I SA/Rz 269/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2011 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K., na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2011 r., nr: (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2006 r., w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Skarżąca A. K., wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2011 r., zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2011 r., w przedmiocie określenia jej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2006 r., w kwocie 1 768 zł. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podała, że zaskarżyła do Sądu wszystkie decyzje Dyrektora Izby Celnej, w przedmiocie określenia jej zobowiązań w podatku akcyzowym za okres od stycznia do lipca oraz od września do października 2006 r., których łączna kwota wynosi 45 000 zł. W jej ocenie konieczność uiszczenia wyżej wymienionej kwoty może pociągnąć za sobą nieodwracalne skutki, zwłaszcza w odniesieniu do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług transportowych. Zaznaczyła przy tym, że działalność ta i tak jest już na granicy opłacalności, co jest związane z rosnącymi cenami paliwa i zamrożeniem stawek opłat za przejechane kilometry. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, konieczność zapłaty 45 000 zł doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej, a w konsekwencji zaprzestania realizacji zobowiązań wynikających z zawartych umów leasingowych, co z kolei wiązać się będzie z koniecznością uiszczenia z tego tytułu wysokich odszkodowań, znacznie przekraczających łączną kwotę zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego, o których wyżej mowa. Niezależnie od powyższego skarżąca stwierdziła także, że zaskarżone przez nią decyzje są niezasadne, zaś motywy skargi w pełni uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stanowiące przesłankę wstrzymania zaskarżonego aktu lub decyzji, oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. (J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz. Warszawa 2008) Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w przypadku zobowiązań pieniężnych, co wynika z samej ich istoty, zwrot spełnionego świadczenia jest, co do zasady, zawsze możliwy. Skarżąca, w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji może uzyskać zwrot uiszczonego podatku, tak więc wykonanie zaskarżonych decyzji nie grozi utratą przedmiotu świadczenia. Odnosząc się do twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co do możliwej utraty płynności finansowej przez skarżącą, należy stwierdzić, że nie zostały one poparte żadnymi konkretnymi argumentami. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych informacji dotyczących chociażby zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, aktualnej kondycji finansowej, ani też żadnych konkretów dotyczących przywołanych przez nią umów leasingowych, których jest stroną, a które, w jej ocenie, mają tak istotny wpływ na jej sytuację ekonomiczną. Wobec tego nie sposób jest więc przyjąć, że przywoływana przez nią możliwość utraty płynności finansowej, niepoparta konkretnymi argumentami mieści się w kategorii "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu należy bowiem zaznaczyć, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 201/05 i 13 grudnia 2004 r., sygn. FZ 496/04, zamieszczone w systemie informatycznym "Lex Polonica")). Wnioskodawca winien więc wskazać konkretne okoliczności, w świetle których wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do sytuacji, stanowiących przesłankę udzielenia ochrony tymczasowej. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie spełniła tego warunku, gdyż powołanie się ogólnie na trudności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie spełniają warunku uprawdopodobnienia zaistnienia okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku skarżącej nie może być również kwestia ewentualnej zasadności skargi, gdyż na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnej, jaką jest rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.