I SA/Rz 305/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie SO del. Piotr Popek / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Województwa [...] w sprawie rozwiązania umowy nr [...] o przekazywanie stypendium w ramach projektu "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów" - oddala skargę - Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] w sprawie rozwiązania umowy nr [...] o przekazywanie stypendium w ramach projektu "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów". Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach sprawy. Pismem z dnia 18 września 2014 r. skierowanym do SKO M. O. (dalej: skarżący) działając przez swego pełnomocnika zwrócił się o stwierdzenie nieważności "decyzji Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...] w sprawie rozwiązania umowy nr [...] o przekazywaniu stypendium w ramach projektu "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów". SKO postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. sygn. [...] działając na podst. Art. 61a w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm. dalej: k.p.a.) odmówiło wszczęcia postępowania w tej sprawie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że postępowanie w tym przedmiocie jest niedopuszczalne z uwagi na brak administracyjnoprawnego charakteru sprawy. Po wydaniu tego postanowienia strona - z zachowaniem ustawowego terminu - złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy SKO wydało zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. o którym mowa na wstępie. W motywach zaskarżonego postanowienia SKO stwierdził, że podstawowym obowiązkiem organu jest ustalenie, czy konkretna sprawa jest sprawą indywidualną, czy sprawa ta należy do właściwości organów administracji publicznej lub organów wymienionych w art. 1 pkt 2 K.p.a. i czy jest sprawą podlegającą rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, m.in. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, bądź sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji, bowiem ma charakter cywilnoprawny, czy też brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji (tak przykładowo zdaniem organu Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 241/14). Jak zauważył dalej organ, w realiach niniejszej sprawy Zarząd Województwa podjął kwestionowaną uchwałę w sprawie rozwiązania umowy z dnia [...] września 2011 r., nr [...] o przekazywanie stypendium w ramach projektu pod nazwą "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów" zobowiązując jednocześnie stypendystę M. O. do zwrotu wypłaconego na podstawie w/w umowy stypendium w kwocie 74 800 zł wraz z odsetkami. Według SKO . rzecz dotyczy umowy cywilnoprawnej, która została zawarta przez równouprawnione strony umowy: M. O. oraz Województwo [...] reprezentowane przez Marszałka Województwa, dobrowolnie zobowiązujące się do przestrzegania wynikających z niej warunków. W treści w/w umowy zostały zawarte regulacje określające m.in. warunki przekazywania stypendium, prawa i obowiązki Stypendysty oraz beneficjenta systemowego w zakresie realizacji projektu pod nazwą "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów" oraz podstawy, zasady i tryb zwrotu stypendium w przypadku niewywiązywania się z obowiązków Stypendysty; przewidziany również został tryb sądowy jako właściwy dla sporów, które mogą wyniknąć w związku z realizacją umowy. Mając na uwadze SKO stanął na stanowisku, że kwestionowana przez skarżącego uchwała nie ma cech decyzji administracyjnej, a przedmiotowa sprawa nie jest sprawą administracyjną. Zwrócił przede wszystkim uwagę, że źródłem prawnym kwestionowanej uchwały nie była norma materialnego prawa administracyjnego. Podjęcie tej uchwały było następstwem przewidzianym w umowie, którą dobrowolnie na zasadzie równorzędności stron zawarł skarżący, wynikającym z określonego sposobu realizacji uprawnień danej strony umowy cywilnoprawnej i prawem oraz obowiązkiem przysługującym jej w sytuacji zaistnienia określonych zdarzeń. Rozwiązanie przedmiotowej umowy i zobowiązanie skarżącego do zwrotu pobranego stypendium, właśnie w formie kwestionowanej uchwały, nie było oparte o normę materialnego prawa administracyjnego, a także nie było efektem władczej ingerencji organu w sytuację prawną skarżącego, co determinuje charakter rozstrzygnięcia administracyjnoprawnego. Ponadto, dla oceny charakteru kwestionowanej uchwały, według SKO, nie bez znaczenia prawnego są regulacje § 10 przedmiotowej umowy, z których wynika, że rozwiązywanie sporów mogących powstać w trakcie jej realizacji jest możliwe wyłącznie na drodze cywilnoprawnej, a w sprawach nieuregulowanych mają zastosowanie postanowienia Regulaminu programu stypendialnego w ramach projektu pn. "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów" oraz Kodeks Cywilny. Podkreślił też organ, że skoro podstawą przyznania skarżącemu stypendium była umowa cywilnoprawna, to taki też charakter miały czynności wynikające z tej umowy, a związane