I SA/Rz 270/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ SO del. Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok - oddala skargę - I SA/Rz 270/15 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania T. P. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2014r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2013r. w wysokości 286,00zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. Prezydent Miasta ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 286,00zł. Na skutek zażalenia podatnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując uchybienia, które organ winien usunąć podczas ponownego rozpatrywania sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że wątpliwości budzi podlegająca opodatkowaniu powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego, ustalona na podstawie danych wynikających z projektu podziału budynku, bez uwzględnienia definicji powierzchni użytkowej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. Zdaniem organu II instancji, skoro organ I instancji zakwestionował dane zadeklarowane przez podatnika w złożonej informacji IN-1 i zdecydował o przeprowadzeniu w sprawie dowodu z oględzin lokalu, to w ramach tego dowodu winien był dokonać stosownych pomiarów, umożliwiających ustalenie całej powierzchni podlegającego opodatkowaniu lokalu mieszkalnego wskazując, że o wyjaśnieniu spornych kwestii zdecydować mogłaby opinia biegłego. Kolegium zakwestionowało również wskazaną przez organ I instancji powierzchnię gruntu przyjętą do opodatkowania, wskazując na brzmienie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2014r. ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 286,00zł. Podatek ten ustalono od budynku mieszkalnego opow. 107,23 m2, budynku pozostałego o pow. 27,80 m2 oraz gruntów pozostałych o pow. 239,00 m2. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, iż do opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie może przyjąć powierzchni wynikających ze złożonej w dniu 22 stycznia 2013r. przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, tylko powierzchnie: dla budynku mieszkalnego wynikającą z opinii biegłego, dla budynku innego niemieszkalnego ustaloną po dokonanych obmiarach w trakcie oględzin w dniu 9 grudnia 2013r., zaś powierzchnię gruntu pozostałego wynikającą z przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Od powyższej decyzji organu I instancji podatnik wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego, organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją z dnia 9 lutego 2015r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że podatek od nieruchomości za 2013r. został ustalony w prawidłowej wysokości tj. 286,00 zł. Zdaniem tego organu, organ I instancji zasadnie, na podstawie danych z ewidencji gruntów ustalił, że podatnik jest współwłaścicielem w ½ części działki położonej w obrębie [...], ozn. nr [...] o pow. 0,1933ha, stanowiącej grunt orny - R IIIb o pow. 0,0475 ha, łąkę trwałą - Ł III o pow. 0,0405 ha i Ł V o pow. 0,0510 ha oraz tereny mieszkaniowe B o pow. 0,0543 ha. Odrębną decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], skierowaną do podatnika oraz D. P., został ustalony podatek rolny od użytków rolnych za 2013r. Natomiast powierzchnię gruntu podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przypadającą podatnikowi w gruncie zabudowanym (0,0543 ha) organ podatkowy ustalił na 239 m2 i wyjaśnił, że powierzchnia ta wynika ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego i budynku pozostałego (107,23 m2 + 27,80 m2 = 135,03 m2) do powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego i budynku pozostałego (135,03 m2 + 172,73 m2 = 307,76 m2). Na podstawie tak określonej powierzchni, organ I instancji ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości od gruntu z zastosowaniem – wynikającej z § 1 ust. 1 pkt 3 Uchwały Nr XXXV/597/12 Rady Miasta dnia 30 listopada 2012r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Podkarpackiego poz. 3041 ze zm.) - stawki dla gruntów pozostałych, wynoszącej 0,29zł od 1 m2 powierzchni i naliczył go w wysokości 69,31zł. