I SA/Rz 314/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T.S. na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu od negatywnej oceny projektu pn. "Wdrożenie wyników prac B+R poprzez wprowadzenie na rynek usługi kształtowania techniki poruszania wielokierunkowego/zwinności reaktywnej w sportach rakietkowych z wykorzystaniem nowych technologii" oddala skargę. Zarząd Województwa (Instytucja Zarządzająca), po rozpatrzeniu protestu T. S. – zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym, od negatywnej, merytorycznej - jakościowej oceny jego wniosku o dofinansowanie projektu: "Wdrożenie wyniku prac B+R poprzez wprowadzenie na rynek usługi kształtowania techniki poruszania wielokierunkowego i zwinności reaktywnej w sportach rakietkowych z wykorzystaniem nowych technologii" (nr [...]), poprzez umieszczenie projektu na liście rezerwowej projektów do dofinansowania, uchwałą z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], pozostawił bez rozpatrzenia wniesiony (22 lutego 2021 r.) przez skarżącego protest. W stanie faktycznym sprawy skarżący wystąpił (wnioskiem z 15 stycznia 2020 r.) do Instytucji Zarządzającej o dofinansowanie realizacji jego projektu pt. "Wdrożenie wyniku prac B+R poprzez wprowadzenie na rynek usługi kształtowania techniki poruszania wielokierunkowego i zwinności reaktywnej w sportach rakietowych z wykorzystaniem nowych technologii". W przedmiotowym wniosku wartość ogólną projektu określono na 6 930 692,67 zł, wydatki kwalifikowane na 5 634 561,15 zł, wkład UE na 3 662 561,15 zł. W ramach oceny projektu, wezwaniem z 30 czerwca 2020 r., Instytucja Zarządzająca zwróciła się do skarżącego o złożenie wyjaśnień, bądź dokonanie korekt wniosku, wobec wątpliwości co do spełnienia przez projekt kryteriów merytorycznych standardowych. W treści wezwania zaznaczono, iż kryterium merytoryczne nr III dotyczy wyłącznie projektów, w których wartość wydatków kwalifikowanych przekracza dopuszczalny limit w wysokości 4 mln zł. W tym wypadku ocenie podlega to czy prace B+R zostały opracowane przez wnioskodawcę, bądź na jego zlecenie, a także to czy dotyczą bezpośrednio opracowania/udoskonalenia produktu będącego przedmiotem wdrożenia w ramach projektu, co oznacza iż ich brak uniemożliwi wdrożenie produktu. Przedmiotowe kryterium ma charakter preferujący, gdyż daje możliwość zwiększenia wydatków kwalifikowanych ponad 4 miliony zł, jednakże niewdrożenie wyników badań umożliwia wdrożenie produktu, którym u skarżącego jest obiekt z boiskami do gry w squasha i innych sportów rakietowych. Wprowadzenie bowiem do treningów prowadzonych z trenerem techniki poruszania wielokierunkowego i zwinności reaktywnej (wynik badania), choć daje nowe możliwości, to nie jest warunkiem korzystania z obiektu i świadczenia usług. W wezwaniu zaznaczono, że projekt nie jest wynikiem przeprowadzonych badań B+R, wobec czego należy obniżyć wydatki kwalifikowane do wysokości 4 mln zł, a różnicę przenieść do kosztów niekwalifikowanych. W piśmie z 2 lipca 2020 r. skarżący zakwestionował twierdzenia odnośnie konieczności obniżenia przez niego wydatków kwalifikowanych. Zaznaczył, że w swoim projekcie założył wyłącznie świadczenie usług w oparciu o wybudowaną infrastrukturę do kształtowania techniki poruszania wielokierunkowego i zwinności reaktywnej w sportach rakietkowych. Dodał też, że obniżenie wydatków kwalifikowanych do kwoty 4 mln zł czyniłoby projekt niemożliwym do zrealizowania. W korespondencji z tego samego dnia, tj. 2 lipca 2020 r., wysłanej do skarżącego drogą mailową, Komitet Oceny Projektów wprost stwierdził, że nie wzywa skarżącego do złożenia wyjaśnień, ale obniżenia wydatków kwalifikowanych do kwoty 4 mln zł, pod rygorem oceny projektu na podstawie otrzymanej dokumentacji. W dniu 6 lipca 2020 r. skarżący skorygował wysokość wydatków kwalifikowanych do kwoty 3 999 516,80 zł. Instytucja Zarządzająca, pismem z 27 sierpnia 2020 r., poinformowała skarżącego, że jego projekt został negatywnie oceniony, na etapie oceny merytorycznej standardowej. W tym zakresie zakwestionowano spełnienie przez niego kryteriów: II