z jej wykonaniem czy rozwiązaniem co w konsekwencji, w stanie faktycznym tej sprawy, wyklucza działanie organu administracji publicznej na podstawie przepisów k.p.a. Końcowo organ zauważył, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało utrwalone stanowisko zgodnie, z którym skoro Kodeks cywilny reguluje stosunki cywilnoprawne to nie reguluje innych stosunków, w tym administracyjnych. A skoro tak, to zastosowanie przez organ wprost przepisów prawa materialnego zawartych w Kodeksie cywilnym do oceny stosunków administracyjnych jest nadużyciem prawa, wskazując jako przykład wyrok Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 224/06, LEX nr 213833). W skardze na postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2015 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem fachowego pełnomocnika, skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszelkich wątpliwości przedmiotowej sprawy, oraz uznanie okoliczności za udowodnione przy braku oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, 2. obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., w zw. z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa w zakresie niedopuszczalności postępowania administracyjnego, a konkretnie niedopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na brak administracyjnego charakteru sprawy. Wywodząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie stanowiska skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...]kwietnia 2014 rokuw sprawie rozwiązania umowy nr [...] o przekazywanie stypendium w ramach projektu "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów" i tym samym uznania w/w uchwały za nieistniejącą, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący, nie zgodził się ze stanowiskiem SKO, że sprawa nie ma charakteru admninistracyjnoprawnego, gdyż skarżący nie dochodzi roszczeń cywilnych tylko żąda nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. z powodu braków formalnych jakimi dotknięta jest ta uchwała. Zdaniem skarżącego że uchwała z dnia z dnia [...] kwietnia 2014 nr [...] Zarządu [...] jest decyzją administracyjną, a jako taka nie posiadała pouczenia o sposobie i terminie odwołania. Jest to wada istotna chociażby dlatego, że na tamtym etapie skarżący nie posiadał pełnomocnika i jako osoba nieposiadająca dostatecznej wiedzy na temat prawa nie mógł tym samym dochodzić w pełnym zakresie swoich roszczeń. Jest to według autora skargi pogwałcenie konstytucyjnych praw, chociażby prawa do obrony, czy prawa do postępowania dwuinstancyjnego. Skarżący zwrócił uwagę, że do jednych z głównych zadań samorządu województwa należy wykonywanie zadań w zakresie edukacji publicznej, w tym szkolnictwa wyższego (art. 14 ust 1 pkt. 1 Ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa [t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 596 ze zm.; dalej:o.s.w.]), dlatego też uchwała Zarządu Województwa w sprawie z zakresu edukacji i nauki jest decyzją w sprawach z zakresu administracji publicznej. Według art. 46 ust 2a ustawy o samorządzie województwa decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje Marszałek. podobnie też brzmi § 64 ust 4 statutu województwa [...], który brzmi: "uchwały Zarządu będące decyzjami w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje Marszałek w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Wywodzi więc skarżący, że skoro uchwała Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. została podpisana przez Marszałka [...], obejmuje zadanie z zakresu administracji publicznej i zawarta jest w sprawie indywidualnej, jest ona tym samym decyzją administracyjną. Skarżący powołał się nadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2007 r., o sygn. akt II SA/Ol 724/06 dotyczący formy przyznania stypendium unijnego, który według niego daje asumpt do uznania, że skoro umowa nr [...] z dnia [...] września 2011 roku w sprawie "przekazywania stypendium w ramach projektu pod nazwą "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów używa zwrotu "przyznaje stypendyście stypendium", to przez wyraźną formę czasownikową określa kompetencję organu administracji publicznej do rozstrzygania sprawy. Zauważa wprawdzie, że powołane orzeczenie odnosi się do przyznania i odmowy przyznania stypendium unijnego, ale logiczne jest dla skarżącego, że tezy tego wyroku należy odnosić również do uznania decyzji w sprawie zwrotu stypendium za nieważną. Skoro nawiązanie umowy w sprawie przyznania stypendium jest decyzją, to również rozwiązanie umowy w sprawie stypendium unijnego powinno nastąpić w formie decyzji. Podkreślił dalej skarżący, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2010 r., III CZP 74/10, że utrwalone zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapatrywanie, że przez sprawy z zakresu administracji publicznej należy rozumieć wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez naczelne i centralne organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego oraz inne organy w zakresie, w jakim zostały powołane z mocy prawa do załatwienia spraw z zakresu administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego. Wywodząc powyższe Skarżący stanął na stanowisku, że stosunek łączący skarżącego z Województwem [...] jest stosunkiem administracyjnoprawnym, a nie cywilnoprawnym. Zwrócił uwagę, że możliwy jest stosunek cywilnoprawny na gruncie prawa administracyjnego, przejawia się on albo w występowaniu podmiotów cywilnoprawnych, albo w postaci form prawa cywilnego (umowy cywilnoprawne, porozumienia, kontrakty, przetargi, partnerstwo publiczno-prywatne, koncesje, zezwolenia, pozwolenia). Charakterystyczne w tym przypadku jest, że podmiot administracyjny jest jedną ze stron stosunku. W umowie nr [...] z dnia [...] września 2011 roku stroną umowy jest podmiot administracyjny Województwo [...] - Urząd Marszałkowski Województwa [...], a drugą M. O. Choć sama umowa jest umową cywilnoprawną, ale rodzi skutki w prawie administracyjnym i jest umową zawartą na gruncie prawa administracyjnego. Co do kwestii równości podmiotów, podnoszony w zaskarżonym postanowieniu, uznaje ten pogląd za chybiony, gdyż na gruncie prawa administracyjnego nie istnieje równość podmiotów, podmiot administracji publicznej zawsze charakteryzuje się większą władczością w stosunku do obywatela. Zapisy umowy wiążącej Skarżącego z Województwem [...] wskazują jego zdaniem jednoznacznie na nierównorzędność stron umowy, a organ administracji publicznej, jakim jest Województwo [...] również przejawia się elementem władczości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Województwo [...] jako zainteresowany zajął stanowisko w sprawie według którego spór pomiędzy skarżącym a Województwem [...] należy do właściwości sądownictwa powszechnego ze względu na swój cywilnoprawny charakter co wyklucza administracyjną ścieżkę postępowania powołując się przy tym na przepis art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2014r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014r. poz. 1649 ze zm. zgodnie z którym do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy a którą stosuje się do przedmiotowego projektu, nie stosuje się przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W wyniku rozpoznania niniejszej sprawy zainicjowanej skargą M.O.Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kardynalną kwestą podlegającą rozstrzygnięciu w niniejszej sprawy jest charakter czynności prawnych podejmowanych przez Województwo [...] na podstawie umowy zawartej ze stypendystą – skarżącym M. O. w ramach projektu systemowego pn. "[...]fundusz stypendialny dla doktorantów" realizowanego przez Urząd Marszałkowski [...], Departament Edukacji i Kultury jako beneficjenta systemowego w ramach Programu operacyjnego kapitał ludzki priorytet VIII regionalne kadry gospodarki, Działanie 8.2 Transfer wiedzy, pod działanie 8.2.2 Regionalne strategie innowacji, a w szczególności odpowiedź na pytanie czy uchwała Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...]kwietnia 2014r. o rozwiązaniu umowy o przekazywaniu stypendium stanowi akt administracyjny. W sporze zarysowanym pomiędzy organem administracji SKO a Skarżącym Sąd przychyla się do stanowiska organu, zbieżnego z prezentowanym także przez Zainteresowanego – Województwo [...]. W uzasadnieniu skargi Skarżący przytacza właściwe poglądy doktryny i orzecznictwa na temat aktu administracyjnego, ale wyciąga z nich nieuprawnione wnioski na gruncie niniejszej sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącym, że cechą charakterystyczną takiego aktu jest to, że stanowi on zewnętrznie, władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o prawach lub obowiązkach konkretnego adresata w konkretnej sytuacji (tzw. podwójna konkretność aktu administracyjnego). Zgodzić się także należy ze Skarżącym że nierzadko prawo materialne nie określa wprost formy decyzyjnej załatwienia danej sprawy posługując się tylko formą czasownikową kompetencji organu do rozstrzygania sprawy. Aktem administracyjnym w świetle tych wypowiedzi jest jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy, podejmowane w sferze stosunków zewnętrznych, poza systemem organów państwowych i podległych im jednostek (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 1998r. o nr PS 6/98). Jednakowoż umiejscowienie organu podejmującego określoną czynność prawną w strukturze organów administracji publicznej, tak jak w niniejszej sprawie, nie przesądza jeszcze sądowoadministracyjnego charakteru tej czynności, czyli że stanowi ona akt administracyjny. O tym czy mamy do czynienia z takim aktem decyduje przede wszystkim podstawa prawna jego podjęcia. To właśnie przepisy prawa materialnego lub inne powszechnie obowiązujące decydują czy załatwienie sprawy powinno nastąpić w takiej czy innej formie prawnej. Tak więc aby wydać decyzje administracyjną trzeba dysponować wyraźną podstawą prawną. Skoro takiej podstawy nie można odnaleźć w obowiązujących przepisach prawa, nie ma podstaw do wydawania indywidualnego rozstrzygnięcia w trybie przewidzianym w k.p.a. (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 luty 1991r. II SA 84/91, ONSA 1992/3-4/56). W realiach niniejszej sprawy Skarżący nie wskazuje przepisu prawa materialnego, którego konkretyzację w sprawie Skarżącego stanowić miałaby wzmiankowana uchwała Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. W skardze przywołuje się jedynie przepis art. 14 ust. 1 pkt 1 o.s.w. który ma charakter ogólny i zawiera wyliczenie z zakresu zadań samorządu województwa o charakterze publicznym. Na podstawie tak skonstruowanego przepisu ustawy nie sposób określać praw czy obowiązków konkretnych osób w sprawie indywidualnej. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przywołuje także przepis art. 46 ust. 2a o.s.w. który stanowi, że decyzje wydane przez Zarząd Województwa w sprawach administracji publicznej podpisuje Marszałek i wywodzi, że skoro uchwałę z dnia [...] kwietnia 2014r. podpisał Marszałek Województwa to mamy do czynienia z taką właśnie uchwałą. Nie dostrzega jednak Skarżący, że w podstawie prawnej wzmiankowanej uchwały nie został przytoczony przepis art. 46 o.s.w. lecz przepis art. 41 ust. 1 o.s.w. określający domniemanie kompetencji Zarządu Województwa w sprawach należących do Samorządu Województwa. Z treści przywołanych przepisów ustawy o samorządzie województwa czy też statutu Województwa [...] (uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 1990r. w sprawie uchwalania statutu Województwa [...]) do którego odwołuje się Skarżący nie sposób wywieść wniosku iż wydanie uchwały przez Zarząd Województwa podpisanej przez Marszałka oznacza, że stanowi ona uchwałę będącą decyzją w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przywołany w uzasadnieniu skargi wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13.12.2006r. II SA/Ol 1119/06 bynajmniej nie przemawia na korzyść stanowiska forsowanego przez Skarżącego. Sąd ten w uzasadnieniu cyt. wyroku zajął stanowisko, że w sprawa przyznania stypendium unijnego podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej i w sprawie jego przyznania bądź odmowy przyznania właściwy jest tryb odwoławczy przewidziany w przepisach k.p.a. Co do charakteru czynności związanych z udzielaniem pomocy finansowej ze środków współfinansowanych z funduszy europejskich odnotować należy brak jednolitości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. uchwała NSA z 22.02.2007r. sygn. II GPS 3/06 z zawartym tam zdaniem odrębnym). Ta kwestia nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdzie do przyznania stypendium już doszło. Niemniej jednak nawet w tym przywołanym przez Skarżącego orzeczeniu WSA w Olsztynie zaznaczono, że w sprawie przyznawania stypendium unijnego można wyraźnie wyodrębnić dwa etapy postępowania. Pierwszy – etap administracyjno-prawny – składający się z trzech klasycznych faz postępowania administracyjnego, który rozpoczyna się złożeniem wniosku, następnie jego rozpoznaniem, a kończy się wydaniem stosownego rozstrzygnięcia. Po pozytywnym rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku dochodzi do etapu drugiego, a mianowicie do zawarcia umowy cywilnoprawnej dotyczącej przekazania przyznanego stypendium. To stadium, już bez kontrowersji w orzecznictwie, reguluje umowa cywilnoprawna. Tak więc podstawą prawną działania Województwa [...] za pośrednictwem swojego organu – Zarządu Województwa po zawarciu umowy o przekazaniu stypendium M. O. w ramach projektu pn. "[...] fundusz stypendialny dla doktorantów" stanowią postanowienia tejże umowy wiążące obie strony. Ta okoliczność przesądza, że mamy do czynienia ze sprawą cywilnoprawną a nie administracyjnoprawną. Uchwałę nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia uznać należy za oświadczenie organu przedstawicielskiego osoby prawnej jaką jest Zarząd Województwa wydane w oparciu o § 7 ust. 1 lit. c wzmiankowanej umowy o jej rozwiązaniu literalnie przywołanym w uchwale., które wywołuje skutki cywilnoprawne, podlegające ocenie na gruncie prawa cywilnego. Zresztą zgodnie z § 10 przedmiotowej umowy strony jednoznacznie umówiły się, że ewentualne spory związane z realizacją umowy będą podlegały rozstrzygnięciu przez sąd powszechny właściwy dla siedziby beneficjenta systemowego. Zidentyfikowanie w powyższy sposób podstawy prawnej do działania Zarządu Województwa [...] determinuje cywilnoprawny charakter niniejszej sprawy. Słusznie zatem organy w kontrolowanej sprawie odmówiły wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. na podstawie art. 61a k.p.a., które pozwala na taki oportunizm z innych uzasadnionych przyczyn, przez którą należy rozumieć także sytuację, gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji, bowiem ma charakter cywilnoprawny. Konkludując, zdaniem Sądu stanowisko jakie zostało przyjęte przez organy w przedmiotowej sprawie jest zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.