I SA/Rz 316/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji "A", z siedzibą w N, na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) stycznia 2016 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącej kwoty dofinansowania, przyznanego na realizację projektu, a wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz z naruszeniem procedur, a także zobowiązania skarżącej do zwrotu określonej w ten sposób kwoty, w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zarząd Województwa, decyzją z dnia (...) stycznia 2016 r., nr (...), określił skarżącej kwotę dofinansowania na realizację projektu, wykorzystaną przez nią niezgodnie z przeznaczeniem oraz z naruszeniem procedur, w wysokości 1 731 797,35 zł, oraz zobowiązał ją do zwrotu tych środków wraz z należytymi odsetkami. Składając skargę do Sądu na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania tego aktu podnosząc, że jego wykonanie będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca zwróciła uwagę, że posiada status organizacji pozarządowej, prowadzącej działalność w zakresie edukacji kulturalnej i promocji twórczości. Nie prowadzi przy tym jakiejkolwiek działalności gospodarczej, w związku z czym jej możliwości finansowe są ograniczone. Jeżeli chodzi o kwestię związane bezpośrednio z zaskarżoną decyzją to skarżąca podkreśliła, że płatności na podstawie umowy o dofinansowanie realizowanego przez nią projektu, wypłacane jej były w formie refundacji. W związku z tym renowację zabytkowego pałacu w N. przeprowadziła ze środków pochodzących z zaciągniętych kredytów i pożyczek. Obecnie zaś, wobec wstrzymania refundacji, utraciła możliwość obsługi nie tylko zobowiązań wobec kontrahentów (wykonawców), ale również zobowiązań kredytowych. To zaś skutkowało wszczęciem wobec niej postępowań egzekucyjnych, na dowód czego przedstawiła kopie stosownych dokumentów. Zdaniem skarżącej, zwrot kwoty 1 731 797,35 zł, wraz z odsetkami, przekracza zakres jej możliwości, a wszczęcie egzekucji, co do tej należności, spowoduje całkowity paraliż jej działalności, przekreślając jakiekolwiek szanse na restrukturyzację zadłużenia. To zaś z kolei będzie się wiązało z koniecznością jej likwidacji, jako fundacji, a tym samym utratą pracy przez zatrudnianych przez nią pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2016, poz. 718., zwanej dalej P.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Mając na uwadze okoliczności przytoczone w uzasadnieniu wniosku, a także treść zacytowanego wyżej przepisu stwierdzić należy, że wniosek skarżącej o udzielenie jej ochrony tymczasowej zasługuje na uwzględnienie. Przemawia za tym to, że kwota, której zwrotu dotyczy zaskarżona decyzja, jest na tyle wysoka, że jej bezzwłoczna egzekucja, dokonana jeszcze przed dokonaniem oceny legalności aktu, z którego wynika obowiązek jej zwrotu, uniemożliwi skarżącej nie tylko prowadzenie statutowej działalności, ale także może zagrozić podstawom jej bytu. W tej więc sytuacji zasadnym jest przyjęcie, że natychmiastowa egzekucja obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji może nieść za sobą trudne do odwrócenia skutki. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.