I SA/Rz 302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Serafin-Kosowska Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2009 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny na rzecz pełnomocnika z urzędu skarżącego J. G. - radcy prawnemu M. Sz. kwotę 221,40 zł. (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł. (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy), tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu. I SA/Rz 302/11 Uzasadnienie 1.1 Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011r. nr [...], którą to organ odwoławczy utrzymał w mocy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. G., decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...]. 1.2 Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, opisanej powyżej w pkt 1.1, oraz akt postępowania administracyjnego wynika, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] ustalił za rok 2009 J. G. i I. S., współwłaścicielom gospodarstwa rolnego o pow. 4,11 ha fizyczne (4,470 ha przeliczeniowych), położonego w P. - podatek rolny w kwocie 547zł. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. G., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1.3 Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] wniósł J.G., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 25 maja 2010r. sygn. akt I SA/Rz 693/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia naruszają przepisy prawa procesowego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jest brak dostatecznych ustaleń, odnośnie tego kto prowadzi gospodarstwo rolne położonego w miejscowości P., którego współwłaścicielami są J. G. oraz I. S. - stanowiącego w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. (Dz. U. z 2006r., Nr 136, poz.969 ze zm.), powoływanej dalej jako: ustawa o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym - podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nie posiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym). Zgodnie zaś z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym - jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6. Jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości (art. 3 ust. 6). Oznacza to, że jeżeli grunty objęte ustawą o podatku rolnym są współwłasnością lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym. Zasadą jest, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich tych podmiotach. Inaczej jest w przypadku tych gruntów będących gospodarstwem rolnym. Otóż wówczas obowiązek uiszczenia podatku ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem lub współposiadaczem, która to gospodarstwo prowadzi w całości. Ustalenie zatem tej okoliczności w trakcie postępowania podatkowego dotyczącego opodatkowania gospodarstwa rolnego ma istotne znaczenie. 1.4 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy, decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...], ustalił skarżącemu J. G. oraz I. S. za rok 2009 podatek rolny od gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,11 ha fizycznych (4,4770 ha przeliczeniowych), położonego w P. - w kwocie 554,00zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in. że stosownie do zapisów w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w P. J. G. i I. S. są współwłaścicielami opisanego wyżej gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne nie jest prowadzone przez jednego ze współwłaścicieli, gdyż grunty działki o nr 611 zostały wydzierżawione na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie przenoszącej obowiązku podatkowego, na dzierżawcę. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. G. 1.5 Opisaną w pkt 1.1 decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2010r., podkreślając w uzasadnieniu swojej decyzji, że przedmiotowe gospodarstwo rolne składające się z działek o nr: 667/2, 667/1 i 611, położone w P., nie jest prowadzone przez żadnego ze współwłaścicieli, a zatem obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach. Oznacza to, że zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. 2.1 W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011r. podniesiono, że skarżący nie użytkuje przedmiotowego gospodarstwa rolnego z powodu " nieprzydzielenia mieszkania po zmarłych rodzicach oraz nie dopuszczenia do przetargu budynków". Dodano że skarżący korzysta ze stałego zasiłku z opieki społecznej w kwocie 340 zł miesięcznie. Zaznaczono , że "wcześniej były zalecenia ze Sądu Naczelnego w Warszawie i że ten płaci podatek kto używa pole". 2.2 Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego - radca prawny w piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2011r., podtrzymał skargę z powodu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym oraz niedostatecznego wyświetlenia stanu faktycznego sprawy i pominięcie w postępowaniu podatkowym obowiązku przeprowadzenia dowodu na okoliczność istnienia po stronie skarżącego prawa własnościprzedmiotowych działek. Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego podniósł, iż fakt że skarżący wespół z I. S. są wpisani jako współwłaściciele przedmiotowych działek w ewidencji gruntów nie stanowi dostatecznego dowodu na posiadanie prze nich tego prawa. Również fakt, że sam skarżący wypowiada się o sobie jako współwłaściciel przedmiotowych działek nie stanowi dostatecznego dowodu w tej mierze, jeżeli zważyć, że jego pisemne wypowiedzi, składane w toku postępowania podatkowego, cechuje żal, jakoby miał być pozbawiony, nie wiedzieć przez kogo, jakiś bliżej nieokreślonych części swoich prawa ( nieruchomości). Składane przez skarżącego dokumenty stanowić mogą potwierdzenie tej tezy, jeśli wziąć pod uwagę posługiwanie się przez niego pismem A.G., odwołującego złożony wcześniej testament, w sytuacji gdy nie jest wiadomo, kim był A. G. i czemu jego nazwisko ma być kojarzone z przedmiotowymi działkami. Samo pismo może stanowić niewielki element, czasami bardzo złożonych procesów dochodzenia do spadkobrania; dla kwestii ustalenia sukcesji może mieć znikomą wartość. Jest to też ważne z tego względu, że w księgach wieczystych nieruchomości obejmujących przedmiotowe działki wpisana jest J. G. 3.1 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie i wskazało że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r. sygn. I SA/RZ 693/09, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] i wskazał, że na podstawie art. 3 ust. 6 ustawy o podatku rolnym obowiązek podatkowy ciąży na osobie, która to gospodarstwo rolne prowadzi. Powodem uchylenia decyzji było nieustalenie w postępowaniu administracyjnym osoby, która gospodarstwo prowadzi. Organ I instancji przeprowadził w sprawie ponowne postępowanie i ustalił , ze część gospodarstwa rolnego tj. działkę nr 611 użytkuje bezumownie H. R.; natomiast pozostałe działki, o nr : 608, 609, 610 , są odłogowane. W tej sytuacji wobec faktu , że żaden ze współwłaścicieli nie użytkuje gospodarstwa rolnego należało orzec stosowanie do art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym i solidarnie obciążyć współwłaścicieli podatkiem rolnym. 4.1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: 4.2 Z mocy art. 1 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawna (art. 134 § 1 p.p.s.a). 4.2 Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy jednoczesnym zauważeniu, że zarzuty podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 25 sierpnia 2011r. są całkowicie chybione, a zaprezentowany pogląd nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. 4.3 Ustawa o podatku rolnym w art. 1 stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ustawodawca w art. 2 zawarł dwie ustawowe definicje, a mianowicie co ustawa rozumie przez gospodarstwo rolne i za działalność rolniczą. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy stanowiący własność lub znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nieposiadającej osobowości prawnej(ust. 1), zaś za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą , w tym również produkcję materiału siewnego , szkółkarskiego, hodowlanego, reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęca typu przemysłowego farmowego oraz chów i hodowlę ryb. Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: - właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem że jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym obowiązek podatkowy w zakresie podatku ciąży na posiadaczu samoistnym; - posiadaczami samoistnymi gruntów ; - użytkownikami wieczystymi gruntów; - posiadaczami gruntów, stanowiących własność skarbu Państwa, lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a)wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego albo b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i Lasów Państwowych (art. 3 ust.ust. 1 i 2 ustawy o podatku rolnym). Jeżeli grunty gospodarstwa rolnego zostały w całości lub w części wydzierżawione na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych podatnikiem jest dzierżawca (art. 3 ust. . Jeżeli grunty gospodarstwa rolnego zostały wprowadzone do spółdzielni produkcyjnej jako wkład gruntowy, podatnikiem podatku rolnego jest spółdzielnia produkcyjna (art. 3 ust. 4). Jeżeli grunty, o których mowa w art. 1 ustawy, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem że jeżeli te grunty stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości (art. 3 ust. ust. 5 i 6). Z przytoczonych przepisów art. 3 ustawy o podatku rolnym wynika , że w pierwszej kolejności podatnikami są podmioty będące właścicielami gruntów, chyba że grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym. W przedmiotowej sprawie, po ponownym jej rozpatrzeniu w postępowaniu administracyjnym, w sposób nie budzący wątpliwości organy ustaliły, ze współwłaścicielami gruntów, stanowiących przedmiotowe gospodarstwo rolne są: skarżący i jego siostra - uczestniczka postępowania I. S. oraz że grunty te nie znajdują się w posiadaniu samoistnym. Oznacza to , że obowiązek podatkowy ciąży na skarżącym i uczestniczce postępowania sądowego. W tym miejscu z całą mocą należy wyjaśnić stronie skarżącej , że z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wątpliwości podnoszone przez pełnomocnika skarżącego co do kwestii prawa własności skarżącego nie mogą być w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku (administracyjnym i sądowo administracyjnym) przedmiotem skutecznie podniesionego zarzutu. Z woli ustawodawcy w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku podstawą podatku są dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewentualne postępowanie zmierzające do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków jest postępowaniem odrębnym od podatkowego i pozostającym, we właściwości innych niż podatkowe organy (co do zasady). W konsekwencji organy właściwie, jako podstawę wymiaru podatku, przyjęły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, przy czym w aktach postępowania administracyjnego zgromadzono niezbędne dokumenty, wykazujące treść danych zawartych w ewidencji odnośnie przedmiotowego gospodarstwa. Organy również prawidłowo ustaliły, bo jest to zgodne z treścią wyjaśnień złożonych przez samego skarżącego, jak i z zeznań świadka H. R., oraz z treścią pisemnego oświadczenia H. R., że użytkuje on, na podstawie