I SA/Rz 295/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. spraw ze skarg M.W. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2020 r. – nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, – nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej(PROW 2007-2013) na rok 2016 oddala skargi. M.W. (dalej: skarżący/wnioskodawca) poddał kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2020 r.: 1. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. (skarga zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz 295/20), 2. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych PROW 2007-2013 na 2016 r. (skarga zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz296/20). Utrzymano nimi w mocy decyzjeKierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] kwietnia 2017 r.: 1. nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. i nałożeniu sankcji w kwotach 44.638,65 zł i 5.183,70 zł, 2. nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowych PROW 2007-2013 na 2016 r. i nałożeniu sankcji w kwotach 38.781,10 zł(za wariant 2.1) i 57.024 zł (za wariant 4.1). Powyższe skargi Sąd połączył na rozprawie w dniu 10 grudnia 2020 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, ponieważ sprawy te pozostawały ze sobą w związku z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia i okoliczności faktyczne, które legły u podstaw ich wydania. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że 15 czerwca 2016 r. wnioskodawca złożył w Biurze Powiatowym Agencji wniosek o przyznanie ww. płatności (jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), a także płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013). Do płatności zadeklarował powierzchnię 96,61 ha (w przypadku płatności rolnośrodowiskowej do wariantu 2.1 – uprawy rolnicze - pow. 49,09 ha, do wariantu 4.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków - pow. 47,52 ha), ale po przeprowadzonej kontroli do płatności nie zakwalifikowano żadnej powierzchni. W związku z wystąpieniem błędu kontroli krzyżowej (ubiegania się dwóch producentów rolnych o dopłaty do tych samych gruntów: do działki nr 289/8 położonej w miejscowości M., oraz do działki nr 108/4 położonej w miejscowości C., obie miejscowości położone w gminie P., powiat , województwo ; dalej określane jako "działki") wezwano wnioskodawcę do wyjaśnienia nieścisłości we wniosku. W dniu 19 kwietnia 2017 r. oświadczył on do protokołu, że ww. działki są przedmiotem trwającego sporu o ochronę posiadania. W 2016 r. nie użytkował rolniczo ww. działek, ponieważ został pozbawiony ich posiadania. Nie prowadził na nich działalności rolniczej. Opisanymi decyzjami z [.] kwietnia 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego odmówił przyznania wnioskodawcy żądanych płatności. Ponieważ różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekraczała 3% lub 2 ha, na wnioskodawcę nałożono kary administracyjne (sankcje), które będą potrącane z przyszłych płatności w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. W odwołaniach skarżący zarzucił, że organ pominął regulacje ustawy – "Prawo upadłościowe i naprawcze" w kontekście kwalifikacji płatności, które nie wchodzą w skład masy upadłości, ponieważ stanowią środki pochodzące z programu finansowanego z udziałem środków pochodzących z budżetu UE, przez co nie podlegają egzekucji. Zarzucono także zaniechanie przesłuchania Syndyka na okoliczność, że wnioskodawca nie ponosi winy w nieprowadzeniu na dzierżawionej nieruchomości zabiegów agrotechnicznych, a także nie uwzględniono ustaleń, do jakich doszedł Sąd Rejonowy w Gryficach, przed którym toczy się postępowanie z jego powództwa o ochronę posiadania naruszonego przez Syndyka, w kontekście przywrócenia mu posiadania rzeczonych nieruchomości. Podkreślił, że nadal jest posiadaczem ww. nieruchomości, tyle że posiadanie to zostało naruszone przez Syndyka. Postanowieniami z [.] czerwca 2017 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji zawiesił prowadzone postępowania odwoławcze, do czasu zakończenia przez sąd powszechny sprawy o ochronę naruszonego posiadania. Postępowanie podjęto postanowieniami z [.] stycznia 2020 r. Decyzjami z [...] lutego 2020 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji utrzymał decyzje organu I instancji w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne w nich zawarte. W ocenie organu odwoławczego wnioskodawca nie wykazał, że w 2016 r. był posiadaczem działek nr 108/4 i 289/8. Nie użytkował ich rolniczo, nie posiadał nad nimi władztwa. Spór co do posiadania ww. nieruchomości z Syndykiem został przez sąd powszechny rozstrzygnięty na korzyść Syndyka. Z tych względów działki te wykluczono z płatności dla wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutów odwołań organ odwoławczy podał, że mienie, którego wejście do masy upadłości kwestionuje odwołujący, dotyczy nieruchomości, a nie środków publicznych. Postępowanie przeprowadzono na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Istotne w sprawie było ustalenie, czy i w jaki sposób były użytkowane ww. działki przez wnioskodawcę. Przy czym sam oświadczył, że działek tych w 2016 r. nie użytkował rolniczo. W skargach, domagając się uchylenia wydanych w sprawach decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzucono naruszenie: 1) art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe, art. 831 § 1 pkt 2a) ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy o finansach publicznych poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy ich zastosowanie prowadziłoby do wniosku, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatność rolnośrodowiskowa stanowią płatności, które pochodzą z programu finansowanego z udziałem środków pochodzących z budżetu UE, a tym samym nie wchodzą do masy upadłości, gdyż stanowią mienie, które jest wyłączone od egzekucji według przepisów K.p.c., 2) art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe, art. 831 § 1 pkt 2a) K.p.c. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy o finansach publicznych poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że mienie, którego wejście do masy upadłości kwestionował, są nieruchomości, a nie środki publiczne, 3) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności, przejawiające się w nieuwzględnieniu przepisów powszechnie obowiązującego prawa, tj. kodeksu cywilnego oraz prawa upadłościowego i naprawczego, o których mowa w ww. pkt 1, 4) art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach (...) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że fakt naruszenia posiadania przez syndyka oraz wykonywania zabiegów agrotechnicznych przez syndyka jest równoznaczny z nieposiadaniem przez niego (skarżącego), podczas gdy nadal jest posiadaczem zadeklarowanych gruntów, a dla przyznania płatności nie ma znaczenia, kto faktycznie dokonuje prac agrotechnicznych, 5) art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach (...) oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) poprzez: - nieprzesłuchanie Syndyka na okoliczność braku winy skarżącego w nieprowadzeniu na dzierżawionej nieruchomości zabiegów agrotechnicznych, - niezasadne oddalenie wniosku dowodowego z akt sprawy dotyczącej przyznania płatności na rok 2014, - nieuwzględnienie faktu, że w prawomocnym wyroku z 13 lutego 2019 r. sygn. II Ca 25/18, Sąd Okręgowy w Szczecinie, w sprawie o ochronę posiadania z jego powództwa przeciwko Syndykowi, uznał że "badał fakt posiadania rzeczy i jego samowolnego naruszenia, a w realiach rozpatrywanej sprawy niewątpliwym było, że obydwie te przesłanki zostały spełnione", - nieustalenie, czy w oparciu o prawomocny wyrok z 13 lutego 2019 r. sygn. II Ca 25/18 Sądu Okręgowego w Szczecinie, posiadanie wnioskodawcy zostało przywrócone, czy nie. W przekonaniu skarżącego organy nie przeanalizowały odnośnych przepisów regulujących dotyczących masy upadłości oraz skutków ogłoszenia upadłości dla umowy dzierżawy. Płatności nie wchodzą zaś do masy upadłości. Bynajmniej, nie chodziło w sprawie o nieruchomości, jak przyjął organ odwoławczy. Okoliczności faktyczne związane z posiadaniem nieruchomości nie zostały należycie zbadane, a zgromadzony materiał dowodowy nie został właściwie oceniony. Nie odniesiono się do jego twierdzeń. Posiadał bowiem rzeczone nieruchomości, tyle tylko, że został przez Syndyka bezprawnie tego posiadania pozbawiony. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji nie wykazała, aby wydano je z naruszeniem prawa wymagającym zastosowania przez Sąd środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej powoływanej skrótem "p.p.s.a". Uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji mogłoby bowiem nastąpićw razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanych sprawach jednak nie zaistniała. Ze stanowiska organów wynikało, że skarżący zgłosił wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich oraz rolnośrodowiskowej na 2016 r. do działek, których nie posiadał. Wniosek o płatności do tych samych działek zgłosił inny podmiot (Syndyk), który według stanowiska skarżącego bezprawnie pozbawił go posiadania rzeczonych działek. Miał to potwierdzić sąd powszechny rozpoznający z jego żądania powództwo o ochronę naruszonego posiadania. W przekonaniu skarżącego pomimo naruszenia przez Syndyka jego posiadania rzeczonych nieruchomości posiadania tego nie utracił. Organy argumentacji tej nie podzieliły, co zostało w postępowaniu odwoławczym dodatkowo uargumentowane powołaniem się na stanowisko Sądu Okręgowego oddalającego apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego oddalającego jego powództwo. W przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie stanowisko organów okazało się prawidłowe. Nie narusza ono prawa. Zostało w sposób wystarczający dowiedzione, że wnioskodawca (skarżący) nie był w 2016 r. posiadaczem rzeczonych działek. Został bowiem kilka lat wcześniej pozbawiony tego posiadania przez Syndyka, a powództwo skarżącego o ochronę naruszonego posiadania zostało prawomocnie oddalone. Posiadanie nie zostało mu zaś przywrócone. Dowody na te ustalenia znajdują się w aktach sprawy, w tym w oświadczeniu samego wnioskodawcy z 19 kwietnia 2017 i w treści wyroków sądów powszechnych dotyczących sprawy o ochronę posiadania; na prawomocne rozstrzygnięcie tej sprawy organ odwoławczy oczekiwał zawieszając prowadzone postępowania odwoławcze. Wnioskodawca oświadczył przecież organom, że został pozbawiony posiadania działek przez Syndyka i w 2016 r. ich nie użytkował. Nie sprawował zatem nad nimi władztwa faktycznego, nie prowadził na nich działalności rolniczej, nie użytkował ich rolniczo. Nie przedstawił zaś dowodu na posiadanie rzeczonych działek. Pomimo posiadanej wiedzy wystąpił jednak z wnioskiem o płatności. Płatności, o które ubiegał się skarżący, stanowią formy wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (w tym płatności obszarowe i płatności rolnośrodowiskowe, finansowane w ramach wspólnej polityki rolnej UE), określone w krajowych i unijnych aktach prawnych. Wybrana pomoc może być przyznana uprawnionemu podmiotowi, jeżeli spełnione są warunki określone w przepisach (art. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach (...), a także art. 5 i art. 10 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 oraz § 2 ust. 1, § 5 ust. 1, § 11, § 13a, § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a to w związku z powołanym w decyzji § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. z uwagi na datę podjętego zobowiązania wieloletniego z 2013 r.). W myśl art. 8 ustawy o płatnościach (...), płatności obszarowe były przyznawane do powierzchni działki rolnej nie mniejszej niż 0,1 ha (płatność redystrybucyjna do gruntu o pow. większej niż 3 ha i nie większej niż 30 ha), będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym złożono wniosek o płatności. W przypadku gdy działka rolna, do której rolnik ubiega się o przyznanie płatności, stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności bezpośrednie przysługują posiadaczowi zależnemu (art. 18 ust. 1 cyt. ustawy). Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...), jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu. Pomoc przyznawana była na wniosek, podmiotowi spełniającemu warunki określone w przepisach (art. 10 ustawy o wspieraniu (...)), do działek rolnych (§ 11 i § 12 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków (...)), na których prowadzona jest działalność rolnicza (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków (...)), będących w posiadaniu rolnika (§ 1 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia). Stan posiadania należało wykazać na 31 maja danego roku. Co jeszcze istotne, dany obszar gruntu rolnego może być zadeklarowany do płatności tylko przez jednego rolnika (art. 67 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.). Przesłanki te (warunki przyznawania płatności) nie były przez skarżącego kwestionowane, a formułowane w toku postępowania zarzuty miały naturę procesową, dotyczącą ustaleń faktycznych. Zasadniczą kwestią ustalaną i ocenianą przez organy, która stanowiło także główny przedmiot sporu między stronami postępowania, było to, czy wnioskodawca był w 2016 r. (na dzień 31 maja) posiadaczem opisanych we wniosku działek rolnych (gruntów rolnych). Przy czym obowiązek wykazania tego faktu, zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach (...) oraz art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...), ciążył