I SA/Rz 325/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów z kapitałów pieniężnych za 2011 r., w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym z którego wynika, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz że oboje utrzymują się ze świadczeń emerytalnych, których wysokość wynosi odpowiednio: 1 500 zł miesięcznie i 1 205 zł miesięcznie brutto. Jeżeli chodzi o znajdujące się w dyspozycji skarżącego i jego żony składniki majątku, w oświadczeniu wymieniono jedynie należące do obojga udziały w spółce z o.o., o wartości 621 000 zł. Uzasadniając złożony wniosek skarżący zaakcentował, że uzyskiwane dochody pozwalają mu na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb bytowych, a on sam jak i jego żona nie mają żadnych innych źródeł przychodów, gdyż posiadane przez nich udziały nie przynoszą dochodów (spółka, której udziały posiadają nie prowadzi obecnie działalności). W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący ponownie podkreślił, że należące do niego oraz żony udziały nie mają realnej wartości ekonomicznej, poza tym mocno ograniczone wydają się możliwości ich zbycia. Jednocześnie nadmienił jednak, że jest w trakcie poszukiwania środków na wznowienie działalności spółki. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 1 047 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia tej regulacji wynika, że przyznanie tego rodzaju ulgi zostało zarezerwowane dla osób ubogich, dla których konieczność partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego w pełnej wysokości mogłaby się wiązać z pozbawieniem środków koniecznego utrzymania. Prawo pomocy jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony tegoż postepowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 199 P.p.s.a., dlatego też wszelkie odstępstwa od niej winny być stosowane w sposób rozważny i przemyślany. W niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wystąpił skarżący, który wraz z żoną dysponuje stałym i pewnym dochodem, w postaci świadczeń emerytalnych, których łączna wysokość wynosi 2 750 zł miesięcznie. Dodatkowo, skarżący wraz z małżonką dysponuje udziałami w sp. z o.o. o wartości przekraczającej 600 000 zł, co przy wysokości wpisu od skargi w kwocie 1 047 zł sprawia, że jego twierdzenia o niemożności poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie są niewiarygodne i oderwane od rzeczywistości. Dysproporcja tych wartości jest bowiem ogromna. Na przedmiotowa ocenę nie wpływa fakt, że jak twierdzi skarżący, spółka której udziały posiada, nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, gdyż jak sam stwierdził w sprzeciwie, aktualnie jest na etapie poszukiwania środków na jej wznowienie, co świadczy o tym, że nie jest ona podmiotem istniejącym tylko formalnie, a więc mało prawdopodobnym jest, aby wartość wszystkich posiadanych udziałów, wycenianych na 621 000 zł, mogła wynosić zero złotych, co zasugerowano w wspomnianym sprzeciwie. Reasumując stwierdzić należy, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uprawnia go do otrzymania dofinansowania ze środków publicznych, w postaci pokrycia z nich kosztów zainicjowanego przez skarżącego postępowania, ponieważ z uwagi na uzyskiwane dochody oraz posiadane zasoby majątkowe sfinansowanie tychże wydatków leży w zasięgu jego możliwości płatniczych. W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.