I SA/Rz 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Grzegorz Panek NSA Jacek Surmacz / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2014r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013r. nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej M. R. kwotę 200 ( słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M. R. – zwanej dalej skarżącą, od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów leśnych, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca wnioskiem z dnia 30 czerwca 2006 r. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie jej płatności na zalesianie, gruntu ornego o pow. 0,83 ha, stanowiącego część działki oznaczonej nr 19/3, położonej w obrębie L. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], przyznał skarżącej następujące płatności: • wsparcie na zalesianie w wysokości 4 630 zł – płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, • premię pielęgnacyjną w wysokości 348,60 zł, płatną corocznie przez okres pięciu lat, począwszy od dnia wykonania zalesienia, • premię zalesieniową w wysokości 1 162 zł, płatną corocznie przez okres dwudziestu lat od dnia wykonania zalesienia. W dniu 23 maja 2007 r. skarżąca złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia, zgodnie z planem zalesienia. W dniach 26-27 lutego 2013 r. w gospodarstwie skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu, w trakcie której stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia (0,83 ha) jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona, podczas przeprowadzanych czynności (0,43 ha). W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...], wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2007 r., nr [...]. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia organ powołał art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. poz. 267; dalej: K.p.a.), w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929, ze zm., dalej: rozporządzenie z 2004 r.) . Rozstrzygający sprawę organ stwierdził, że w dniu 14 marca 2013 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, w związku z otrzymaniem protokołu kontroli na miejscu, w związku z tym wznowienie postępowania jest zasadne. W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] października 2013 r. , nr [...], stwierdził że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2007 r., w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ stwierdził, że wyniki kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej w dniach 26-27 lutego 2013 r., odnośnie powierzchni zalesionych przez skarżącą gruntów ornych są wiarygodne i na ich podstawie uznał, że w związku z tym skarżącej przysługują następujące płatności: • wsparcie na zalesianie w wysokości 2 630 zł – płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, • premię pielęgnacyjną w wysokości 180,60 zł, płatną corocznie przez okres pięciu lat, począwszy od dnia wykonania zalesienia, • premię zalesieniową w wysokości 602 zł, płatną corocznie przez okres dwudziestu lat od dnia wykonania zalesienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się między innymi na treść § 13 ust. 5 rozporządzenia z 2004 r., zgodnie z którym w przypadku likwidacji uprawy przed upływem dwudziestu lat od dnia uzyskania pierwszej płatności, płatność wypłacona na tę część gruntu, na której uprawa została zlikwidowana, podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres pobierania, chyba że właściwy organ, w formie decyzji, wyraził zgodę na przeznaczenie tego gruntu na cele nierolnicze albo nieleśne. Niezależnie od powyższego Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaznaczył, że w myśl § 13 ust. 8 rozporządzenia z 2004 r. płatność na zalesianie nie podlega zwrotowi, jeżeli wystąpiły wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 39 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004, str. 30, ze. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 46, str. 87), a rolnik udokumentował ich wystąpienie kierownikowi biura powiatowego. Tymczasem skarżąca, otrzymawszy w dniu 23 września 2013 r. zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, zapoznała się z aktami sprawy i wyjaśniła, że nie stwierdziła wymoknięcia zalesionego terenu i w związku z tym nie zgłaszała działania siły wyższej. Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013 r. złożyła skarżąca, podnosząc między innymi, że fakt wymoknięcia lasu na pow. 0,4 ha został zauważony dopiero podczas kontroli na miejscu. Wynika to z faktu, że po zakończeniu pięcioletniej pielęgnacji producent rolny nie ma wyznaczonego terminu kontroli plantacji. Dodała także, że po stwierdzeniu wymoknięcia podjęła kroki w celu utrzymania zalesienia, uzyskując od nadleśnictwa plan dosadzenia wierzby, który to plan został przez nią zrealizowany. Skarżąca zaznaczyła ponadto, że wymagany przepisami stopień pokrycia powierzchni zalesienia przy odbiorze wynosi 71 %, a na jej nieruchomości jest to 51,8 %, tak więc cała sprawa dotyczy pow. 0,16 ha, a nie 0,40 ha. Zaskarżona decyzja oparta jest zaś na założeniu 100 % udatności, co jest niezgodne z obowiązującymi wymogami. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013r. W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wywiązała się z zaciągniętego zobowiązania do prowadzenia założonej uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesienie, w związku z tym wznowienie postępowania w sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. było uzasadnione. W sprawie wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi rozstrzygającemu sprawę. Odnosząc się do kwestii merytorycznych organ II instancji podkreślił, że skarżąca zobowiązała się do prowadzenia uprawy leśnej przez okres 20 lat, od dnia uzyskania pierwszej płatności, jak również informowania o każdej zmianie stanu faktycznego lub prawnego, powstałej w okresie trwania zobowiązania, a dotyczącej wykorzystania gruntów rolnych, jak również wielkości powierzchni. Zobowiązania tego jednak nie wykonała. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zauważył również, że skarżąca raz twierdzi, że o wymoknięciu części uprawy dowiedziała się dopiero podczas kontroli w dniach 26-27 lutego 2013 r., innym zaś razem przyznaje, że jej ostatnia wizyta na plantacji miała miejsce jesienią 2012 r., jednakże wtedy nie zauważono wymoknięcia. Tym stwierdzeniom organ nie dał wiary. Ustosunkowując się do sugestii skarżącej, co do wyłączenia z dopłat jedynie części działki, bez obowiązku zwrotu dotychczas otrzymanej pomocy organ zauważył, że możliwe byłoby to jedynie w sytuacji złożenia przez nią stosownego wniosku w tym przedmiocie. Do tej pory jednak żaden tego typu wniosek nie wpłynął. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaznaczył także, że do chwili obecnej nie wpłynęły także żadne dokumenty świadczące o wystąpieniu siły wyższej, w stosunku do zgłoszonej przez skarżącą nieruchomości. Skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła M. R., domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że § 13 ust. 5 rozporządzenia z 2004 r. stanowi o likwidacji uprawy, przez którą to czynność należy rozumieć działalnie celowe, którego skutkiem jest trwałe usunięcie danego stanu rzeczy. W niniejszej sprawie brak jest zaś zarówno cech celowości, jak i trwałości. Nie istnieje bowiem żadna sensowna przyczyna likwidacji uprawy leśnej, a uzupełnienie uprawy gatunkiem odpornym na wymakanie wyklucza trwałość rzekomej likwidacji. W rejestrze gruntów cała nieruchomość, o pow.0,83 ha, nadal figuruje jako las. Odnosząc się do brzmienia § 13 ust. 3 rozporządzenia z 2004 r., regulującego sankcję za likwidację uprawy leśnej, skarżąca podniosła, że przepis ten winien być stosowany zgodnie ze swoim aktualnym brzmieniem, w myśl zasady niedziałania prawa wstecz. Aktualnie przepis ten mówi o całkowitej likwidacji uprawy, nie odnosząc się do likwidacji częściowej, brak jest więc podstaw do wydania decyzji o zwrocie dopłat, zwłaszcza w niniejszej sprawie, w której mowa jest ewentualnie o likwidacji "części upraw". Wskazując na niezasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżąca zwróciła także uwagę na fakt, że stan klęski żywiołowej, przez który należy rozumieć również wymoknięcie upraw, widoczny był podczas kontroli, ponieważ w najbliższym sąsiedztwie jej nieruchomości wymoknięciu uległo również kilkadziesiąt hektarów lasu, należącego do miejscowego nadleśnictwa. Jeżeli zaś chodzi o kwestionowane przez organ okoliczności dotyczące niezauważenia przez nią wymoknięcia drzewostanu w jesieni 2012 r. to skarżąca stwierdziła, że było to związane z tym, że jej uprawa obejmuje drzewa liściaste, które w okresie jesiennym zrzucają liście, dlatego też stwierdzenia obumarcia drzew nie jest w tym czasie łatwe. W skardze zwrócono ponadto uwagę na fakt, że wyliczona przez organ powierzchnia wymokniętych upraw nie uwzględnia dopuszczalnych braków, podczas gdy wymagany przepisami stopień pokrycia powierzchni zalesienia przy odbiorze wynosi 71 %, a na działce wynosi on aktualnie 51,8 %. Tak więc cała sprawa dotyczy 0,16 ha, a nie 0,40 ha. Zaskarżona decyzja zawiera zaś założenie 100 % pokrycia terenu, co jest niezgodne z obowiązującymi w tym zakresie wymogami. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Mając na uwadze treść zarzutów skargi, jej uzasadnienie, jak również motywy przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającym ją rozstrzygnięciu organu I instancji należy stwierdzić, że spór pomiędzy skarżącą a rozstrzygającymi sprawę organami koncentruje się, co do zasady, wokół kwestii merytorycznych, związanych ze stosowaniem przepisów rozporządzenia z 2004 r. Obie strony postępowania sądowoadministracyjnego – skarżąca oraz Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa polemizują w kwestii dopuszczalności zastosowania w niniejszej sprawie sankcji, uregulowanej w § 13 ust. 5 rozporządzenia z 2004 r., w szczególności możliwego zakresu jej zastosowania, a to w związku ze zmianą brzmienia przytoczonego wyżej przepisu rozporządzenia z 2004 r., co miało miejsce na początku 2010 r. Strony różnią się także oceną co do możliwości odstąpienia od zastosowania przedmiotowej sankcji, z uwagi na stwierdzenie wystąpienia zjawisk atmosferycznych, będących przyczyną degradacji uprawy leśnej, którym skarżąca nie była w stanie przeciwdziałać, a które, w jej ocenie, noszą znamiona siły wyższej. Spór pomiędzy stronami nie obejmuje zaś w zasadzie prawidłowości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów prawa formalnego (regulacji K.p.a.), jak również prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, poza drugorzędną kwestią związaną z możliwością wcześniejszego dostrzeżenia przez skarżącą obumarcia drzew, na części uprawy. Skarżąca w treści złożonej skargi w ogóle nie kwestionuje postępowania organów, jeżeli chodzi o prawidłowość zastosowania przepisów regulujących wznowienie postepowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną, która to okoliczność ma jednakże niezwykle istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, rzutując bezpośrednio na końcowy rezultat sądowoadministracyjnej oceny legalności zapadłych w niej rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego bądź też czynności, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc, jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji, dokonanie całościowej oceny legalności wydanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest obowiązkiem sądu, niezależnie od stanowisk i wniosków stron w tym zakresie. Z tego też względu, czyniąc zadość dyrektywie płynącej z przytoczonego przepisu, w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii proceduralnych, warunkujących prawidłowość całego postępowania, a zwłaszcza prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów K.p.a., regulujących wznowienie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie rozstrzygające ją organy zastosowały nadzwyczajny tryb wzruszania ostatecznej decyzji administracyjnej, jakim jest właśnie procedura wznowienia postępowania, stwierdzając w następstwie jego przeprowadzenia, wydanie ostatecznej decyzji o przyznaniu skarżącej płatności na zalesienie z naruszeniem prawa. Dlatego też sposób procedowania organów w tym zakresie, w kontekście zgodności ich działań z regulacjami art. 145 – 152 K.p.a., będzie miał niezwykle istotne znaczenia, dla rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem sprawy. Z brzmienia zaskarżonej decyzji wynika, że w sprawie doszło do uznania ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2007, w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych, na skutek wznowienia postępowania w sprawie, za decyzję wydaną z naruszeniem prawa. W ocenie rozstrzygających ją organów obu instancji, podstawą do wznowienia postepowania, a następnie, w wyniku przeprowadzenia ponownego postępowania, stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, była przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., czyli wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji (chodzi o decyzję z dnia 24 maja 2007 r.), a nieznanych organowi, który przedmiotową decyzję wydał. Tą nową okolicznością, zdaniem organów było to, że