I SA/Rz 275/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. I SA/Rz 275/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżący T.S. w niniejszej sprawie wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku napisał, że jest osobą pokrzywdzoną, nie jest stroną w sprawie, nie on wywołuje postępowania sądowe oraz że kompetencje i uczciwość muszą zwyciężyć. Poza dochodami w kwocie 3.300 zł z tytułu uposażenia rodzinnego skarżący nie wskazał innego majątku ani informacji o swojej sytuacji, nadmieniając jedynie, że posiada ogromny deficyt po uwzględnieniu wydatków z dochodami oraz podając, że miesięczny koszt utrzymania więźnia to 3.150 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. nie ma żadnych środków finansowych ani tez obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Zwolnienie z tego obowiązku powoduje uszczuplenie dochodów państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże". Skarżący był wzywany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 P.p.s.a. w innych sprawach, w których wnosił skargi, tj. I SA/Rz 149/17, I SA/Rz 151/17, I SA/Rz 152/17, ale nie wywiązywał się z nałożonego w wezwaniach obowiązku prawidłowo, tj. nie wyjaśniał swojej sytuacji materialnej. Powielał każdorazowo odpowiedzi na wezwania, które w swojej treści nie wnosiły niczego znaczącego w kwestii postępowania o przyznanie prawa pomocy i w konsekwencji rozstrzygając przedmiotowe wnioski referendarz odmawiał skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zatem uznać należy, że skarżący ma wiedzę, że żądanie w zakresie przyznania prawa pomocy musi być skorelowane ze współpracą z sądem w zakresie wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy. Musi polegać na wykazaniu braku środków pieniężnych na prowadzenie postepowania sądowego i nie może opierać się na bardzo ogólnikowych, niesprecyzowanych, subiektywnych odwołaniach do sprawy. Dlatego w niniejszej sprawie odstąpiono od wzywania skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia dot. stanu majątkowego i możliwości płatniczych, opierając się przy rozpoznaniu wniosku na treści formularza PPF. Skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, którego dochód wynosi 3.300 zł miesięcznie. Nie ma nikogo na utrzymaniu, nie wskazał jakichkolwiek wydatków, w tym takich, których ponoszenie usprawiedliwiałoby przyznanie prawa pomocy, np. związanych z ochroną zdrowia, nie powołał się na okoliczności, które wskazywałyby na potrzebę przyznania skarżącemu prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Uznać zatem należy, że brak jest w sprawie przesłanek do przyznania skarżącemu prawa pomocy, tak w zakresie o jaki wnioskował, tj. w zakresie całkowitym obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych jak również ustanowienie pełnomocnika, jak również w zakresie częściowym obejmującym zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienia zawodowego pełnomocnika w sprawie. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.