I SA/Rz 301/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2020 r. spraw ze skarg "A." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r., – nr [...], – nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 i 2019 rok oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołań A. Sp. z o.o., utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 4.262 zł oraz za 2019 r. w kwocie 25.643 zł. Jak wynika z akt spraw, przedmiotem opodatkowania w niniejszych postępowaniach są nieruchomości położone w [...], będące własnością Województwa [...], które na podstawie umowy z 11 grudnia 2017 r. wynajęto Spółce - A. Sp. z o.o. w [...] oraz nieruchomości, których właścicielem była sama Spółka. Nieruchomości obejmowały grunty o pow. 1.409 m2 (za miesiące listopad-grudzień 2018 oraz cały rok 2019), budynki o pow. 13,63 m2 (za miesiące styczeń-luty 2018) i 965,83 m2 (za miesiące listopad-grudzień 2018 oraz cały rok 2019) oraz budowle o wartości 83.243 zł (za miesiące listopad-grudzień 2018 oraz cały rok 2019). A. Sp. z o.o. w [...] zostało utworzone jako spółka z o.o. w wyniku realizacji inicjatywy wspólnej Komisji Europejskiej oraz Województwa [...] w celu wspierania uczelni w komercyjnym wykorzystywaniu ich zasobów oraz rozwoju potencjału naukowego i badawczego Województwa [...]. Celem funkcjonowania Spółki nie jest generowanie zysków tylko wspieranie organów samorządu w realizacji ich zadań z zakresu rozwoju potencjału naukowego i badawczego m.in. poprzez prowadzenie, finansowanie i rozwijanie przestrzeni kreatywnej "[...]", która będzie miejscem tworzenia startup-ów technologicznych oraz będzie pomagała rozwijać przedsiębiorcze kompetencje wśród studentów. W opisanych na wstępie decyzjach z dnia [...] czerwca 2019r. wszystkie nieruchomości opodatkowano według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ I instancji, odwołując się do przepisów ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1455 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przyjął, że pojęcie przedsiębiorcy z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wykładać z uwzględnieniem rozwiązań przyjętych w innych właściwych dla statusu danego podatnika obowiązujących aktach prawnych. W szczególności organ odwołał się do regulacji Kodeksu spółek handlowych, w tym do art. 163 pkt 5 przewidującego, że do powstania spółki z o.o. konieczny jest wpis do rejestru, który skutkuje uzyskaniem osobowości prawnej. Podatnik figuruje w rejestrze przedsiębiorców pod nr [.]. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że na podstawie art. 151 § 1 z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 500 ze zm., dalej: k.s.h.), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z aktu założycielskiego spółki wynika, że A. Sp. z o.o. utworzona została w celu realizacji projektów z udziałem środków pochodzących z budżetu UE lub środków udzielonych przez państwa EFTA lub środków z innych źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi jako instytucja otoczenia biznesu działająca non-for-profit (nie dla zysku). Z Aktu Założycielskiego wynika, że spółka może prowadzić działalność gospodarczą, lecz jako podmiot non-for-profit nie działa w celu osiągnięcia zysku. Zgodnie z tym Aktem, wszelkie przychody Spółki przekazywane będą na wyodrębniony rachunek bankowy (fundusz celowy), z którego pokrywane będą wydatki, które nie będą podlegały finansowaniu ze środków publicznych w tym środków europejskich. Z wypisu z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że przeważającym przedmiotem działalności są badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych (PKD 79.12.z). Natomiast przedmiotem pozostałej działalności spółki - wg. wypisu z rejestru z KRS - są m.in.: działalność firm centralnych (head offices) i holdingów z wyłączeniem holdingów finansowych; pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania; badania naukowe i rozwojowe w dziedzinie biotechnologii; badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk społecznych i humani stycznych; badania rynku i opinii publicznej; działalność w zakresie specjalistycznego projektowania; pozostała działalność profesjonalna, gdzie indziej nie sklasyfikowana; działalność trustów, funduszów i podobnych instytucji finansowych; pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych. Organ I instancji uznał, że pomimo tego, iż A. Sp. z