I SA/Rz 291/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg P. W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2007 r., nr nr: (...) (...) (...) (...) (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za: marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2005 r. w związku z wnioskami skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji postanawia: oddalić wnioski. P. W. wniósł do Sądu skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2007 r., nr nr: (...),(...),(...),(...),(...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym: za marzec 2005 r. w wysokości 1 421 zł., za kwiecień 2005 r. w wysokości 5 313 zł., za maj 2005 r. w wysokości 11 894 zł., za czerwiec 2005 r. w wysokości 6 638 zł., za lipiec 2005 r. w wysokości 26 543 zł. Skarżący, pismem procesowym z dnia 25 stycznia 2008 r., wystąpił do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu wniosku napisał, iż jednorazowa zapłata wyżej wymienionych zaległości podatkowych przekracza jego możliwości finansowe, zagrażając tym samym dalszemu bytowi jego firmy, której płynność finansowa jest aktualnie zagrożona, ponieważ jej zobowiązania wynoszą 752.564,56 zł., a należności 346.640,98 zł. W jego ocenie, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych decyzji przemawia zarówno ważny interes podatnika, jak i interes publiczny, albowiem ich wykonanie mogłoby skutkować koniecznością redukcji zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stanowiące przesłankę wstrzymania zaskarżonego aktu lub decyzji, oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. /J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz. Warszawa 2008/ Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w przypadku zobowiązań pieniężnych, co wynika z samej ich istoty, zwrot spełnionego świadczenia jest, co do zasady, zawsze możliwy. Skarżący w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji może uzyskać zwrot uiszczonych tytułem spłaty zaległości podatkowych kwot, tak więc wykonanie zaskarżonych decyzji nie grozi utratą przedmiotu świadczenia. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonych decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem mu innej szkody o znacznych rozmiarach. Z przedstawionych przez niego informacji wynika co prawda, że jednorazowe uregulowanie zaległości podatkowych będzie dla niego pewną dolegliwością, jednakże na tej podstawie nie sposób przyjąć, że dolegliwość ta mieści się w kategorii "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro skarżący podkreśla, iż problemem dla niego jest "jednorazowe" uregulowanie zaległości to świadczy to o tym, iż sama zapłata w istocie nie zagraża jego egzystencji, ani prowadzonej działalności gospodarczej. Problemem sprowadza się bowiem do sposobu zapłaty nalezności. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 nie stanowi podstawy do kwestionowanie sposobu spłaty przedmiotowych zaległości czy też udzielenia ewentualnej ulgi w ich spłacie. Ratio legis tego przepisu stanowi bowiem udzielenie ochrony tymczasowej, w związku z kontrolą legalności zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.