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zastosowania nieprawidłowej, zdaniem podatnika, stawki podatkowej do opodatkowania pomieszczeń znajdujących się w odrębnym budynku, organ II instancji wskazał, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż na działce położonej w K. obręb [...], ozn. nr [...], będącej w ½ części we współwłasności podatnika, posadowione są dwa budynki, w tym jeden mieszkalny, a drugi sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek o funkcji "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" (według stanu ewidencji na 2013r.) lub "inne niemieszkalne" (według danych z 2014r.). W budynku mieszkalnym wyodrębnione są dwa lokale mieszkalne, z których jeden należy do podatnika. Drugi budynek, w którym znajduje się garaż i pomieszczenie gospodarcze, stanowi wyłączną własność podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe pomieszczenia nie są usytuowane w budynku mieszkalnym, stanowią one w istocie odrębny budynek, który sklasyfikowany jest w ewidencji budynków jako budynek inny niż mieszkalny. Z tych względów, podlega on opodatkowaniu z zastosowaniem stawki dla budynków pozostałych - 4,98 zł za m2 powierzchni użytkowej, określonej w § 1 ust. 2 pkt 5 Uchwały Rady Miasta z dnia 30 listopada 2012r. Zdaniem organu odwoławczego, lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, w tym garaże, co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Nawet jeżeli garaż znajduje się w budynku mieszkalnym zawierającym lokale do zamieszkania, nie może to przesądzić o tym, że jest to część budynku mieszkalnego, bowiem sam garaż nie pełni w żaden sposób funkcji mieszkalnej i nie jest przeznaczony na cele mieszkaniowe. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, gdy istnieją odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem w ewidencji budynków dany budynek lub jego część są opisane jako "niemieszkalne", nie mogą podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla mieszkalnych budynków lub ich części, chyba że zostanie skutecznie przeprowadzony przeciwdowód przeciw ewidencji. W ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do opodatkowania garażu jako pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem kryteriów określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), z uwagi na odrębność prawa podatkowego oraz brak odwołania w przepisach podatkowych do norm zawartych w ustawie o własności lokali. Organ II instancji podkreślił, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r., na którą powołuje się podatnik, dotyczy innego stanu faktycznego, tj. garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności, usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, a nie jak w niniejszej sprawie, odrębnego budynku garażowo-gospodarczego. Zdaniem organu odwoławczego, dla zastosowania właściwej stawki bez znaczenia jest fakt, że pomieszczenia w tym budynku stanowią pomieszczenia przynależne do lokalu mieszkalnego znajdującego się w sąsiednim budynku mieszkalnym. Organ II instancji stwierdził, że nie do przyjęcia jest pogląd, że opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków mieszkalnych może być opodatkowany cały odrębny budynek garażowo-gospodarczy, który jest budynkiem innym niż mieszkalny tylko dlatego, że jest przynależny do lokalu mieszkalnego. W sytuacji bowiem, kiedy w budynku mieszkalnym podatnika nie nastąpiłby podział na odrębne lokale, taki budynek garażowy byłby opodatkowany jako budynek pozostały. Ponadto, skoro ustawodawca wskazał w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., że opodatkowaniu podlegają budynki lub ich części, to w sytuacji kiedy mamy do czynienia z opodatkowaniem budynku, a nie jego częścią, nie można uznać, że odrębny budynek, niepodzielony na lokale mieszkalne, czy użytkowe, może podlegać opodatkowaniu według zasad, które ustanowione zostały dla części budynków. Odnosząc się do zarzutów dotyczących ustalenia przez organ I instancji powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego podatnika, Kolegium wskazało, że w toku postępowania podatkowego dokonano pomiaru lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym. Powołany w sprawie biegły w sporządzonej w dniu 29 września 2014r. opinii