zasadność oraz racjonalność wydatków, VIII – zasada zapobiegania dyskryminacji, kryterium standardowego technicznego nr I – wykonalność techniczna i technologiczna projektu, kryterium nr III – projekt jest wynikiem prac B+R. W przypadku ostatniego kryterium stwierdzono, iż projekt nie jest wynikiem prac B+R, a wydatki kwalifikowane obniżono do 4 mln zł. Skarżąc złożył protest od tej oceny, w którego treści, w odniesieniu do związku projektu z pracami B+R stwierdził, że planowanym przez niego do wdrożenia produktem jest innowacyjna usługa, a nie sam obiekt. Usługa ta jest wynikiem prac B+R, które zlecił i to te badania mają dla produktu (usługi) istotne znaczenie. Zarząd Województwa, po rozpatrzeniu protestu skarżącego, uchwałą z [...] grudnia 2020 r., nr [...], uwzględnił protest. W zakresie kryterium nr III – projekt jest wynikiem prac B+R, przeprowadzonych przez wnioskodawcę uznano, że projekt skarżącego spełnia to kryterium. Jednocześnie w tym wypadku stwierdzono, że kryterium to nie dotyczy projektu skarżącego, gdyż wartość jego kwalifikowanych wydatków nie przekracza 4 mln zł. W tym wypadku oceniający ponownie projekt, w przeciwieństwie do poprzednio dokonanej, zaskarżonej oceny, uznał projekt za rezultat badań B+R. W wyniku oceny merytorycznej jakościowej, projekt skarżącego otrzymał 59 punktów, w efekcie czego został umieszczony na liście rezerwowej, o czym skarżącego poinformowano pismem z 11 lutego 2021 r. W ramach poszczególnych kryteriów projekt uzyskał następujące liczby punktów: • I – prace B+R przeprowadzone przez wnioskodawcę – 12 pkt na 22 możliwe; w ramach tego kryterium oceniający uznali projekt za rezultat badań B+R, które skarżący zlecił oraz dysponuje prawami do nich, • II – zgodność z regionalnymi inteligentnymi specjalizacjami – 0 pkt na 18 możliwych, • III – potencjał rynkowy – 15 pkt na 18 możliwych, • IV – stopień innowacyjności produktu/usługi – 6 pkt na 14 możliwych, • V- relacja przychodów do wartości projektu 10 pkt na 10 możliwych, • VI – rodzaj działalności gospodarczej – 3 pkt na 7 możliwych, • VII – wkład własny wyższy od wymaganego – 5 pkt na 5 możliwych, • VIII- realizacja projektu na obszarach o niskim poziomie aktywności gospodarczej – 3 pkt na 4 możliwe, • IX – wpływ projektu na rozwój gospodarczy obszaru objętego programem – 3 pkt na 3 możliwe, • X – przyrost zatrudnienia w wyniku realizacji projektu – 2 pkt na 2 możliwe. Łącznie projekt otrzymał 59 pkt na 100 pkt możliwych do uzyskania. Skarżący złożył protest od przedstawionej wyżej oceny jego projektu. W jego treści podkreślił, że w informacji z 11 lutego 2021 r. stwierdzono, że projekt otrzymał 59 pkt, w następstwie czego został umieszczony na liście rezerwowej, po czym na opublikowanej liście projektów jego projekt znalazł się jako ten, który otrzymał dofinansowanie w wysokości 2 599 685,89 zł. W tej sytuacji skarżący podkreślił, iż nie zgadza się w taką wysokością przyznanego mu dofinansowania. W jego ocenie, jest ona efektem błędnej oceny złożonego przez niego wniosku, wraz z jego załącznikami, w ramach kryterium standardowego technicznego, ocenianego tylko przez eksperta do spraw technicznych – projekt jest wynikiem prac B+R, przeprowadzonych przez wnioskodawcę, co zostało potwierdzone przez Instytucję Zarządzającą (w treści uchwały uwzględniającej jego poprzedni protest). Skarżący w swoim proteście zaznaczył, że "jednocześnie" podnosi także zarzuty o charakterze proceduralnym, które skutkowały błędną oceną jego wniosku. I tak zarzucił: - dokonanie oceny merytorycznej złożonego przez siebie wniosku o dofinansowanie projektu z naruszeniem obowiązku wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania - co stanowi naruszenie w szczególności art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej (ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., zwanej dalej: ustawą o polityce spójności); - dokonanie oceny z naruszeniem Regulaminu konkursu, co stanowi naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz § 2 ust. 3 Regulaminu konkursu, - dokonanie oceny merytorycznej złożonego przez siebie wniosku