powierzchnia zgłoszonej przez skarżącą do płatności uprawy leśnej okazała się w istocie mniejsza, niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności. Z decyzji organu odwoławczego, a także organu I instancji wynika, że przyczyną wystąpienia różnicy pomiędzy powierzchnią uprawy zadeklarowaną i powierzchnią stwierdzoną, podczas czynności kontrolnych, było wymoknięcie nasadzonych drzew na części uprawy. Na podstawie przedmiotowych stwierdzeń, popartych konkretnymi dowodami (ustalenia kontrolne), można jednoznacznie skonstatować, że organy nie twierdzą, że powierzchnia uprawy była już od momentu jej założenia mniejsza od zadeklarowanej, lecz że uległa zmniejszeniu w następstwie działania czynników atmosferycznych, a więc po fakcie jej założenia, której to szkody skarżąca nie zgłosiła w odpowiednim czasie. W związku z owym niezgłoszeniem zarzucono skarżącej, że w ten sposób nie wypełniła przyjętych na siebie, w momencie składania wniosku, zobowiązań. Zdaniem organów, skarżąca bowiem już w jesieni 2012 r. powinna powziąć informację odnośnie wystąpienia ubytków w prowadzonej uprawie leśnej, kiedy to, jak sama oświadczyła w trakcie postępowania, była na działce. Mając na uwadze wyżej przytoczone fakty należy skonstatować, że w świetle całokształtu okoliczności sprawy wystąpienie następczej degradacji części uprawy leśnej, tj. już po jej założeniu i wydaniu decyzji o przyznaniu płatności na ten cel, nie budzi wątpliwości. Decyzja o przyznaniu płatności została wydana [...] maja 2007 r., w dniu 23 maja 2007 r. skarżąca złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia, zgodnie z planem zalesienia, natomiast wymoknięcie części uprawy zostało stwierdzone dopiero w lutym 2013 r. Podkreślić też należy, że kontrolerzy nie stwierdzili braku nasadzenia drzew, ale ich obumarcie. W związku z tym w sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania, jak również wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten bowiem mówi o wyjściu na jaw nowych okoliczności faktycznych, które istniały w momencie wydania decyzji. Na gruncie przedmiotowej sprawy z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia. Spełnienie przesłanki, o której mowa w wyżej wskazanym przepisie, nie wynika bowiem z jakichkolwiek dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, co więcej, znajdujące się w nich dokumenty, zawierające stanowiska stron, jak również motywy przytoczone w wydawanych w sprawie decyzjach nie pozostawiają wątpliwości, że w momencie wydawania decyzji uprawa leśna skarżącej nie tylko istniała, ale też nie była dotknięta jakimikolwiek zniszczeniami (była zgodna z deklaracją). Mając na uwadze powyższe uprawniona jest teza, że zarówno decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jak również poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013 r. nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Rozstrzygające sprawę organy dokonały bowiem nieprawidłowego zastosowania normy prawnej zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w odniesieniu do stanu faktycznego, który nie odpowiadał jej hipotezie. Ich procedowanie w tym zakresie należy uznać więc za dotknięte naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu wyżej wymienione decyzje organów obu instancji, jako wadliwe, winny być wyeliminowane z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, rozpatrujące ją organy winny więc już na wstępie rozważyć, czy ustalony w sprawie stan faktyczny daje w ogóle podstawę do zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznej decyzji, dokonując prawidłowej wykładni poszczególnych jego przesłanek. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako uchybienie przepisom prawa formalnego, rzutujące w sposób bezpośredni na sposób rozstrzygnięcia sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu. W tej więc sytuacji rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi, o charakterze merytorycznym, odnoszących się do prowadzenia uprawy leśnej, w świetle regulacji rozporządzenia z 2004 r., jest niedopuszczalne- jako przedwczesne. Na podstawie 152 P.p.s.a., Sąd orzekł że uchylone decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Kierując się art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, stanowiącą równowartość uiszczonego przez nią wpisu od skargi, w wysokości 200 zł (określonego zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.).