I SA/Rz 310/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2015 r., nr SKO.(...), w przedmiocie określenia Orange Polska SA, z siedzibą w Warszawie, zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. - postanawia – odrzucić skargę. Wójt Gminy S., decyzją z dnia (...) listopada 2014 r., nr (...), określił "A" SA, z siedzibą w W., zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r., w wysokości 45 593 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania "A" SA, z siedzibą w W., od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2015 r. wniosła Gmina S., reprezentowana przez swojego Wójta, domagając się uchylenia w całości rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi przez podmiot, którego organ działał w przedmiotowej sprawie w charakterze organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika więc z przytoczonej regulacji ustawodawca wywodzi legitymację do występowania w roli skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym z faktu posiadania przez konkretny podmiot interesu prawnego, który należy rozumieć jako kategorię obiektywną, przejawiającą się możliwości wskazania przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej – (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. I SA 1748/83 (Lex Polonica nr 332569). W niniejszej sprawie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wystąpiła Gmina S. – a więc jednostka samorządu terytorialnego stopnia podstawowego, której organ – Wójt Gminy S. brał udział w rozstrzygnięciu sprawy dotyczącej zobowiązania podatkowego "A" SA, z siedzibą w W., jako organ I instancji. O ile zaś jednostka samorządu terytorialnego, jako osoba prawna, co do zasady, może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego, korzystając ze wszystkich praw dla niej przewidzianych, to jednak nie dotyczy to sytuacji, w której jej organ – wójt – w konkretnej sprawie działa w charakterze organu administracji, orzekając jako organ I instancji. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, publikowane w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ gminy nie może bowiem w tej samej sprawie działać zarówno w ramach swoich kompetencji władczych, rozstrzygając sprawę co do istoty, a zarazem korzystać, w ramach tej samej sprawy, ze swoich uprawnień jako strony, tj. wszelkich gwarancji i instytucji procesowych, przewidzianych dla tej kategorii podmiotów. Niezależnie od powyższego zwrócić też należy uwagę na to, że Gmina S. w przedmiotowej sprawie, reprezentowana przez swojego Wójta, zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylającą decyzję Wójta Gminy S. – orzekającego jako organ I instancji. Pomimo tego, że skarżącym w niniejszym przypadku nominalnie jest Gmina, a nie jej organ, to dopuszczenie możliwości wystąpienia przez Gminę ze skargą w niniejszej sprawie sprowadziłoby się do tego, że de facto spór w postepowaniu sądowoadministracyjnym toczyłby się pomiędzy dwoma organami, rozstrzygającymi tę samą sprawę. To zaś stałoby w sprzeczności z samą istotą sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, której nie można sprowadzać do oceny zasadności stanowisk dwóch organów, przyjętych przez nie w ramach ich kompetencji, wynikających z właściwości instancyjnej w danej sprawie. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że nie sposób w sprawie dostrzec, po stronie Gminy S., również interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. gdyż sam fakt, że wpływy z tytułu podatku od nieruchomości stanowią dochód podatkowy gminy nie może być utożsamiany z przysługującym jej uprawnieniem do występowania z określonymi żądaniami wobec organów administracji publicznej, w oparciu o przepisy materialne prawa administracyjnego. Działalnie jej organu, jako organu podatkowego, jest bowiem realizacją uprawnień władczych, przyznanych mu przez państwo, a wynikających z jego imperium, w zakresie których organ jednostki samorządu terytorialnego jest związany przepisami prawa i zobligowany do kierowania się zasadą legalizmu, w ramach realizacji tychże obowiązków. Tak więc Gmina S. w niniejszej sprawie nie posiada legitymacji do inicjowania sądowoadministracyjnej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2015 r. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi, gdy jej rozpoznanie jest niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji.