I SA/Rz 307/16

PostanowienieWSA w Rzeszowie2016-10-10

Skład orzekający: Małgorzata Futera

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy skarżący został już zwolniony od kosztów sądowych prawomocnym postanowieniem, ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych podlega umorzeniu?
Ratio decidendi
Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega umorzeniu, jeżeli skarżący został już zwolniony od tych kosztów prawomocnym postanowieniem. Prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego może zostać przyznane, jeżeli sytuacja majątkowa i życiowa skarżącego uzasadnia takie przyznanie, pomimo wcześniejszego zwolnienia od kosztów sądowych.
Stan faktyczny
Skarżąca złożyła po raz drugi wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, argumentując trudną sytuacją rodzinną i majątkową. Wcześniej jej skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej została oddalona wyrokiem WSA. Skarżąca podała swoje dochody i wydatki, wskazując na niskie dochody gospodarstwa domowego i korzystanie z pomocy rodziny.
Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił ustanowić dla skarżącej radcę prawnego oraz umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Pełny tekst orzeczenia

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku E.R. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia I. ustanowić dla skarżącej radcę prawnego, II. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sygn. I SA/Rz 307/16 U Z A S A D N I E N I E W rozpoznawanej sprawie skarżąca, po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. I SA/Rz 307/16 jej skargi na postanowienie opisane w sentencji niniejszego postanowienia, zwróciła się po raz drugi z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, argumentując że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej, nie może znaleźć pracy, korzysta z pomocy rodziny. Skarżąca oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z 10-letnim synem, dochody jej gospodarstwa domowego stanowią alimenty należne synowi w wysokości 500 zł i zasiłek rodzinny w kwocie 108 zł. Oświadczone wydatki związane z utrzymaniem to czynsz najmu mieszkania w wysokości 200 zł, energia elektryczna 150 zł, telefon ok. 40 zł, Internet 20 zł Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Odnosząc się na wstępie do żądania skarżącej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, stwierdzić należy, że w tej kwestii rozpoznanie niniejszego wniosku jest zbędne i na mocy przepisu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a. podlega umorzeniu w tej części. Skarżąca została bowiem zwolniona od kosztów sądowych w tej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. sygn. I SA/Rz 307/16. Dodać należy, że zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych dokonane na podstawie ww. postanowienia oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, którymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 P.p.s.a.), jak i ponoszenia wydatków. Wniosek skarżącej dotyczyć zatem może ustanowienia radcy prawnego. W oparciu o dane zawarte we wniosku i aktach sprawy, w tym o wyjaśnienia i dokumenty nadesłane na wezwanie do złożenia dodatkowego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, istnieje podstawa do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Skarżąca podała, że dochodami jej gospodarstwa domowego jest świadczenie alimentacyjne dla syna i zasiłek rodzinny, korzysta z pomocy rodziny, pobiera dodatek mieszkaniowy, który pozwala na znaczne obniżenie kosztów utrzymania. W konkluzji należało uznać, że wysokość dochodów, całokształt sytuacji majątkowej i życiowej kwalifikuje skarżącą jako osobę, której przysługuje prawo pomocy, i dlatego na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2, art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło