I SA/Rz 251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w P., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...), w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r., w związku z wnioskiem skarżącej spółki o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżąca spółka wystąpiła do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym podała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 14 990 000 zł, wartość środków trwałych 62 706 431,88 zł, a ostatni rok obrotowy zamknęła zyskiem w wysokości 14 378 078 zł. Z podanych w oświadczeniu informacji wynika również, że salda trzech rachunków bankowych spółki wynoszą odpowiednio: 692 901 163 zł, 400 936,96 euro i 112 810,67 zł. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy spółka podniosła, że mając na uwadze wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie, jego uiszczenia przekracza zakres jej możliwości finansowych. Wpis od skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie wynosi 12 539 zł. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżąca stwierdziła, że na dzień złożenia wniosku miała do zapłaty rachunki na kwotę 5 000 000 zł, w związku z tym twierdzenia o środkach posiadanych przez nią na kontach bankowych są bezzasadne. Jeżeli zaś chodzi zaś o kwestię wysokości kapitału zakładowego, to w sprzeciwie podkreślono, że środki te są zapisywane po stronie pasywów, a więc długów, natomiast środki trwałe obejmują wartość leasingowanego sprzętu transportowego, który nie jest własnością spółki, nie można zatem go sprzedać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, w zakresie częściowym, może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że wniosek osoby prawnej o przyznanie prawa pomocy rozpoznawany jest niejako dwuetapowo, najpierw badany jest jej stan majątkowy, później natomiast sąd podejmuje decyzję odnośnie przyznania prawa pomocy, w ramach przyznanego mu uznania, ograniczonego jedynie zasadą poszanowania prawa do sądu. Warunkiem sine qua non uzyskania tego rodzaju ulgi jest jednak stwierdzenie braku środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie posiada środków na pokrycie kosztów związanych z niniejszą sprawą, w której wpis wynosi 12 539 zł. Wynika to z tego, że dysponuje ona na swoich rachunkach bankowych środkami wielokrotnie przewyższającymi wartość wpisu. W tej więc sytuacji nawet konieczność regulowania zobowiązań cywilnoprawnych nie może przemawiać za uwzględnieniem jej wniosku, gdyż należności wynikające z tych zobowiązań nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się również koszty sądowe. Jeżeli chodzi o zgromadzone przez spółkę środki trwałe to trudno jest przyjąć, że obejmują one wyłącznie wyleasingowane środki transportowe, zwłaszcza, że ogólna wartość tych środków przekracza kwotę 62 milionów zł. Wartość ta jednoznacznie wskazuje na to, że skarżąca zgromadziła znaczny majątek, w którym koszty sądowe znajdują pełne i wielokrotne pokrycie. Niezależnie od powyższego dodać również należy, że skarżąca spółka prowadzi dochodową działalność znacznych rozmiarów, o czym świadczy wysokość zysku za ostatni rok obrotowy i wartość kapitału zakładowego. W tej sytuacji przyznanie jej dofinansowania ze środków publicznych, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.