o.o. obecnie faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej, to z aktu założycielskiego oraz wypisu z KRS wynika, że podatnik może prowadzić działalność gospodarczą. Z powyższych względów organ I instancji uznał, że Spółkę powołano również do celów gospodarczych. Spółka może bowiem prowadzić działalność gospodarczą, przy czym musi jedynie w tej sytuacji wszystkie środki przeznaczyć na działalność statutową. Prezydent Miasta [...] wskazał również na niekonsekwencję w związku z deklarowaniem przez podatnika do opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślił, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile jest posiadana przez przedsiębiorcę, co w sprawie miało miejsce i nie jest konieczne wykorzystywanie jej na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ I instancji wskazał, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyodrębnia dwie kategorie: przedsiębiorców oraz inne podmiot prowadzące działalność gospodarczą. W przypadku tych innych podmiotów konieczne jest spełnienie warunku prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych w uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie istnieje warunek faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu I instancji bez znaczenia dla uznania nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest nieosiąganie zysku z prowadzonej działalności lub przeznaczenie go na cele statutowe. Podobnie nie ma znaczenia to, że działalność gospodarcza ma charakter uboczny - uzupełniający w stosunku do podstawowej. Mając na względzie powyższą argumentację organ I instancji uznał A. Sp. z o.o. za przedsiębiorcę a posiadane przez nią nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odwołania od decyzji organu I instancji złożyła Spółka, wnosząc o ich uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania, ewentualnie o orzeczenie co do istoty z uwzględnieniem obniżonych stawek. Odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: - art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej O.p.), poprzez brak przeprowadzenia wszystkich dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w zakresie faktów notoryjnych, co doprowadziło do pominięcia okoliczności, że strona jest spółką komunalną, która na mocy ustawy nie jest przedsiębiorcą, a zatem nie może regulować podatku od nieruchomości przeznaczonego dla prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji wyczerpującego podstawy prawne zaskarżonego rozstrzygnięcia. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 13 w zw. z art. 14 i art. 11 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 9, art. 1 ust. 1 i 2 i art 2 ustawy o gospodarce komunalnej; - § 1 pkt 1 lit. b i § 1 pkt 3 lit a uchwały Rady Miasta [...] nr [.]/2018 z 4 grudnia 2018 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit. b u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nieruchomość stanowiąca własność spółki komunalnej stanowi nieruchomość przeznaczoną do wykonywania działalności gospodarczej; -§ 1 pkt 1 lit. e i § 1 pkt 3 lit. c uchwały Rady Miasta [...] nr [.]/2018 z 4 grudnia 2018 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c i pkt 2 lit. e u.p.o.l., poprzez brak ich zastosowania do nieruchomości stanowiących własność Strony, jako spółki komunalnej Województwa [...]; - art. 163 pkt 5 k.s.h. i art. 36 pkt 6 ustawy o KRS poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepisy te zawierają ustawową definicję przedsiębiorcy i prowadzenia działalności gospodarczej. SKO w opisanych na wstępie decyzjach utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy. W uzasadnieniach decyzji Kolegium dokonało analizy kryteriów, decydujących o zakwalifikowaniu danej działalności, jako działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, ze w ramach kryterium zarobkowego charakteru działalności należy wyróżnić dwa pojęcia: zysku oraz zarobku. Wyłącznie w tym drugim przypadku mamy, zdaniem Kolegium do czynienia z działalnością non for profit, która wprawdzie jest zarobkowa, to jednak dochód z niej osiągnięty w całości jest przeznaczany na pokrycie kosztów lub na realizację celów statutowych podmiotu działalność tę wykonującego. W stosunkach zewnętrznych wspomniana działalność w zasadzie niczym nie będzie odbiegać od działalności innych podmiotów prowadzących ją w celu osiągnięcia zysku (a nie "tylko" zarobku). Wskazane rozróżnienie