na wnioskodawcy jako osobie, która z faktu posiadania wywodziła skutki prawne (prawo do płatności). Okoliczności tej, jak zasadnie przyjęły organy, nie zdołał wykazać. Ze zgromadzonych dowodów wynika bowiem, że skarżący został pozbawiony posiadania przez Syndyka i posiadanie to nie zostało mu przywrócone. Nie będąc posiadaczem działek nie prowadził także na tych gruntach w 2016 r. działalności rolniczej (produkcji rolnej); jak sam oświadczył, gruntów tych w 2016 r. nie użytkował, nie mógł realizować zobowiązania rolnośrodowiskowego. To, że pozbawienie go posiadania mogło być bezprawne, nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji, ponieważ w sposób niewątpliwy organy ustaliły, że w 2016 r. skarżący nie posiadał rzeczonych działek, przez co nie mógł ich użytkować rolniczo, prowadzić na nich ekologicznych upraw rolnych oraz realizować działań na rzecz ochrony siedlisk lęgowych ptaków. Zbędne w sprawach było analizowanie przepisów z zakresu prawa upadłościowego, podobnie jak ustalanie, czy żądane płatności stanowią składnik masy upadłości. Żądane płatności nie mogły być mu przyznane z uwagi na brak faktycznego władania gruntami. Istota płatności polega bowiem na dofinansowaniu do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie może być uznanym za posiadacza gospodarstwa rolnego podmiot, który utracił faktyczne władztwo nad gospodarstwem rolnym, przestał je użytkować, chociażby został bezprawnie tego pozbawiony, a nowy posiadacz gruntów został uznany za posiadacza w złej wierze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2009 r. II GSK 1012/08). Z tego powodu badanie dobrej lub złej wiary posiadacza było tyle zbędne, co niedopuszczalne, skoro nie wykazano, że skarżącemu przywrócono naruszone przez Syndyka posiadanie działek rolnych, przez co przywrócone posiadanie należało by oceniać jako nieprzerwane (art. 345 Kodeksu cywilnego). Charakter posiadania (samoistne, zależne, w dobrej lb złej woli) dla omawianych płatności nie ma istotnego znaczenia, a ważny jest tylko fakt władania gruntami. Prowadzenie dowodu z przesłuchania Syndyka na podniesione w skargach okoliczności było zbędne, ponieważ postawione tezy dowodowe (wykonywanie zabiegów agrotechnicznych przez określony podmiot, brak winy skarżącego w nieprowadzeniu na dzierżawionej nieruchomości zabiegów agrotechnicznych) nie odnosiły się do istoty przedmiotu postępowania. Także znaczenia nie miały informacje odnoszące się do roku 2014, skoro wniosek dotyczył płatności na rok 2016. Postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymagań proceduralnych określonych art. 3 ustawy o płatnościach (...) oraz art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...). Skarżący nie miał wpływu na wykonywane zabiegi rolnicze, ponieważ rzeczonym gruntem w 2016 r. faktycznie nie władał. Powołane wyżej przepisy warunkujące przyznanie płatności wymagają zaś nie tylko posiadania gruntów, ale i ich rolniczego użytkowania. Płatności przysługują jednemu rolnikowi, który faktycznie uprawia zgłoszone i kwalifikujące się do płatności grunty rolne. Za osobę taką nie można było uznać skarżącego i ocena organów w tym zakresie okazała się prawidłowa. Skarżący nie zdołał wykazać przysługujących mu uprawnień do płatności (posiadania kwalifikujących się hektarów), a przywoływane postępowanie o ochronę naruszonego posiadania tylko potwierdza ustalenie organów, że posiadania tego był pozbawiony. Nie zdołał wykazać, że ww. działki pozostawały w jego dyspozycji (zob. art. 33 ust. 1 i art. 36 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r.). Konsekwencją ustalenia, że wnioskodawca zadeklarował grunt o powierzchni większej od kwalifikującej się do płatności (zadeklarowany grunt w ogóle w jego przypadku nie kwalifikował się do płatności, przez co niezgodność miała charakter poważny (100%), muszący prowadzić do odmowy przyznania płatności, stosownie do przepisów art. 19 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.), było ustalenie kar administracyjnych (sankcji) odnośnie płatności obszarowych i rolnośrodowiskowej. Sposób obliczania sankcji i ich wysokość nie naruszają prawa. Różnica obszaru zgłoszonego i zatwierdzonego do płatności wynosiła 100%, ponieważ wykluczono z płatności cały zgłoszony obszar. Wobec tego, zgodnie z art. 19 ust. 2 cyt. rozporządzenia 640/2014, pomoc finansowa nie mogła zostać wnioskodawcy przyznana. Z podanych względów skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. zostały oddalone.