I SA/Rz 29/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2010 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako byłego członka zarządu, za zaległości podatkowe spółki akcyjnej, w podatku od towarów i usług, w związku z wnioskiem skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. S. W. wystąpił do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2010 r., poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. W złożonym, wraz z wnioskiem, oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątkowym oraz wysokości uzyskiwanych dochodów skarżący podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnimi dziećmi: córką i synem; źródło utrzymania całej trójki stanowi zaś dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego, wynoszący 700 zł miesięcznie, oraz stypendium córki w wysokości 400 zł miesięcznie. W przedmiotowym oświadczeniu, w pozycji nr 7, dotyczącej majątku osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy oraz osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym S. W. wymienił: dom o pow. 126 m2 , mieszkanie w Z. o pow. 53,4 m2, oraz nieruchomość rolną o pow. 1,3 ha przeliczeniowego. Niezależnie od tego skarżący nadmienił także, że aktualnie rozpoczyna prowadzenie w swoim gospodarstwie działalności agroturystycznej oraz, że w przedmiotowym postępowaniu korzysta z usług adwokata, na podstawie zawartej z nim umowy zlecenia. W związku z tym, że złożone oświadczenie o stanie majątkowym i rodzinnym okazało się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) został on wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia oraz przedłożenia dodatkowych dokumentów, między innymi zeznania podatkowego za 2009 r., wyciągów z rachunków bankowych i rachunków dokumentujących wydatki związane z utrzymaniem domu. Ustosunkowując się do tego wezwania skarżący oświadczył, że jest żonaty, nie posiada aktywnych rachunków bankowych, a rachunek bankowy jego syna jest zablokowany, w związku z czym nie korzysta z niego. Stwierdził ponadto, że jego córka nie pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, pobiera stypendium socjalne, którego wysokości nie zna. Przedłożył również wydruk z systemu informatycznego Urzędu Skarbowego w S., z którego wynika, że w dniu 30 kwietnia 2010 r. złożył on w tymże Urzędzie zeznanie podatkowe PIT-36 za 2009 r., kserokopię dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego marki Rover XNNAY Mini Cooper oraz siedem potwierdzeń przelewów, dokonanych na uniwersalnych blankietach, a dokumentujących dokonywanie wpłat na konto dystrybutora energii elektrycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że to strona powinna wskazać konkretne okoliczności przemawiające za przyznaniem jej prawa pomocy. Może to uczynić przede wszystkim poprzez złożenie wiarygodnego i kompletnego oświadczenia o swoim stanie rodzinnym, majątkowym, a także wysokości uzyskiwanych dochodów. W sytuacji natomiast, w której oświadczenie to okaże się niewystarczające, powinna ona, na wezwanie Sądu lub referendarza, złożyć dodatkowe oświadczenie, wyczerpująco odnosząc się do kwestii podniesionych w tym wezwaniu. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ złożone przez niego oświadczenia są niekompletne, wybiórcze oraz ze sobą sprzeczne, a okoliczności z nich wynikające budzą szereg wątpliwości, co do ich prawdziwości. Przede wszystkim skarżący nie przedłożył wskazanych w wezwaniu dokumentów, tj. zeznania podatkowego oraz rachunków i faktur dokumentujących wysokość wydatków w jego gospodarstwie domowym, (za wyjątkiem potwierdzeń przelewów, dokonanych na rzecz dystrybutora energii elektrycznej, na podstawie których nie sposób jednak ustalić wysokości tych opłat za poszczególne okresy rozliczeniowe). Nie skorzystał on tym samym z własnej woli z szansy wykazania spełnienia przez niego ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Oprócz tego S. W. w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu PPF, w poz. 6 tego formularza, podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem i córką, która pobiera stypendium socjalne w wysokości 400 zł miesięcznie, po czym w dodatkowym oświadczeniu stwierdził, że nie pozostaje z nią we wspólnym gospodarstwie domowym i nie wie w jakiej wysokości pobiera ona stypendium. Wskazany brak konsekwencji w przedstawianiu okoliczności faktycznych, odnoszących się do istotnej kwestii, dla oceny zasadności wniosku, nie pozwala na przyznanie przedstawionym przez niego faktom atrybutu wiarygodności, co nie może pozostać bez znaczenia dla oceny pozostałych, przedstawianych przez niego informacji. Niezależnie jednak od powyższego, w tym miejscu należy stanowczo podkreślić, że deklarowana przez wnioskodawcę wysokość dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego, w kwocie 700 zł miesięcznie, jest na tyle niska, że trudno przyjąć, aby z tej kwoty możliwe było utrzymanie domu, mieszkania, pokrycie kosztów ogrzewania i wyżywienia co najmniej dwóch osób, a przy tym sfinansowanie kosztów ustanowienia pełnomocnika procesowego w przedmiotowej sprawie, nie mówiąc już o zabezpieczeniu środków na pokrycie kosztów inwestycji, mających na celu przystosowanie gospodarstwa do prowadzenia działalności agroturystycznej. Wątpliwości w tym zakresie potwierdza dodatkowo fakt, że zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 września 2010 r. przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych w 2009 r., z jednego hektara przeliczeniowego, wyniósł 1 908 zł, tymczasem skarżący zadeklarował, że z 1 hektara przeliczeniowego osiąga dochód w wysokości 700 zł miesięcznie, nie podając jednakże żadnych okoliczności, które uzasadniałyby tak wysoką dochodowość prowadzonego przez niego gospodarstwa, którego powierzchnia wynosi jedynie 1,3 ha przeliczeniowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.