na pojęcie zysku i zarobku ma zatem znaczenie jedynie w stosunkach "wewnętrznych" danego podmiotu, jako że przesądza o celach przeznaczenia wypracowanego zarobku. Z zarobkowym charakterem działalności wiąże się natomiast uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Wymóg ten spełniony jest wówczas, gdy działalność gospodarcza realizowana jest poprzez odpłatne (ekwiwalentne) świadczenia wzajemne spełniane w ramach obrotu gospodarczego. Działalnością gospodarczą jest więc tylko działalność zewnętrzna ("między przedsiębiorcami") mająca na celu np. świadczenie usług osobom trzecim. Nie jest zaś działalnością gospodarczą działalność prowadzona na potrzeby samej osoby prawnej lub zrzeszonych w niej członków (por. postanowienie SN z 29.04.1998 r" III CZP 7/98). Kolegium uznało za błędne stanowisko organu I instancji, który za istotne uznał to, że Spółka jest zarejestrowana w KRS. Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 151 § 1 k.s.h., spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tym samym spółka z o.o. nie zawsze będzie mieściła się w kategorii przedsiębiorców, pomimo że będzie wpisywana do Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie wpis do KRS nie może w jej wypadku decydować o przyjęciu, że prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.o.l. Jednakże Kolegium stwierdziło, że działalności spółki nie można zakwalifikować jako non profit, lecz jest ona podmiotem not-for-profit. Dodatkowo Spółka pomimo, że przeważającym przedmiotem jej działalności są badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych (PKD 79.12.z), to jak bezspornie ustalił organ I instancji, przedmiotem jej pozostałej działalności wg. wypisu z rejestru z KRS są: działalność firm centralnych (head offices) i holdingów z wyłączeniem holdingów finansowych; pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania; badania naukowe i rozwojowe w dziedzinie biotechnologii; badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk społecznych i humanistycznych; badania rynku i opinii publicznej; działalność w zakresie specjalistycznego projektowania; pozostała działalność profesjonalna, gdzie indziej nie sklasyfikowana; działalność trustów, funduszów i podobnych instytucji finansowych; pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych. Powyższy zakres działalności wskazuje w ocenie Kolegium, że Spółka ma w jego ramach możliwość wykonywania działalności gospodarczej (bez jej ograniczenia do świadczenia usług wyłącznie na rzecz określonych podmiotów) i dla tej oceny nie ma znaczenia to, że działalność, przykładowo w zakresie "finansowej działalności usługowej", będzie miała charakter dodatkowy w stosunku do celu głównego. Bez znaczenia dla oceny stanu prawnego sprawy jest również to, że Spółka nie działa "dla zysku", ponieważ wszelkie przychody Spółki przekazywane będą na wyodrębniony rachunek bankowy (fundusz celowy), z którego pokrywane będą wydatki, które nie będą podlegały finansowaniu ze środków publicznych w tym środków europejskich. Kolegium podkreśliło, że dla oceny "zarobkowego" charakteru działalności bez znaczenia jest to, że działa się "nie dla zysku". W świetle postanowień Aktu Założycielskiego Spółki nie ulega wątpliwości okoliczność, że przewidziano w nim prowadzenie odpłatnej działalności gospodarczej i uzyskiwanie z tego tytułu przychodów przekazywanych następnie na własny fundusz celowy. Bezsporne jest także to, że w wypadku Spółki spełnione są pozostałe cechy kwalifikujące jej działalność jako gospodarczą tj. zorganizowanie, działalność we własnym imieniu oraz ciągłość). Kolegium stwierdziło więc, że nieruchomości Spółki zadeklarowane przez nią do opodatkowania znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, który nawet jeżeli działalności tej w roku objętym opodatkowaniem nie wykonywałby, to mógł zgodnie z Aktem Założycielskim działalność taką prowadzić. Organ odwoławczy zaznaczył, że nawet jednoznaczne wykazanie, że określony podmiot pozbawiony jest przymiotu przedsiębiorcy, nie oznacza jeszcze, że znajdujących się w jego posiadaniu przedmiotów opodatkowania nie należy kwalifikować jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tę samą kwalifikację prawnopodatkową mają bowiem przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą - o której mowa w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, do której odsyła art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzje SKO z dnia [...] stycznia 2020 roku wraz z poprzedzającymi decyzjami Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku, wnosząc o ich uchylenie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o przeprowadzenie dowodu wskazanego w uzasadnieniu pisma, albowiem potrzeba jego powołania wynikła na etapie sporządzania niniejszej skargi, a to z uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji i kierunek rozpoznania odwołania przez organ. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 O.p. i art. 191 O.p., polegające na nieprzeprowadzeniu przez organ oceny materiału dowodowego pod kątem ustalenia przeznaczenia możliwego do wypracowania zysku wyłącznie na bieżącą działalność spółki. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - § 1 pkt 1 lit. b) i § 1 pkt 3 lit. a) uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 4 grudnia 2018 roku w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. b) u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nieruchomość będąca własnością spółki komunalnej stanowi nieruchomość przeznaczoną do wykonywania działalności gospodarczej; - § 1 pkt 1 lit. e) i § 1 pkt 3 lit. c) uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 4 grudnia 2018 roku w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. e) u.p.o.l., poprzez brak ich zastosowania do nieruchomości stanowiących własność Strony, jako spółki komunalnej Województwa [...]. W uzasadnieniu Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu II instancji, z którego wynika, że nawet możliwość hipotetycznego prowadzenia działalności gospodarczej nastawionej na możliwość zarobkowania (a nie na zysk), powoduje konieczność zapłaty przez Stronę podatku od nieruchomości po stawkach jak dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Skarżąca wyjaśniła, że A. Sp. z o.o. w [...] stanowi podmiot utworzony przez Województwo Podkarpackie w sferze użyteczności publicznej, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Skarżąca zaznaczyła, że pod pojęciem zadań wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego mieści się również prowadzenie działalności gospodarczej, ale nie nastawionej na zysk - non profit lub non for profit. Skarżąca wskazała, że katalog zadań z zakresu użyteczności publicznej, określony w art. 14 u.s.w., który ma charakter otwarty, nie odnosi się wprost do zadań realizowanych przez A. Sp. z o.o. Niemniej jednak ww. przepis należy łączyć z regulacją z art. 11 ust. 2 u.s.w., który określa cele polityki województwa i kierunki jego rozwoju, do których należy m.in. podnoszenie poziomu konkurencyjności i innowacyjności gospodarki województwa, tworzenie warunków rozwoju gospodarczego oraz wspieranie rozwoju nauki i współpracy między sferą nauki i gospodarki, popieranie postępu technologicznego oraz innowacji. Skarżąca zaznaczyła, że ww. zadania posiadają charakter użyteczności publicznej a są wykonywane przez A. Sp. z o.o. w [...]. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła, że spółka komunalna nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu u.p.o.l., albowiem nie prowadzi ona zarobkowej działalności gospodarczej. Zarobkowy charakter działalności gospodarczej oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągniecie zysku. Zysk z kolei należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Trzeba przy tym liczyć się z możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co oznaczać będzie poniesienie straty. Tym samym o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Skarżąca w dalszej kolejności argumentowała, że A. poprzez prowadzenie działalności odpłatnej musi zapewnić sobie bufor finansowy, przeznaczany na poczet kapitału zapasowego, który następnie będzie wykorzystywany na poczet finansowania działalności spółki w okresie trwałości projektu wynoszącym 5 lat. W okresie tym Spółka nie będzie uzyskiwała środków projektowych, które podlegają wykorzystaniu do 31 grudnia 2022 roku, zaś brak utrzymania się Spółki przez ten okres czasu skutkować będzie koniecznością zwrotu środków projektowych do Instytucji Finansującej, co przełoży się na utratę 100 mln złotych wraz z odsetkami podatkowymi przez Województwo Podkarpackie. Skarżąca podkreśliła, że ogólnym założeniem działalności Spółki jest jej działalność nie nastawiona na zysk. Zgodnie z treścią § 5 Aktu Założycielskiego z dnia 8 grudnia 2017 roku Rep. A. nr [...], Spółka utworzona jest w celu realizacji projektów z udziałem środków pochodzących z budżetu unii europejskiej, lub niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) lub środków pochodzących z innych źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi jako instytucja otoczenia biznesu, działając non-for-profit (nie dla zysku). Jak stanowi natomiast § 12 Aktu Założycielskiego: "Spółka jako podmiot non-for-profit nie działa w celu osiągnięcia zysku. Wszelkie przychody przekazywane będą na wyodrębniony rachunek bankowy (fundusz celowy), z którego pokrywane będą wydatki, które nie będą podlegały finansowaniu ze środków publicznych, w tym środków europejskich." Na tej podstawie Skarżąca wywiodła, że Akt Założycielski wyklucza możliwość wypłaty dywidendy przy dodatnim wyniku finansowym za dany rok wspólnikowi (Województwu Podkarpackiemu). Wszelki zysk ma zostać przeznaczony na pokrycie bieżącej działalności Strony realizującej cele publiczne, składające się na elementy polityki rozwoju województwa, w tym na poczet działalności przypadającej po czasie finansowania, a w okresie trwałości projektu. W związku z powyższym Skarżąca zakwestionowała stanowisko Kolegium, że możliwość uzyskiwania dochodów przez Spółkę powoduje automatycznie konieczność płacenia podatku jak dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, skoro cały zysk Spółki przeznaczany będzie na jej utrzymanie w okresie trwałości projektu, przy czym Spółka będzie nadal funkcjonować dla dobra ogółu w celu aktywizacji studentów, poprzez tworzenie startup-ów, integrację potencjału badawczego regionu, oraz udzielanie grantów badawczych uczelniom dla rozwoju polskiego przemysłu i nauki. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skargi nie są uzasadnione. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, ze skarżąca spółka ma status określonego w treści przepisu art. 1a ust.1 pkt 3 upol podmiotu, a tym samym powinna opłacać podatek od posiadanych przez siebie nieruchomości według stawek określonych w przepisie art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b upol. W brzmieniu tej jednostki redakcyjnej wskazano, że mieniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej jest mienie znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W przepisie tym – inaczej niż w treści art.1a ust.1 pkt 4 upol nie odwołano się do definicji przedsiębiorcy zawartej w innych ustawach ( tak jak uznano pojęcie samej działalności gospodarczej za tożsame z pojęciem działalności gospodarczej zdefiniowanej w treści przepisu art.3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców ( Dz.U. Dz.U.2019.1292 ), czy wcześniej w treści przepisu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2017.2168 t.j.)). Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołuje się do zawartego w tych ustawach pojęcia przedsiębiorcy, odwołanie to zostało dokonane tylko i wyłącznie w zakresie definicji działalności gospodarczej. Zastosowanie takiej właśnie techniki legislacyjnej skłoniło sąd do przyjęcia, że pojęcie przedsiębiorcy i podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą powinno być zdefiniowane na potrzeby tej ustawy podatkowej z uwzględnieniem odrębności prawa podatkowego i wewnętrznej systematyki tego przepisu. Nie budzi wątpliwości, że przepisy prawa podatkowego są odrębną gałęzią prawa i zawarte w nich definicje, jeżeli nie znajdują odwołania do treści przepisów określonych w innych dziedzinach prawa mogą podlegać wykładni uwzględniającej specyfikę tego właśnie rodzaju prawa. W przedmiotowej przepisie ustawodawca jako jednostkę zobowiązaną do zapłaty podatku od nieruchomości według stawko najwyższej wskazał przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Ujęcie redakcyjne tego przepisu, zawierającego dwie równorzędne jednostki organizacyjne prowadzi do przyjęcia, że ustawodawca podatkowy dopuszcza możliwość, że działalność gospodarczą będzie prowadzić jednostka organizacyjna nie będąca przedsiębiorcą czyli " inny podmiot " Chodzi tutaj o podmioty nie posiadające wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub Krajowym Rejestrze Sadowym. ( por. L. Etel Podatek od nieruchomości. Komentarz. LEX 2012 art. 1a ust.1 pkt 3 ). Dokonując bowiem takiego rozróżnienia ustawodawca posłużył się formalną definicją przedsiębiorcy uznając, że jest nim