o dofinansowanie projektu na podstawie błędnych ustaleń, które nie tylko nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonych materiałach niniejszej sprawy, lecz są z nimi ewidentnie sprzeczne, a także zostały dokonane w oparciu o wybiórczą ocenę materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie, a zarazem z pominięciem istotnych dokumentów i informacji przedstawionych przez Wnioskodawcę - co stanowi naruszenie art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Na tej podstawie wniósł o uwzględnienie protestu w całości oraz przywrócenie wnioskowanej wartości wydatków kwalifikowanych projektu, tj. 5 634 709,49 zł, a co za tym idzie przywrócenie wnioskowanej wartości dofinansowania ze środków EFRR, w wysokości 3 662 561,15 zł. W uzasadnieniu protestu skarżący podkreślił, że jego projekt jest rezultatem prac B+R, z czym, bezpodstawnie, nie zgodził się KOP, a co przyznał Zarząd Województwa, uwzględniając jego wcześniejszy protest. W tej sytuacji projektu nie obowiązywał limit wydatków kwalifikowanych na poziomie 4 mln zł. Potwierdzeniem tego jest to, iż projekt uzyskał w ramach tego kryterium 12 pkt. Skarżący zwrócił uwagę na to, że bezpodstawne działania oceniających doprowadziły do przerzucenia na niego całościowych skutków finansowych błędów popełnionych przez ekspertów. W dalszej części uzasadnienia skarżący przedstawił przebieg procesu oceny jego projektu, a także skoncentrował się bezpodstawnym wzywaniu go do obniżenia wydatków kwalifikowanych. Podkreślił, że nawet po uwzględnieniu złożonego przez niego protestu, nie skorygowano bezpodstawnego obniżenia dofinansowania o kwotę 1 062 875,26 zł. Zarząd Województwa, uchwałą z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu protestu skarżącego, pozostawił go bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały stwierdzono, że zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera: oznaczenie instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu, oznaczenie wnioskodawcy, numer wniosku o dofinansowanie projektu, wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (pkt 4), wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem; podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, z załączeniem oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy. Według Instytucji Zarządzającej, protest skarżącego nie zawiera wskazania kryteriów wyboru, z którymi się on nie zgadza. Brak ten, odnoszący się do wymogu z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, co wynika z zapisów jej art. 54 ust. 4. W tej sytuacji, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej projekt należało pozostawić bez rozpatrzenia. Skarżący w treści wniesionego protestu nie wskazał bowiem kryteriów wyboru, z oceną których się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem swojego stanowiska. Podniósł jedynie okoliczności, które w jego ocenie mają świadczyć o nieprawidłowościach przy ocenie merytorycznej standardowej, a więc realizowanej na wcześniejszym etapie. Od oceny merytorycznej standardowej skarżący wniósł poprzedni protest, który został uwzględniony. Skargę na uchwałę Zarządu Województwa z [...] kwietnia 2021 r. wniósł skarżący, domagając się uwzględnienia przedmiotowej skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało wpływ na wynik oceny, a także przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: • art. 59 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej poprzez bezprawne i pozbawione podstaw pozostawienie jego protestu bez rozpatrzenia w sytuacji, w której protest ten wyraźnie i dwukrotnie powoływał nazwę kryterium, z którego oceną jego autor się nie zgadzał, a także zawierał uzasadnienie, przedstawiające przyczyny uznania przez skarżącego, że jego projekt został oceniony w sposób naruszający prawo, • art. 53 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 57 oraz w zw. z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez utrzymanie w mocy – na skutek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w efekcie wadliwej oceny kryterium nr III – projekt jest wynikiem prac B+R