uznał, że stan istniejący nie jest zgodny z projektem podziału budynku na dwa lokale, przedłożonym przez podatnika i określił powierzchnię użytkową pomieszczeń przedmiotowego lokalu mieszkalnego na 107,23 m2. Niezgodność powierzchni użytkowej z projektem podziału wynika, zdaniem biegłego, z dokonanej zabudowy podestu wejściowego na parterze budynku (włączenia jego części w pomieszczenie wiatrołapu) oraz przeprowadzonej zabudowy balkonu na pierwszym piętrze budynku, poprzez włączenie go do hallu. W związku z tymi zmianami wzrosła powierzchnia użytkowa lokalu nr 2 należącego do podatnika. Uzasadniając sporządzoną opinię biegły wyodrębnił na poziomie I lokalu mieszkalnego pomieszczenie spiżarni uznając, że jest ono odrębnym pomieszczeniem i nie jest częścią klatki schodowej. Znajdujący się na tym poziomie wiatrołap, z wyłączeniem usytuowanych w nim schodów, zaliczony został przez biegłego do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, w związku z brakiem możliwości uznania go za spocznik schodów. Określając powierzchnię hallu znajdującego się na dwóch poziomach lokalu mieszkalnego nr 2 biegły stwierdził, że pomieszczenie to posiada funkcję komunikacyjną, gdzie znajdują się dwa odrębne biegi schodowe, tj. schody zabiegowe prowadzące z poziomu 2 na poziom 3 oraz schody jednobiegowe, proste prowadzące z poziomu 3 do wyłazu dachowego. Biegły stwierdził, że z uwagi na konfigurację pomieszczenia nie daje się wyodrębnić spoczników dla schodów zabiegowych, natomiast dla schodów jednobiegowych można wyodrębnić jedynie spocznik górny. Dlatego do powierzchni użytkowej hallu nie zaliczył schodów zabiegowych oraz schodów jednobiegowych wraz ze spocznikiem górnym. W konsekwencji powierzchnia hallu na poziomie 2 ustalona została na 7,73 m2, a powierzchnia korytarza na poziomie 3 - na 10,09 m2. Za niezasadne organ uznał zarzuty podatnika, że biegły niewłaściwie ustalił powierzchnię użytkową lokalu oraz że do powierzchni tej doliczona została część klatki schodowej. W ocenie organu II instancji, podana przez biegłego powierzchnia użytkowa poszczególnych pomieszczeń podlegających opodatkowaniu (107,23 m2), ustalona została zgodnie z zasadami określonymi w art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie T. P. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie obowiązujących przepisów prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego została wyliczona błędnie, przez co również niepoprawnie wyliczono powierzchnię gruntu podlegającą opodatkowaniu. Zdaniem skarżącego, bezpodstawne jest twierdzenie o przysługującej mu wyłącznej własności drugiego budynku, podczas gdy wyrok Sądu Rejonowego w K. z 1993r. jednoznacznie stwierdza wyodrębnienie dwóch niezależnych lokali mieszkalnych oraz współwłasność działki. Skarżący zarzucił również nieprawidłowości w opinii wykonanej przez biegłego architekta, takie jak: brak spójności rysunków i wyliczeń, sztuczne dzielenie pomieszczenia ze schodami, wyliczenie powierzchni użytkowej na podstawie polskiej normy PN- ISO 9836 z października 1997 r., brak określenia klatki schodowej, pomimo konstrukcyjnie wydzielonego pomieszczenia ze schodami i spocznikami, nieprawidłowe wliczenie jednego ze spoczników do powierzchni użytkowej lokalu. Zarzucił też, że nie został zapoznany z opinią biegłego, lecz z wielkim trudem uzyskał niepotwierdzoną kopię tej opinii, a ponadto nie miał do kogo wypowiedzieć się w sprawie tej opinii, bo pani naczelnik wydziału podatków nie chciała z nim rozmawiać. Ponadto skarżący powtórzył zarzuty pod adresem decyzji organu pierwszej instancji zawarte w odwołaniu, a dotyczące błędnego określenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, na skutek doliczenia przez organ części klatki schodowej do powierzchni opodatkowanej. Skarżący, powołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 stwierdził, że przedmiotem opodatkowania powinien być lokal mieszkalny wraz z pomieszczeniami przynależnymi w odrębnym budynku. Z uwagi na to, że garaż nie stanowi wyodrębnionej prawnie własności lokalowej, lecz jest pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego, to powinien być opodatkowany tak jak lokal mieszkalny. Zdaniem