I SA/Rz 297/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia rozprawy - postanawia - odrzucić skargę A.J. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika- doradcę podatkowego, pismem z dnia 3 marca 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], nr [...] oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 kwietnia 2015 r. skargi rozdzielono i zarejestrowano pod sygnaturami I SA/Rz 295/15, I SA/RZ 296/15, I SA/Rz 297/15. Przedmiotem skargi zarejestrowanej pod sygnaturą I SA/Rz 297/15 jest odmowa przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o przeprowadzenie rozprawy złożyła A.J. w toku postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że "na rozprawie Dyrektor Izby Skarbowej powinien przesłuchać osoby, które w stosownym czasie podejmowały decyzje w przedmiocie umów najmu i dzierżawy oraz osoby, które mogą mieć wiedzę na temat przedmiotów najmu i dzierżawy oraz intencji stron". W ocenie organu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. odmówiono przeprowadzenia rozprawy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej. Od strony przedmiotowej kontrola ta obejmuje akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a."), oraz ewentualnie w przepisach szczególnych. Z katalogu zawartego w art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrolą sądu administracyjnego objęte są również niektóre postanowienia wydawane przez organy administracji: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odmowa przeprowadzenia rozprawy w ramach postępowania odwoławczego. Zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie gdy ustawa tak stanowi, stąd istotne jest, że żaden przepis Ordynacji podatkowej nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie dowodowe wydane w toku postępowania. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie w sprawie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W konkluzji należy stwierdzić, że postanowienie, którego przedmiotem jest przeprowadzenie (odmowa przeprowadzenia dowodu) nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tej sytuacji, skoro skarga dotyczy aktu, który nie mieści się w zakresie przedmiotowym kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, nie może być merytorycznie rozpoznana przez sąd. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że legalność postanowień wydanych w toku rozpoznawania odwołań od decyzji Dyrektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] oraz [...] ustalających zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. i 2010 r. będzie przedmiotem oceny sądu przy okazji badania głównego rozstrzygnięcia w sprawie – decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] oraz [...] którymi Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.