przeprowadzonych przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg procesu oceny projektu skarżącego, z podkreśleniem bezpodstawnego stwierdzenia na początkowym jego etapie, iż projekt nie jest wynikiem badań B+R. Następnie w wyniku oceny merytorycznej jakościowej projekt otrzymał 12 na 22 możliwe pkt. Zatem uprawniony jest zarzut, że wezwanie do zmniejszenia kwoty wydatków kwalifikowanych naruszało prawo oraz zasady normatywne wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Skarżący skorzystał z uprawnienia do złożenia protestu i zdefiniowania przedmiotu sporu, wyraźnie zaznaczając, iż nie zgadza się z wynikami projektu w świetle kryterium nr III. W dalszej części uzasadnienia skargi zaznaczono, że w sprawie występuje oczywista sprzeczność w procesie oceny projektu, w efekcie czego doszło do podważenia zasady zaufania do Instytucji Zarządzającej. Skarżący stwierdził także, że w proteście z 22 lutego 2021 r. dwukrotnie, literalnie odwołał się do kryterium nr III, wskazując przyczyny dla których stoi na stanowisku, iż jego projekt został niewłaściwie oceniony, w świetle tegoż kryterium. Swoją argumentację powiązał także z adekwatnymi zarzutami o charakterze proceduralnym. W rezultacie nie budziło wątpliwości, ocenę którego kryterium skarżący kwestionuje. Instytucja Zarządzająca przyjęła jednak, że w proteście nie wskazano kryteriów, z oceną których skarżący się nie zgadza. Z uzasadnienia uchwały wynika jednak iż dostrzegła ona, że skarżący odwołał się do kryterium nr III. Wywód, dotyczący niedopuszczalności formułowania zarzutów wobec oceny merytorycznej technicznej oraz dopuszczalności wnoszenia zarzutów odnośnie oceny punktowej, na str. 5 i str. 7, wyraźnie na to wskazuje. Zdaniem skarżącego, wykładnia art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej musi być zawężająca i ograniczona jedynie do przypadków, w których protest zupełnie nie odwołuje się do kryteriów oraz nie pozwala na ich zidentyfikowanie. Z tego rodzaju przypadkiem, na gruncie przedmiotowej sprawy, nie mamy jednak do czynienia. Interpretacja art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, zaprezentowana przez organ, nie tylko nie znajduje uzasadnienia w przepisach, ale także może prowadzić do groźnych i niepożądanych konsekwencji, w ramach których poszczególni wnioskujący zostaliby pozbawieni prawa do podnoszenia wewnętrznej sprzeczności w ocenie ich projektów. W efekcie więc skutkowałoby to sankcjonowaniem jawnych błędów organów. Poza tym w skardze zaznaczono, że choć poprzednio złożony protest został uwzględniony, to z uzasadnienia uchwały podjętej w tej sprawie wynika, że zarzuty skarżącego, dotyczące kryterium nr III zostały w istocie pominięte. To zaś stanowi naruszenie art. 57 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten nie daje organowi prawa do wybierania zarzutów, które rozważy a które pominie. Dodatkowo skarżący nie mógł kwestionować działania Instytucji Zarządzającej, bo jego protest został w całości uwzględniony. Końcowo skarżący zwrócił uwagę, że nie istnieje żaden wyrok sądu, który uprawniałby stanowisko Instytucji Zarządzającej odnośnie tego, że wnioskodawcy są ograniczeni w możliwości formułowania zarzutów protestu do tych kryteriów, za pomocą których ich projekty były badane na ostatnim etapie badania projektów. Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej, pozostawiającej bez rozpatrzenia wniesiony przez skarżącego protest od oceny jakościowej zgłoszonego do dofinansowania przez niego projektu. Podstawą jego wydania było przyjęte przez Zarząd Województwa niespełnienie przez skarżącego jednego z wymogów, odnoszących się do treści protestu, jakim było wskazanie kryteriów, z którymi wnoszący go się nie zgadza wraz z uzasadnieniem. Wymóg ten wynika z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej i zgodnie z art. 54 ust 4 przedmiotowego aktu, nie podlega on uzupełnieniu, w trybie jego art. 54 ust. 3. Skarżący nie kwestionuje akcentowanego przez Zarząd Województwa charakteru braku, o którym mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, jako braku którego