skarżącego zarówno z uchwały NSA, jak też z interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie stosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jednoznacznie wynika, że stawkę podatku właściwą dla budynków mieszkalnych stosuje się w przypadku garaży będących pomieszczeniami przynależnymi w rozumieniu ustawy o własności lokali oraz garaży wielostanowiskowych mieszczących się w bryle budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153,poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że T. P. jest m.in. współwłaścicielem nieruchomości gruntowej położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] oraz właścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność w budynku mieszkalnym usytuowanym na tej działce, jak też właścicielem pomieszczeń o charakterze garażowo-gospodarczym zlokalizowanym w budynku niemieszkalnym posadowionym również na tej działce. Spór dotyczy stawki podatku zastosowanej do opodatkowania pomieszczeń gospodarczych przynależnych do lokalu mieszkalnego, zajmujących w istocie cały budynek gospodarczy, a także sposobu wyliczenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów podatku od nieruchomości. Stosownie do treści art. 3 ust.5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Z powyższego wynika, że w pierwszej kolejności należy określić powierzchnię użytkową lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, przypadającą jego właścicielowi. W rozpoznawanej sprawie T. P. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2013r., w której zadeklarował powierzchnię lokalu mieszkalnego, wraz z pomieszczeniami przynależnymi, bez klatki schodowej, wynoszącą 114,9 m². W ocenie Sądu, sposób wyliczania powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącego, wynikający z decyzji organów podatkowych, jest prawidłowy. Organ pierwszej instancji oparł się na wyliczeniach tej powierzchni dokonanej przez powołanego w sprawie biegłego, który podczas oględzin z udziałem skarżącego dokonał pomiaru powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego i wyliczył, że wynosi ona 107,23 m². Biegły zaznaczył przy tym w opinii, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego skarżącego wzrosła w stosunku do powierzchni tego lokalu wynikającej z projektu podziału, gdyż dokonano zabudowy podestu wejściowego i balkonu. Lokal mieszkalny skarżącego o wskazanej powierzchni został opodatkowany wg stawek właściwych dla lokali mieszkalnych. Organ zasadnie nie zaliczył do powierzchni lokalu mieszkalnego powierzchni pomieszczeń przynależnych tj. garażu i pomieszczenia gospodarczego znajdujących się w budynku niemieszkalnym. Budynek garażowo-gospodarczy został opodatkowany odrębnie wg stawek właściwych do budynków pozostałych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w tym zakresie należy stwierdzić, że powoływana przez niego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 oraz interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2012r. dotyczą garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i tylko w odniesieniu do takich garaży Sąd stanął na stanowisku, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki przewidzianej dla lokali mieszkalnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się natomiast, co do opodatkowania garaży znajdujących się w odrębnych budynkach, o charakterze niemieszkalnym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, prawidłowo przyjęły organy podatkowe, że przedmiotem opodatkowania, jeśli chodzi o garaż, nie jest część budynku lecz odrębny budynek, podlegający opodatkowaniu w całości. Budynek ten podczas wyodrębnienia lokali w budynku mieszkalnym został przypisany w całości na własność skarżącemu. Zauważyć przy tym należy, że w niniejszej sprawie wyodrębnienie lokali i pomieszczeń przynależnych nastąpiło na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 lutego 1994r., czyli miało miejsce jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, tj. przed 1 stycznia 1995r. Oznacza to, że wyodrębnienie lokali mieszkalnych i przypisanie do jednego z nich pomieszczeń w budynku gospodarczym, nie nastąpiło na zasadach określonych w ustawie o własności lokali, lecz