I SA/Rz 306/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości "A." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z {...} lutego 2021 r., nr{...}, po rozpatrzeniu zażalenia "A" w upadłości likwidacyjnej, z siedzibą– zwanej dalej spółką, od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} grudnia 2020 r., nr{...}, w przedmiocie odmowy sprostowania uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} lipca 2020 r., nr{...}, o pozostawieniu bez rozpoznania ponaglenia z 23 czerwca 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Naczelnik [.] Urzędu Celno-Skarbowego prowadził wobec spółki kontrolę podatkową, na podstawie upoważnienia z {...} marca 2016 r., w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku za cały 2014 r. Kontrola ta, wszczęta [.] marca 2016 r., zakończyła się [.] marca 2020 r. Syndyk spółki (zwany dalej skarżącym), reprezentowany poprzez swego pełnomocnika, w osobie doradcy podatkowego, w dniu 23 czerwca 2020 r., złożył ponaglenie, w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Pismo zawierające przedmiotowe ponaglenie zostało wysłane za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej (platformy e-Puap). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że o ile złożone w sprawie pismo przewodnie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, to samo ponaglenie nie zostało w ten sposób podpisane. Nie zostało także potwierdzone profilem zaufanym. Do pism nie dołączono także pełnomocnictwa dla doradcy podatkowego. W tej więc sytuacji, wezwaniem z 2 lipca 2020 r., na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją), zwrócono się do syndyka o podpisanie ponaglenia, przez osobę do tego uprawnioną, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia ponaglenia bez rozpatrzenia. Odpowiedź na wezwanie, doręczone 2 lipca 2020 r., wpłynęła do organu 17 lipca 2020 r., wobec czego stwierdził on, że spółka nie wykonała wezwania w terminie. W tej sytuacji, postanowieniem z {...} lipca 2020 r., pozostawił ponaglenie bez rozpatrzenia. Pismem z 30 listopada 2020 r. syndyk wystąpił o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z 21 lipca 2021 r. Jego zdaniem, organ w tym uzasadnieniu rozminął się ze stanem faktycznym uznając, że ponaglenie nie zostało podpisane, tymczasem zostało ono prawidłowo opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, odmawiając sprostowania stwierdził, ze zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji, sprostowanie decyzji może dotyczyć jedynie rozstrzygnięcia i pouczenia o prawie do zaskarżenia decyzji. Poza tym środki prowadzące do sprostowania błędów rozstrzygnięcia, nie mogą skutkować merytoryczną zmianą ostatecznego postanowienia, do czego sprowadza się żądanie wniosku skarżącego. W ocenie organu, w niniejszej sprawie żądanie sprostowania dotyczyło uzasadnienia postanowienia, w szczególności poczynionych w sprawie ustaleń, co jest niedopuszczalne. Oprócz tego organ zaznaczył, że wniosek o sprostowanie został w niniejszej sprawie wniesiony z przekroczeniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 213 § 1 Ordynacji. Z tego względu organ mógł jedynie sprostować postanowienie z urzędu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył także, że nie był uprawniony, w ramach przedmiotowej sprawy, do badania kwestii związanej z prawidłowością podpisu ponaglenia. Dodał też, że syndyk wnosząc zażalenia nie wszedł w polemikę z argumentacją, jaka legła u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Wnosząc skargę na postanowienie z Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} lutego 2021 r., syndyk masy upadłości spółki wystąpił o jego uchylenie, uchylenie postanowienia organu I instancji, a także uchylenie postanowienia o pozostawieniu ponaglenia bez rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 121 § 1 i art. 144 § 3 Ordynacji poprzez traktowanie zasady zaufania do organów podatkowych, jako postulatu, a także niedoręczenie jego pełnomocnikowi korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej i uniemożliwienie egzekucji tego obowiązku. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, pozostawiając bez rozpatrzenia ponaglenia rozminął się z prawdą. Teraz zaś, odmawiając sprostowania, "czyści" problem wadliwego doręczenia pełnomocnikowi związanej z tym korespondencji. W tej sytuacji odmowa sprostowania stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że odpowiada ono prawu i wbrew sugestiom ze strony skarżącego, brak jest podstaw do jego kwestionowania. Będące przedmiotem oceny Sądu, ostateczne, w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} lutego 2021 r., dotyczy odmowy sprostowania postanowienia pozostawiającego bez rozpoznania ponaglenie spółki dotyczące prowadzonej wobec niej kontroli. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał nie tylko na brak podstaw do uwzględnienia wniosku o sprostowanie uzasadnienia, z powodu niespełnienia przesłanek z art. 213 i art. 215 Ordynacji, ale zwrócił uwagę przede wszystkim na fakt, że poprzez sprostowanie, skarżący dąży do zmiany rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie ponaglenia, kwestionując tym samym prawidłowość ustalonego w tamtej sprawie stanu faktycznego, co jest niedopuszczalne. Stanowisko takie uznać należy za zasadne i znajdujące uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Instytucja sprostowania, w formie w jakiej funkcjonuje na gruncie przepisów Ordynacji, służy bowiem korygowaniu tych błędów decyzji i postanowień, niemających istnego charakteru, dotyczących, co do zasady, nieścisłości rachunkowych, a także innych omyłek, których wystąpienie jest oczywiste. Poza tym z przepisu art. 213 Ordynacji wynika podstawa do sprostowania omyłek w zakresie przysługującego stronie pouczenia o przysługujących jej środkach odwoławczych czy skargi do sądu administracyjnego. W tym jednak wypadku wystąpienie z takim wnioskiem jest obwarowane zachowaniem przez stronę, występującą z tego rodzaju wnioskiem, czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności (art. 213 § 1 Ordynacji). Jak wynika z powyższego sprostowanie może obejmować jedynie te elementy decyzji czy postanowienia, które nie mają istotnego wpływu na treść ich rozstrzygnięcia czy też uzasadnienia. Przedmiotowa instytucja nie może więc w żadnym wypadku prowadzić do istotnych zmian w zakresie samego rozstrzygnięcia, jego uzasadnienia czy też poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Taki zakres jej zastosowania nie wynika bowiem z przepisów Ordynacji, ani żadnych innych regulacji, w szczególności tych rangi ustawowej. Poza tym dodać też należy, że przyjęcie przeciwnego poglądu w omawianym zakresie, jak to już wyżej wskazano, nie znajdujące podstaw prawnych, zakresie godziłoby również w zasadę trwałości decyzji, znajdującą odpowiednie zastosowanie także do postanowień (art. 212 w zw. z art. 219 Ordynacji). Syndyk, formułując wniosek o sprostowanie postanowienia, pozostawiającego bez rozpatrzenia jego ponaglenie, na jego uzasadnienie przywołał argumenty, które jednoznacznie wskazują na to, że przedmiotem jego żądania nie jest w istocie doprowadzenie do usunięcia błędów rachunkowych, czy też innych oczywistych omyłek w uzasadnieniu postanowienia, lecz doprowadzenie do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, w której to postanowienie zapadło, a w konsekwencji uchylenia całego postanowienia. Do tego musiałoby bowiem prowadzić przyjęcia prawidłowego podpisania ponaglenia, czego domaga się skarżący. To zaś nie może zasługiwać na akceptację, gdyż tego rodzaju żądanie wykracza poza dopuszczalne ramy postępowania dotyczącego sprostowania. W związku z powyższym, już tylko z tego względu, wniosek skarżącego o sprostowanie nie mógł zostać uwzględniony. Zasadnie więc Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił jego uwzględnienia. Brak jest podstaw również do zakwestionowania pozostałych argumentów, przytoczonych na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Rację ma organ bowiem twierdząc, że z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 213 § 1 Ordynacji, wniosek syndyka mógł być rozpatrzony jedynie w oparciu o art. 215 Ordynacji. Jednak jego uwzględnienie, na podstawie tego przepisu, nie mogło mieć miejsca, gdyż okoliczności których zmiany skarżący zażądał, nie podlegają korekcie w tym trybie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., oddalił skargę.