niedopełnienia nie można skorygować, w trybie uzupełnienia lub poprawienia (art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej), jednakże zaznacza, iż jego protest nie był nim dotknięty. W tej kwestii podkreślił, iż w swoim proteście wskazywał wyraźnie kryterium (oznaczone nr III, tj. jego numer skarżący dopowiada w treści skargi), z którym się nie zgadza. Było to zaś kryterium odnoszące się do tej cechy projektu, jaka wiąże się z oparciem go na wynikach badań B+R. Mając na uwadze rozbieżne stanowiska stron postępowania, a także okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności treść złożonego przez skarżącego protestu, z uwzględnieniem argumentów przytoczonych na jego uzasadnienia, stwierdzić należy, że sporze tym rację należy przyznać Instytucji Zarządzającej. Przedmiotowy protest, złożony od wyników oceny merytorycznej jakościowej, dokonanej w ramach 10 jej kryteriów, w oparciu o które uzyskał on 59 pkt, nie wskazywał bowiem tego spośród nich, z którego punktacją jego autor się nie zgadzał, ani też nie zawierał adekwatnej argumentacji sformułowanych w jego zakresie zarzutów. I tak zaznaczyć należy, że już na wstępie tego protestu skarżący zaznaczył, że nie zgadza się nie tyle z sumą przyznanych jego projektowi punktów, ogólnie czy też w odniesieniu do poszczególnych kryteriów oceny, według których jego projekt był badany, co z ogólną wysokością przyznanego mu dofinansowania. W uzasadnieniu protestu, mającym nader ogólny charakter, rozwijając ten wątek, skarżący skoncentrował się nie tyle na efektach umieszczenia jego projektu na liście rezerwowej (w następstwie uzyskania przez niego 59 pkt.), prowadzącego do uzyskania niższego dofinansowania, co fakcie nakłonieniu go do obniżenia wartości dofinansowania projektu, na skutek niezasadnego stanowiska ekspertów, o kwotę 1 062 875,26 zł, która wiąże się z powstaniem dla niego dodatkowego obciążenia finansowego. To zaś miało miejsce na etapie poprzedzającym ocenę merytoryczną standardową. Nie sposób więc powiązać tego rodzaju kwestii z oceną merytoryczną jakościową, która została dokonana kwestionowanym w proteście rozstrzygnięciem Instytucji Zarządzającej. Oprócz tego zauważyć należy, że skarżący wytykając Instytucji Zarządzającej dokonanie niewłaściwego powiązania oceny jego projektu z wynikami badań B+R, w sposób bezpośredni i jednoznaczny odwołuje się do okoliczności tego dotyczących, rozpatrywanych na etapie oceny merytorycznej standardowej. Wskazuje na to kilkukrotnie powtarzana argumentacja o ostatecznym przyznaniu mu racji w tym zakresie przez Zarząd Województwa. W tym kontekście skarżący jedynie, niejako dodatkowo, na marginesie swoich rozważań, odnosi się do aspektów oceny merytorycznej jakościowej, wskazując, że w jej ramach, jego projekt uzyskał 12 pkt. Choć z ogólnego brzmienia samego protestu i argumentów przytoczonych na jego uzasadnienie można wysnuć wniosek, że tego rodzaju wywody skarżącego, dotykają kwestii oparcia realizacji projektu na wynikach badań B+R, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że ich przedmiotem i głównym założeniem jest dążenie do podważania dokonanej oceny punktowej w tym zakresie, w ramach której projektowi zostało przyznane 12 pkt. Na podstawie literalnego brzmienia protestu, w szczególności jego zarzutów, nie można w żaden sposób stwierdzić, że skarżący kwestionuje przyznaną liczbę punktów. Co więcej, dwukrotne przywoływanie przez niego faktu uzyskania przez jego projekt 12 pkt w kontekście poprzednio zakwestionowanego związku projektu z badaniami B+R, przemawia raczej za stwierdzeniem afirmacji takiej właśnie oceny, a nie próbą podważenia jej zasadności. W przeważającym zakresie argumentacja protestu odnosi się do dotychczasowego przebiegu postępowania, dotyczącego naboru projektów, kwestii wezwania skarżącego do redukcji ogólnej wysokości wydatków kwalifikowanych, co jego zdaniem nie miało prawnego uzasadnienia, a także wynikłych z tego faktu, dolegliwych dla skarżącego (według jego twierdzeń) konsekwencji finansowych. To również nie pozwala przyjąć, że zamiarem skarżącego było podważenie