ustnej umowy, działkę o nr 611 oraz że umowa ta nie jest umową o dzierżawę zawartą stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznych rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych. Nie zachodzą wiec podstawy, aby w tej części podatnikiem podatku rolnego była inna osoba niż skarżący i uczestniczka postępowania (art. 5 ust. 3 ustawy o podatku rolnym ). Przypomnieć należy, że jeżeli grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewiane lub zakrzewione na użytkach rolnych, nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej inna niż działalność rolnicza stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów i stanowią gospodarstwo rolne, to obowiązek podatkowy ciąży na tej sobie będącej współwłaścicielem, która to gospodarstwo prowadzi w całości. Ustawodawca zdecydował się na takie uregulowanie ustawowe , że w takiej sytuacji gospodarstwo musi być prowadzone przez tę osobę w całości, a nie w jakiejś części, nawet przeważającej. Zauważyć również należy, że ustawa nie zawiera definicji ustawowej zwrotu: "prowadzi", a wiec uprawnia to do przyjęcia , że nie chodzi tu tylko o zajmowanie się bezpośrednie gospodarstwem i uzyskiwanie korzyści, ale ta hipoteza obejmuje również sytuacje, gdy taka osoba prowadzi gospodarstwo za pomocą innych osób, na podstawie zawartych umów o cechach zarządu. Organy należycie wykazały, że jedna z działek o nr 611 wchodzących w skład gospodarstwa jest użytkowana przez H. R., zaś pozostałe działki "leżą odłogiem". Ustaleń tych organy dokonały na podstawie oświadczeń skarżącego i uczestniczki, zeznań H. R. , a także na podstawie oględzin dokonanych przez pracowników organu, w obecności podatników. Te ustalenia faktyczne zasługują na aprobatę, skoro są oparte na jednoznacznym materialne dowodowym, należycie przeprowadzonym i zgromadzonym i jednocześnie uprawniają do stwierdzenia, że żaden ze współwłaścicieli (skarżący ani uczestniczka) nie prowadzi gospodarstwa w całości, a to oznacza że zastosowanie ma art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym a więc że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach: skarżącym i uczestniczce. Tym samym należy stwierdzić, że organy wypełniły zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2010r. sygn. akt I SA/Rz 693/09. Niemniej jednak Sąd dokonując kontroli prowadzonego postępowania zauważył, że skarżący w swoich pisemnych oświadczeniach, pismach procesowych akcentował , że wnosi: " o umorzenie podatku , gdyż gospodarstwo od 1993r. leży odłogiem" (odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2010 nr [...] - karta 13 akt administracyjnych organu II instancji). - Kwestię tę podnosił już wcześniej, a także potwierdził ją w treści skargi wniesionej w tej sprawie. Pomijając sposób redakcji i formę procesowego zaprezentowania (z akt sprawy wynika, że skarżący jest w wieku ponad siedemdziesięciu lat, cierpi na wiele chorób, był hospitalizowany), to istota tych sformułowań jest jednoznaczna, a uległa przeoczeniu przez rozstrzygające sprawę organy. Mianowicie z mocy art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym zwalnia się z podatku rolnego grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20% użytków gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata w stosunku do tych samych gruntów. W tym przypadku - zwolnienie stosuje się na podstawie decyzji wydanej na wniosek podatnika (art. 13 d. ust. 2ustawy o podatku rolnym). Niewątpliwe skarżący sformułował taki wniosek i to wielokrotnie, co zostało zignorowane przez organy rozpatrujące sprawę. Sąd na podstawie m.in. znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu oględzin z dnia 27 października 2010r. i na podstawie protokołu oględzin z dnia 23 września 2010r. stwierdza, iż pracownicy organu odnotowali, że "działki w chwili obecnej nie użytkowane, na działce występują samosiejki drzew, co świadczy o kilkunastoletnim nieużytkowaniu, działka silnie zachwaszczona i zaniedbana(...), działki w chwili obecnej nie nadają się do użytkowania rolniczego z uwagi na ukształtowanie, silne nachylenie terenu od strony południowej, całość stoku jest porośnięta lasem (...), część północna o ukształtowaniu płaskim zakrzaczona , silnie zachwaszczona, w wielu miejscach gęsto porośnięta samosiejkami drzew". Ten opis dokonany przez pracowników organu I instancji w powiązaniu z wnioskiem skarżącego "o umorzenie z powodu nieprowadzenia działalności rolniczej" nakładał na organy obowiązek rozważenia kwestii zwolnienia, o którym owa w art. 12 ust. 7. Z treści zaskarżonej decyzji, jak też decyzji wydanej przez organ I instancji nie wynika, aby było to przedmiotem rozważania organów (wniosek o zwolnienie, czy są spełnione warunki itd.). Stanowi to naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu , że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Organy naruszyły niewątpliwe art. 122 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Nie wymaga chyba bowiem głębszego uzasadnienia że, chociaż nieporadny w sensie redakcyjnym i procesowym, ale jednoznaczny w swojej treści, wniosek powinien być przez organ podatkowy (stosujący prawo podatkowe) rozważony, gdyż kwestia będąca przedmiotem wniosku może mieć wpływ na wymiar podatku w przedmiotowej sprawie. Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję, orzekł również na podstawie art. 152 p.p.s.a o tym , ze decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku. Skarżący jest zwolniony od kosztów sądowych w całości. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu skarżącego Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr163, poz. 1349 ze zm.) .