ten kto posiada odpowiedni wpis w stosownej ewidencji. Ujęcie takie jest odrębne od definicji zawartej w przepisach art. 4 usdg czy art. 4 ust. 1 prawa przedsiębiorców, gdzie materialnoprawną zawartością pojęcia przedsiębiorcy jest wykonywanie działalności gospodarczej. W omawianym natomiast przepisie ustawodawca oprócz pojęcia przedsiębiorcy wskazując na podmiot prowadzący działalność gospodarczą przyjmuje eo ipso, że mogą istnieć podmioty nie będące przedsiębiorcami, które jednak wykonują działalność gospodarczą. Takie ujęcie tego przepisu czyni niemożliwym do sięgnięcia do definicji przedsiębiorcy określonej w tych dwóch wskazanych ustawach. W ocenie sądu zatem musi dojść do odrębnej wykładni pojęcia przedsiębiorcy na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdzie pojęcie to musi zostać powiązane z posiadaniem wpisu do odpowiedniego rejestru tego typu podmiotów. Pogląd taki ( z którym sąd w całości się zgadza ) został również wyartykułowany w Komentarzu do Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych WKP 2020 pod red. L. Etela ( dostępny SIP LEX ), gdzie dr. Hab. R. Dowgier stwierdził, że " nawet wtedy gdy spółka z o.o. lub spółka akcyjna nie zostały powołane w celu wykonywania działalności gospodarczej, przez wpis do rejestru przedsiębiorców w KRS mają one status przedsiębiorcy rejestrowego. Sam ten status decyduje o tym, że są one przedsiębiorcami w takim rozumieniu jakim posługuje się art.1a ust.1 pkt 3 upol". Sam zatem wpis do rejestru przedsiębiorców będzie przesądzał o zaistnieniu przesłanki z art. 1a ust.1 pkt 3 upol. Należy przy tym jeszcze tylko zaznaczyć ( odnosząc się do dalszej części zawartych w tej wypowiedzi przedstawiciela doktryny wywodów,), że z akt sprawy nie wynika, aby do spółki miały zastosowanie teza i argumentacja zawarte w wyroku Trybunału konstytucyjnego w sprawie SK 13/15. Dodać należy, że za takim rozumieniem tego przepisu przemawia również wzgląd na pewność prawa i łatwość jego stosowania. Organy podatkowe co do zasady bowiem nie są uprawnione do badania rodzaju i charakteru prowadzonej przez podmiot działalności. Postepowanie podatkowe powinno być sprawne, krótkie i szybkie stąd zawarte w innych przepisach ułatwienia dla organów podatkowych, jak choćby z przepis art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, wskazujące na obowiązek opierania się przez te organy w możliwie najszerszym zakresie z rejestrów i ewidencji zawierających dane potrzebne w procesie określania czy ustalania zobowiązania podatkowego. Stąd też sąd stanął na stanowisku, że wpis do rejestru przedsiębiorców przesądza status podatnika dla potrzeb postepowania w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości. ( por. tez wyrok WSA w Opolu z dnia 10 marca 2017 r. sygn. I SA/Op 505/16 czy tez wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2006 r. I SA/Gd 481/05 , dostępne SIP LEX, czy www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Osoby powołujące podmiot podlegający wpisowi do rejestru przedsiębiorców same nadają mu taki status ze wszystkimi konsekwencjami, jakie on w różnych dziedzinach prawa przynosi. W tym konkretnym przypadku wspólnik utworzył spółkę z ograniczoną odwszalnością, która z mocy przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym posiada status przedsiębiorcy, co powoduje konieczność zapłaty podatku według stawek przewidzianych dla tego typu podmiotów czyli związanych z działalności gospodarczą. Niezależnie od powyższych stwierdzeń należy wskazać, że nawet w przypadku odrzucenia takiej wykładni prawa, jak dokonano powyżej, skarżąca spółka jest podmiotem mogącym wykonywać działalność gospodarczą zgodnie z jej aktem założycielskim. Jak bowiem wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, oprócz celów założenia spółki, nie posiadających charakteru wąsko rozumianej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 ust.1 ustawy prawo przedsiębiorców w akcie tym określono, że może ona wykonywać działalność gospodarczą jak chociażby " finansowa działalność usługową". Dopuszczenie takiej możliwości wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej jako jeden z celów działalności spółki. Nie można bowiem odrzucić takiego celu tylko i wyłącznie z tego powodu, że spółka nie planuje wypłacać zysku udziałowcom ( udziałowcowi ). Z tych względów sąd skargę , jako niezasadną, oddalił w myśl art. 151 ppsa.