przyjętej oceny punktowej. W treści wniesionej skargi jej autor forsuje tezę zgodnie z którą, przytaczając w proteście okoliczności związane z badaniami B+R, w kontekście przyszłej realizacji projektu i związku z nią przedmiotowych badań, miał on na uwadze polemikę z wynikami dokonanej oceny merytorycznej jakościowej w tym właśnie zakresie, co z kolei miało przełożenie na kwestionowanie liczby przyznanych punktów w ramach opartego na tej zależności kryterium. W tym celu powołuje się na kryterium nr III, którego niewłaściwa interpretacja miała wpłynąć na niedokonanie prawidłowej oceny, w ramach tego kryterium. Odnosząc się do tych stwierdzeń podkreślić należy, że choć, jak to zostało wyżej stwierdzone, z treści protestu nie sposób wywnioskować kwestionowanego kryterium oceny jakościowej, to również powiązanie realizacji projektu z wynikami badań B+R, a co za tym idzie przyznanie projektowi z tego tytułu odpowiedniej liczby punktów (w niniejszym przypadku było to 12 na 22 możliwe), mające być kwestionowanym w proteście, nie może być wywodzone również z tożsamości oznaczenia kryterium. W ramach oceny merytorycznej standardowej było to bowiem kryterium nr III, do którego to oznaczenia odwołuje się skarżący, podczas gdy, jeżeli chodzi o ocenę merytoryczną jakościową, było to kryterium nr I. Tak wiec twierdzenia o wskazaniu w proteście i sprecyzowaniu kwestionowanego kryterium oceny, nie można wywieść także ze wskazanego numeru samego kryterium, który nie odpowiada przyjętym w dokumentacji konkursowej oznaczeniom, a co za tym idzie samej ocenie. Rację ma skarżący twierdząc, że wymogów w zakresie konieczności sprecyzowania kryteriów, które wnoszący protest kwestionuje, nie można interpretować w sposób ścisły i nazbyt restrykcyjny. Wykładnia art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej musi być w tej kwestii liberalna, w efekcie czego braku wskazania przedmiotowych kryteriów nie można przyjmować w sytuacji, której ich określenie, a także uzasadnienie, można wywieść z treści sformułowanych zarzutów, przywołanych na ich poparcie argumentów, nawet w sytuacji, w której nie zostały one wprost sprecyzowane. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mamy jednak do czynienia z tego rodzaju sytuacją, gdyż z ogólnego kontekstu argumentacji protestu nie można wywieść, odnośnie którego/których kryteriów skarżący zakwestionował ocenę swojego projektu. Nie wynika to bowiem z samego literalnego sformułowania jego zarzutów, a także uzasadnienia. W treści tego ostatniego, wnoszący protest skoncentrował się bowiem na przedstawieniu niezasadności sposobu procedowania w sprawie przez Instytucję Zarządzającą, do momentu dokonania przez nią oceny merytorycznej standardowej, co wobec jej ostatecznego, pozytywnego rezultatu, pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy, sprowadzającej się do weryfikacji oceny merytorycznej jakościowej. Odniesienia poczynione w zakresie samych badań B+R i ich wpływu na realizację projektu skarżącego, są z punktu widzenia dokonanej w oparciu o tę kwestię oceny jakościowej, na tyle luźne, że brak jest podstaw do ich powiązania z nią. Nawet jednak gdyby teoretycznie przyjąć, w oparciu o te okoliczności, że skarżący formułując protest miał na uwadze kryterium nr I, to i tak jego stanowisko nie zawierało jakiegokolwiek uzasadnienia, odnoszącego się wprost do przyjętej w jego ramach punktacji. Ten zaś element został wyraźnie wskazany w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, jako wymóg protestu, którego braku nie można uzupełniać. Tak więc już tylko z uwagi na ten fakt, protest należało pozostawić bez rozpatrzenia. Wobec powyższego stanowisko Zarządu Województwa odnośnie niespełnienia przez protest skarżącego wymogu z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, jest zasadne. Brak jest więc podstaw do jego zasadnego kwestionowania, a Instytucja Zarządzająca nie dopuściła się w tym zakresie naruszenia regulacji ustawy wdrożeniowej, w szczególności art. 37 ust. 1 i ust. 2 tego aktu, co zarzuca jej skarżący. Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę.