I SA/Rz 259/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w K., na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2016 r., nr (...), w przedmiocie zmiany z urzędu zgłoszenia celnego, w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lutego 2016 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w przedmiocie zmiany z urzędu dokonanego przez skarżącą zgłoszenia celnego, w zakresie metody płatności podatku od towarów i usług. W następstwie niewywiązania się skarżącej z wymogów warunkujących skorzystanie przez reprezentowanego przez nią importera z rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu w deklaracji VAT, składanej za okres w którym powstał obowiązek podatkowy, organ zmienił kod metody płatności podatku od towarów i usług, w efekcie czego podatek ten winien być wpłacony w terminie dziesięciu dni. Skarżąca, złożywszy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, zwróciła się następnie do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając swój wniosek podkreśliła, że w efekcie wydania zaskarżonego postanowienia, jak również kilkudziesięciu innych, tego samego rodzaju (dotyczących również zmiany dokonanych przez nią zgłoszeń celnych, w zakresie metody płatności) musi uiścić, tytułem podatku, kwotę wynosząca łącznie ponad 590 000 zł. Na moment złożenia wniosku skarżąca wpłaciła ponad 200 618 zł, jednakże uiszczenie pozostałej części płatności przekracza jej możliwości. Musiałoby to bowiem wiązać się z koniecznością zbycia środków trwałych, co w efekcie prowadzić by musiało do wstrzymania prowadzonej działalności. Dodatkowo, sprzedaż majątku obciążonego hipoteką spowodowałaby utratę gwarancji ubezpieczeniowych, a to z kolei skutkowałoby utratą zabezpieczenia generalnego, uniemożliwiającego wykonywanie funkcji agencji celnej. W tej sytuacji nawet ewentualny zwrot wyegzekwowanej należności nie byłby równoznaczny z odzyskaniem możliwości prowadzenia działalności, jako agencja celna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Mając na uwadze treść przytoczonego wyżej przepisu, a także sytuację skarżącej, stwierdzić należy, że spełnia ona przesłanki do uzyskania ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Ocena taka uzasadniona jest tym, że konieczność uregulowania, w ciągu dziesięciu dni, wszystkich należności podatkowych, w konsekwencji wydania zaskarżonego postanowienia, jak również innych, podobnych rozstrzygnięć, musiałoby się wiązać z koniecznością wyzbycia się przez skarżącą majątku, uniemożliwiając jej w efekcie kontynuowanie prowadzonej działalności. Skutek taki należy więc zakwalifikować jako trudny do odwrócenia, w następstwie ewentualnego wyeliminowania z obrotu zaskarżonego aktu. W związku z tym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.