I SA/Rz 339/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu "A" sp. z o.o. w S. wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. I SA/Rz 339/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżący zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący uzasadniając żądanie stwierdził krótko, że w obecnej chwili nie jest w stanie pokryć tego zobowiązania. Podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i dwoma synami w wieku 14 i 3 lata. Rodzina utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych skarżącego (527,87 zł), otrzymuje świadczenia "500+" oraz zasiłek rodzinny w kwocie 219 zł – łącznie 1746,87 zł. Jako stałe wydatki skarżący zadeklarował opłatę za Internet 40 zł, za abonament telefoniczny 120,99 zł, za energię elektryczną 261,32 zł, za gaz 88,56 zł za ogrzewanie wody ok. 300 zł, dojazd dziecka do szkoły ok. 109 zł, dożywianie dziecka w szkole ok. 80 zł, środki czystości dla młodszego dziecka ok. 200 zł, wyżywienie i środki czystości dla reszty rodziny 700 zł. Jako majątek osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym skarżący wskazał dom jednorodzinny wraz z gospodarstwem należący do syna oraz ½ własności samochodu osobowego o całkowitej wartości ok. 4000 zł. Skarżący wskazał także oszczędności w kwocie 816,22 zł. Załączył do wniosku potwierdzenia zapłaty rachunków za energię elektryczną, telefon, Internet, kserokopie decyzji o statusie bezrobotnego i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych oraz utracie zasiłku dla bezrobotnych przez żonę. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty (takie winny być przedłożone skoro strona skarżąca stara się wykazać brak możliwości finansowych) powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której poniesienie pełnych kosztów, spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. W ocenie rozpoznającego wniosek referendarza skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych; w sprawie wymagany jest wpis stały wynoszący 500 zł, zatem jego wysokość generuje ewentualne inne koszty, np. koszty wpisu od skargi kasacyjnej. Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, że skarżący nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i to w jakiejkolwiek postaci: zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków. W sprawie zbędnym było zwracanie się o jakiekolwiek dodatkowe informacje i wyjaśnienia w sprawie sytuacji materialnej skarżącego, ponieważ z treści formularza jednoznacznie wynika, że skarżący jest w stanie ponieść ciężar ewentualnych kosztów postępowania; dochody gospodarstwa domowego małżonków równe są praktycznie wydatkom, ale skarżący posiada dodatkowe zasoby pieniężne, z których jest w stanie uiścić należną na tym etapie opłatę od skargi, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek skarżącego w kontekście jego sytuacji materialnej, a ta stanowi grunt do stosowania przesłanek instytucji prawa pomocy, należy ocenić jako subiektywny. Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Według rozpoznającego wniosek referendarza nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, a wręcz odwrotnie - posiada możliwości finansowe prowadzenia postępowania sądowego (zadeklarowane oszczędności), jest człowiekiem młodym, który może znaleźć ofertę pracy i tym samym zabezpieczyć ewentualne poźniejsze koszty sądowe, o ile wystąpią. Ubieganie się o przyznanie prawa pomocy powinno następować dopiero wówczas, gdy skarżący wyczerpie własne możliwości finansowe. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.