I SA/Rz 25/17

Dnia 13 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...] - postanawia- odrzucić skargę. Przedmiotem skargi J. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r. Jak wynika z akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 września 2016r. wszczęło postępowanie w sprawie zmiany decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że postępowanie zostało wszczęte w trybie art. 253a § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej: o.p.), ponieważ zaistniała konieczność ustalenia kręgu podmiotowego postępowania. Następnie SKO wydało wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2016r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...]. W pouczeniu zawartym w ww. decyzji wskazano, że Stronie przysługuje prawo do zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W związku z powyższym Skarżący w dniu 29 grudnia 2016r. wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję SKO z dnia [...] października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak stanowi zaś art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalność skargi zachodzi m.in. w takim przypadku, gdy Skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji (tak J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el. 2017, komentarz do art. 58, teza 19). Zgodnie z art. 51 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (jak stanowi art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zatem w przypadku, gdy decyzja została wydana przez organ podatkowy w I instancji, Skarżący powinien najpierw skorzystać z przysługującego mu środka zaskarżenia takiego jak odwołanie, zażalenie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, składane do organu podatkowego, a następnie, po wydaniu ostatecznej decyzji przez organ II instancji Strona może zaskarżyć takie rozstrzygnięcie, poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...] zostało wszczęte postanowieniem z dnia 16 września 2016r. w trybie art. 253a o.p. Zgodnie z art. 253a § 1 o.p. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. W niniejszej sprawie decyzję ostateczną z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...] wydało SKO, zatem organem właściwym w sprawie jej zmiany lub uchylenia jest również ww. Kolegium. Należy pamiętać, że sprawa rozpatrywana w trybie 253a o.p. jest sprawą nową, podlegającą rozstrzygnięciu w dwuinstancyjnym postępowaniu (tak S. Babiarz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex/el. 2017, wyd. IX, komentarz do art. 253, teza 5). W niniejszej sprawie SKO orzekało w przedmiocie zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...] tylko w pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2016r., nr [...]. Mając na względzie konieczność przestrzegania zasady dwuinstancyjności postępowania, Skarżącemu w pierwszej kolejności przysługiwało prawo do złożenia odwołania do SKO, zgodnie z art. 221 o.p., który stanowi, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Skarżący po otrzymaniu decyzji SKO z dnia [...] października 2016r. nr [...] nie wniósł od niej odwołania do tego organu, lecz złożył na powyższe rozstrzygnięcie skargę do sądu administracyjnego. Tym samym należało uznać, że Skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia w ramach postępowania podatkowego. Skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego z pominięciem etapu postępowania, które przed zaskarżeniem decyzji do sądu administracyjnego powinno się toczyć przed organem II instancji. Należało więc stwierdzić, że skarga J. K. jest niedopuszczalna z wyżej przedstawionych przyczyn. Należy również zauważyć, że SKO w zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2016r. nr [...] błędnie pouczyło Skarżącego o prawie do złożenia na to rozstrzygnięcie skargi do sądu administracyjnego. Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że błędne pouczenie o prawie do wniesienia skargi nie tworzy prawa do skargi. O możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia organu podatkowego decyduje spełnienie przesłanek warunkujących dopuszczalność zaskarżenia danej decyzji organu podatkowego. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia wobec decyzji wydanej w I instancji. W niniejszej sprawie ta przesłanka, jak już powyżej wskazano nie została spełniona. Z tych przyczyn Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.