na podstawie art. 136 i 137 k.c. Dla celów podatkowych nie ma znaczenia fakt, że pomieszczenia w budynku gospodarczym stanowią pomieszczenia przynależne do lokalu mieszkalnego skarżącego, znajdującego się w sąsiednim budynku mieszkalnym. Fakt wyodrębnienia lokali w budynku mieszkalnym nie może wpływać na sposób opodatkowania oddzielnego budynku garażowo-gospodarczego. Wyodrębnienie to miało jedynie taki skutek, że - jak wynika z ewidencji gruntów i budynków - budynek garażowo-gospodarczy został w całości "przypisany" skarżącemu, on zatem jest jako właściciel – podatnikiem podatku od nieruchomości w tym zakresie. W ocenie Sądu, uznanie słuszności stanowiska skarżącego spowodowałoby niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie właścicieli odrębnych lokali mieszkalnych, którzy od posiadanego budynku garażowo-gospodarczego płaciliby podatek wg stawek właściwych dla lokali mieszkalnych, podczas gdy taki budynek powinien być opodatkowany tak jak budynki pozostałe. Odnosząc się do zarzutów błędnego obliczenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, Sąd stwierdza, że są one niezasadne. Powołany przez organ pierwszej instancji biegły dokonał pomiaru przedmiotowego lokalu podczas oględzin w dniu 16 września 2014 r., przeprowadzonych z udziałem skarżącego, który ani w trakcie oględzin, ani też bezpośrednio po nich, nie zgłaszał żadnych uwag, ani zastrzeżeń. Skarżący aż do złożenia odwołania od decyzji nie kwestionował sposobu wyliczenia powierzchni użytkowej lokalu, przy czym przed wydaniem decyzji został zapoznany ze sposobem wyliczenia tej powierzchni, został też zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, lecz z tej możliwości nie skorzystał. Bezpodstawne są twierdzenia o braku możliwości zgłoszenia zastrzeżeń osobiście w rozmowie z panią naczelnik wydziału podatków, ponieważ co do zasady postępowanie podatkowe jest pisemne, podatnikowi przysługuje prawo wypowiedzenia się właśnie na piśmie lub do protokołu sporządzonego przez pracownika organu w sprawie zebranego materiału dowodowego, a z akt sprawy nie wynika, aby skarżący podejmował jakiekolwiek próby wniesienia zastrzeżeń. Z opinii biegłego architekta wynika, że faktyczna powierzchnia budynku lokalu skarżącego jest inna niż wynikająca z projektu podziału budynku na 2 lokale, przedłożonego przez skarżącego, a niezgodność ta wynika z dokonanej zabudowy podestu wejściowego na parterze budynku oraz zabudowy balkonu na pierwszym piętrze, co spowodowało zwiększenie powierzchni użytkowej lokalu skarżącego. Biegły w sporządzonej opinii jednoznacznie wskazał, że do powierzchni użytkowej lokalu nie zaliczył schodów wraz ze spocznikiem górnym, ale pozostałą część hallu, z uwagi na jego konfigurację i brak możliwości uznania go za spocznik schodów, zaliczył do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Nietrafne są w związku z tym zarzuty skarżącego, że do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego została doliczona część klatki schodowej. Niezasadne są również zarzuty dotyczące nieprawidłowości wyliczenia powierzchni kuchni, bowiem jak wynika z opinii biegłego wysokość 2,17 m ma ta część powierzchni kuchni, która znajduje się pod zabudową tzw. ciągu kuchennego (sufit podwieszany), natomiast konstrukcyjnie wysokość pomieszczenia kuchni wynosi 2,36m. W ocenie Sądu brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości wyliczenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wykonanej przez biegłego. W konsekwencji należy uznać że prawidłowo również została wyliczona powierzchnia gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przypadająca skarżącemu, a wynikająca ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącego i powierzchni budynku pozostałego niemieszkalnego (107,23 m² + 27,80 m² = 135,03 m²) do łącznej powierzchni użytkowej obu budynków (mieszkalnego i budynku pozostałego) tj. 307,76 m²) , stosownie do treści powołanego wyżej art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać zarzuty skargi za bezpodstawne, a wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów podatkowych za zgodne z prawem. W związku z tym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.