I SA/Rz 271/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku ZG o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi ZG na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] marca 2017 r. nr [.] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Oświadczył, że zamierza wywieść skargę kasacyjną od wyroku z dnia 6 lipca 2017 r. oddalającego jego skargę, a nie stać go na poniesienie kosztów postępowania. W pierwszej kolejności musi bowiem zapewnić byt studiującym córkom. Mieszka wraz z żoną i córkami ur. w 1993 (24 lata) i 1994 r. (23 lata) w domu o pow. 90 m2 o wartości 250 000 zł, posiada udział wynoszący 1/2 własności mieszkania o pow. 16 m2 i wartości 70 000 zł. Jego dochód z emerytury częściowej z ZUS wynosi 1316 zł a wynagrodzenie żony 5340 zł. Oświadczył, że ponosi wydatki na media w kwocie 1540 zł, czynsz 140 zł, spłatę pożyczki 400 zł, koszty leczenia 300 zł, dojazdy do szkół 200 zł, książki dla dzieci 50 zł, ubezpieczenia 830 zł oraz opłaty stałe (odpady i podatki) 180 zł. Łącznie wydatki określono na 3640 zł. Nie posiada żadnego innego wartościowego majątku, w tym oszczędności, pojazdów mechanicznych i kosztowności o wartości przewyższającej wartość 5 000 zł. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał żadnych z powyższych przesłanek, a zadeklarowana sytuacja materialna jego i rodziny nie pozwalała uwzględnić wniosku w jakimkolwiek zakresie. Rodzina wnioskodawcy dysponuje stałymi dochodami przekraczającymi miesięcznie 6650 zł. Zadeklarowane wydatki wynoszą 3640 zł, a zatem w budżecie domowym pozostaje około 3 000 zł na inne niewymienione w oświadczeniu potrzeby czy pragnienia. Rodzina samodzielnie zaspokaja swoje podstawowe potrzeby bytowe, w tym mieszkaniowe. Poza domem wnioskodawca jest także współwłaścicielem dodatkowego mieszkania o wartości 70 000 zł. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Te zresztą już ponosił w niniejszej sprawie, m.in. w postaci wpisu. A zatem warunek z art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa w stosunku do jego osoby nie zachodzi. Wnioskodawca nie wykazał także, aby pokrycie możliwych do wystąpienia na obecnym etapie postępowania kosztów mogło odbyć się z uszczerbkiem dla podstawowego i koniecznego utrzymania rodziny. Biorąc po uwagę wartość przedmiotu sprawy ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynosić będzie 100 zł. Wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika reguluje umowa między stronami, ale mając na uwadze przedmiot postępowania i postanowienia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), również ono pozostaje w zasięgu możliwości płatniczych skarżącego. Dysponując w budżecie domowym nadwyżką środków nad zadeklarowanymi wydatkami na poziomie 3 000 zł skarżący ma obiektywną możliwość sfinansowania kosztów zainicjowanego przez siebie postępowania, stosownie do art. 199 Ppsa, w tym czynienie choćby niewielkich oszczędności w celu zabezpieczenia środków na ten cel. W okresie wakacyjnym nie ma potrzeby wydatkowania np. na dojazdy do szkół (200 zł), wydatek na ubezpieczenia (830 zł) z pewnością nie jest ponoszony każdego miesiąca, a miesięczne wydatki na media (1540 zł) jawią się jako nadmiernie wygórowane. Prawo pomocy ma natomiast służyć osobom nieposiadającym jakiegokolwiek dochodu i majątku, albo które całość posiadanych zasobów muszą przeznaczać na pokrywanie kosztów podstawowego utrzymania, i które przy wykorzystaniu wszystkich swoich możliwości nie są w stanie obiektywnie ponieść takich kosztów we własnym zakresie. Strona inicjująca postępowania sądowe musi liczyć się z koniecznością pokrycia części kosztów związanych ze swoim udziałem w nim, jeżeli posiada na to wystarczające środki i nie będzie z tego powodu cierpieć niedostatku. Rozpoznając wniosek o prawo pomocy referendarz bada jedynie stan majątkowy wnioskodawcy, a ten w przypadku Z.G. przemawia przeciwko uwzględnieniu wniosku w jakimkolwiek zakresie. Zadeklarowany zasób majątkowy pozwala mu pokryć pełne koszty postępowania, bez jakiegokolwiek uszczerbku w podstawowym utrzymaniu rodziny. Oceniając go nie można przyjąć, że jest on osobą ubogą, której bez pomocy państwa nie zostanie zapewniony dostęp do sądu. Wobec tego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, orzeczono o odmowie uwzględnienia wniosku.