I SA/Rz 287/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, w dniu 28 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w S., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego, w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżąca spółka zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W oświadczeniu o stanie majątkowym podała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 2 200 000 zł, a wartość pozostających w jej dyspozycji środków trwałych 1 821 066,78 zł. Za ostatni rok obrotowy skarżąca odnotowała stratę w wysokości 894 233,28 zł. Z oświadczenia skarzącej wynika także, że stan jej rachunku bankowego wynosi 4 246,59 zł, jednakże rachunek ten został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, w zakresie częściowym, może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Mając na uwadze treść przytoczonego wyżej przepisu stwierdzić należy, że kryteria przyznania ulgi w postaci prawa pomocy, w odniesieniu do innych podmiotów niż osoby fizyczne, zostały sformułowane w nieco odmienny sposób. W ich wypadku nie wystarczy bowiem samo wykazanie braku środków na pokrycie konkretnych kosztów, albowiem ustawodawca ostateczną decyzję w tym przedmiocie pozostawia uznaniu sądu, który może przyznać prawo pomocy, jednak nie jest do tego zobligowany, w sytuacji wykazania przez ubiegający się o tę ulgę podmiot spełnienia przesłanek ekonomicznych, jak ma to miejsce w przypadku osób fizycznych. Oczywiście przyznana sądowi uznaniowość nie oznacza dowolności, gdyż wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie sąd winien jest każdorazowo wyjaśnić motywy swojej decyzji, ze wskazaniem na konkretne przesłanki. W niniejszej sprawie skarżąca, domagająca się przyznania wsparcia ze środków publicznych, jest przedsiębiorcą, którego udziałowcami są obok jednostki samorządu terytorialnego i stowarzyszenia podmioty komercyjne. Zakres jej działalności, jak wynika z danych zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym, nie ogranicza się jedynie do działalności sportowej. Sama skarżąca dysponuje przy tym majątkiem o sporej wartości, dlatego też nie sposób jest stwierdzić, że nie posiada ona środków na pokrycie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, w której wpis od skargi wynosi 100 zł, a więc odpowiada najniższej wysokości wpisu, jaki obowiązuje w sprawach przed sądami administracyjnymi. W związku z tym skarżąca nie może zasadnie twierdzić, że sfinansowanie kosztów sądowych z posiadanego majątku, którego wartość wynosi 1 821 066,78 zł, może zagrozić jej funkcjonowaniu. Oceny tej nie może zmienić fakt, że za ostatni rok obrotowy skarżąca odnotowała stratę, gdyż starta ta jest stratą podatkową, stanowiącą różnicę pomiędzy wysokością przychodów, a kosztami ich uzyskania, które obejmują zarówno odpisy amortyzacyjne i poczynione inwestycje. Tak więc nie oddaje ona rzeczywistego wyniku finansowego spółki. Niezależnie od powyższego dodać należy, że nawet gdyby skarżąca wykazała niemożność wygospodarowania środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie, to przyznanie jej takiej ulgi nie znajdowałoby uzasadnionych podstaw. Wynika to bowiem przede wszystkim z tego, że skarżącą, jako spółka prawa handlowego i uczestnik obrotu gospodarczego, nie może korzystać z jakiegokolwiek uprzywilejowania. Stanowiłoby to bowiem naruszenie zasady równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.