I SA/Rz 350/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty w wysokości 49 120,50 zł pobranej na podstawie umowy i dofinansowania projektu ze środków EFRR 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego I. K. kwotę 6.291 (sześć tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 350/17 UZASADNIENIE Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...]: 1) odkreślił kwotę przypadającą do zwrotu od w wysokości 49.120,50zł w tym 41.752,43zł ze środków [...] oraz 7.368,06zł ze środków [...] jako środki przeznaczone na realizacje programów finansowanych ze środków europejskich, wykorzystane przez FHPU I. K. z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych w związku z realizacją projektu pod nazwą "Realizacja usług mechaniki samochodowej w N. szansą na rozwój Firmy [...] na podstawie umowy na dofinansowanie nr [...] z dnia [...] września 2010r. 2) zobowiązał pana I. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "FHPU I. K. do zwrotu kwoty wskazanej w ust. 1 wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia wypłaty środków tj. od dnia [...] grudnia 2010r. tj. dla kwoty: a) 26.401,31zł od dnia zatwierdzenia wniosku o płatność końcową, b) 22.719,19zł od dnia obciążenia rachunku bankowego beneficjenta, 3) określił sposób zwrotu kwoty wskazanej w punkcie 2a poprzez pomniejszenie płatności końcowej na rzecz beneficjenta opiewającej na kwotę 37.700zł oraz kwoty wskazanej w punkcie 2b poprzez zwrot środków na rachunek bankowy instytucji zarządzającej. Zarząd Województwa [...] wydając decyzję ustalił, że z Panem I. K. prowadzącym działalność gospodarczą została zawarta umowa w dniu [...] września 2010r. o dofinansowanie projektu: "[...]", której wydatki kwalifikowane wynosił 658.220zł a kwota dofinansowania ze środków EFFR i budżetu Państwa wynosiła 420.843zł. Projekt przewidywał rozbudowę istniejącego budynku garażowego w celu stworzenia warsztatu samochodowego oraz zakup urządzeń niezbędnych do świadczenia usług diagnostycznych i naprawy. Na podstawie tej umowy przekazano beneficjentowi dofinasowanie na łączną kwotę 390.143zł. Po zakończeniu realizacji projektu beneficjent złożył wniosek o płatność końcową w związku z czym została przeprowadzona kontrola na miejscu na zakończenie realizacji projektu. W trakcie przeprowadzonej kontroli w dniach [...] i [...] grudnia 2011r. zbadano dokumentację wyboru wykonawców oraz wyciągi bankowe potwierdzające zapłatę za faktury przedstawione do refundacji. W trakcie tej kontroli ustalono, że beneficjent w ramach umowy z dnia [...] sierpnia 2009r. z FH R. G. na rozbudowę budynku garażowego na kwotę 315.211zł zapłacił gotówką łączną kwotę 92.196,40zł za faktury o numerach FV [...] z dnia [...] września 2009r., [...] z dnia [...] października 2009r., [...] z dnia [...] listopada 2009r. i [...] z dnia [...] listopada 2009r. wystawione przez tę Firmę. Wydatki kwalifikowane udokumentowane tymi fakturami wynosiły łącznie 75.570zł. W dniu [...] maja 2012r. IZ RPO [...] przekazała beneficjentowi informację pokontrolną zawierającą te ustalenia. [...] maja 2012r. beneficjent wniósł zastrzeżenia i uwagi do informacji oraz propozycje działań naprawczych, które miały polegać na zwrocie przez wykonawcę robót budowlanych zakwestionowanych płatności i jednoczesnym dokonaniu ponownej zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego. W dniu [...] sierpnia 2012r. Instytucja Zarządzająca wyraziła zgodę na dokonanie takich czynności i czynności te zostały wykonane. Pomimo wyrażenia zgody, w związku ze stanowiskiem Ministerstwa Rozwoju Regionalnego [...] marca 2013r. Instytucja Zarządzająca przesłała Beneficjentowi kolejną informację pokontrolną, w której ostatecznie nie uznała przeprowadzonych przez Beneficjenta działań naprawczych. Kolejnym pismem z dnia [...] lipca 2013r. przekazano Beneficjentowi zalecenia pokontrolne, w których poinformowano, że wydatki w kwocie 75.570zł (w tym kwota dofinansowania w wysokości 49.120,50zł) stanowią wydatki niekwalifikowane i zalecono zwrot tych środków. W piśmie z [...] lipca 2013r. Beneficjent nie zgodził się z wezwaniem do dobrowolnego zwrotu kwoty powołując się na zaakceptowanie przez Instytucję Zarządzającą "postępowania naprawczego". Wobec stanowiska beneficjenta pismem z dnia [...] marca 2014r. został on wezwany do zwrotu środków w kwocie 49.120zł z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. Beneficjent nie dokonał zwrotu środków. Zarząd Województwa [...] uznał, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w okresie dokonywania przez beneficjenta płatności gotówkowych, który stanowi, że dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku gdy stroną transakcji jest inny przedsiębiorca a wartość transakcji bez względu wynikających z niej płatności przekracza równowartość 15.000 EURO. W świetle tego przepisu płatności na rzecz firmy R. G. powinny zostać dokonane za pośrednictwem rachunku bankowego a więc dokonanie ich w formie gotówkowej stanowiło naruszenie obowiązujących przepisów prawa oraz podręcznika kwalifikowania wydatków. IZRPO[...] uznała, że wyrażenie zgody na "program naprawczy" nie może uchylać obowiązku wynikającego z art. 207 ustawy o finansach publicznych nakazującego dochodzenie zwrotu środków przyznanych wcześniej na realizację środków finansowanych z udziałem środków europejskich w przypadku stwierdzenia, że zostały one wykorzystane z naruszeniem procedur, gdyż konieczność zwrotu dofinansowania wynika z pierwotnego niewłaściwego zachowania beneficjenta. Organ wskazał, że odpowiedzialność finansowa z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizacje programów finansowanych z udziałem środków europejskich jest odpowiedzialnością o charakterze obiektywnym a więc niezależnym od kwestii zawinienia beneficjenta. W ocenie organu dla kwalifikacji nieprawidłowości nie ma znaczenia kwota nieprawidłowości i etap realizacji projektu, na którym została ona wykryta ale sam fakt jej zaistnienia. W związku z wydaniem powyższej decyzji I. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego a to a) art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w zw. z art. 98 i art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016r. poz. 1870 z późn. zm.) dalej Rozporządzenie 1083/2006 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości określonej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 w sytuacji gdy organ nie wykazał, że działanie beneficjenta spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej a także nie rozważył charakteru i wagi nieprawidłowości oraz strat poniesionych przez fundusze w sytuacji podjęcia za zgodą instytucji zarządzającej przez beneficjenta programu naprawczego w związku z naruszeniem art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz faktu, że kwestionowane transakcje gotówkowe miały miejsce przed podpisaniem umowy o dofinansowanie zanim beneficjent zobowiązał się do przestrzegania warunków tej umowy. b) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 i art. 207 ust. 9 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne ich zastosowanie w niniejszej sprawie poprzez wydanie decyzji o zwrocie określonej kwoty wobec przyjęcia, że doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 ustawy, c) art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy w związku z przeprowadzeniem programu naprawczego transakcje dokonane między skarżącym a F. H. R. G. zostały dokonane w formie przelewu a od tej transakcji odprowadzone zostały wszystkie podatki. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to: a) naruszenie art. 7, 8, 9 K.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad to jest zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli a także zasady udzielania informacji prawnej stronom poprzez brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, b) art. 7, 77, 78, 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ pierwszej instancji wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, c) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewykonanie przez organ pierwszej instancji wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2014r. sygn. akt I SA/Rz 911/14 oraz wytycznych zawartych w uzasadnieniu w wyroku NSA z dnia 27 września 2016r. sygn. akt II GSK 562/15 tj. nie wzięcie pod uwagę przez organ pierwszej instancji wskazań zawartych w tych wyrokach. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ rozpatrujący ponownie sprawę podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji (które zasadniczo pomiędzy stronami są niesporne) i odniósł się do kwestii nieprawidłowości jakich miał się dopuścić beneficjent przy regulowaniu należności za poszczególne faktury w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. Zarząd Województwa [...] rozpatrując ponownie sprawę stanął na stanowisku, że zaistniała nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Wskazał w tym zakresie, że I. K. dokonał zapłaty za faktury przedstawione mu przez kontrahenta w sposób gotówkowy, a to z naruszeniem przepisów prawa krajowego. Taki sposób dokonania zapłaty spowodował, że wydatki poniesione w tym zakresie przez beneficjenta były wydatkami niekwalifikowanymi. Refundacja wydatków niekwalifikowanych w ocenie organu jest wydatkowaniem środków unijnych, które nie powinny zostać poniesione. Tak samo zagrożenie refundacją takich wydatków jest zagrożeniem dla budżetu Unii. Z tych względów Zarząd uznał, że zaistniała nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzania 1083/2006. Ponadto Zarząd uznał, że wyrażenie zgody na zaproponowane przez beneficjenta działania naprawcze nie uchyla obowiązku odzyskiwania środków w trybie art. 207 ustawy o finansach publicznych. Konieczność zwrotu dofinansowania wynika z pierwotnego, niewłaściwego zachowania beneficjenta. Ponadto Zarząd podał, że przeanalizował zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych i jego postępowanie czyni zadość wytycznym WSA w Rzeszowie oraz NSA w Warszawie i uwzględnia specyficzne okoliczności rozpoznawanej sprawy. Od powyższej decyzji I. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w zw. z art. 98 i art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016r. poz. 1870 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości określonej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 w sytuacji gdy organ nie wykazał, że działanie beneficjenta spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej a także nie rozważył charakteru i wagi nieprawidłowości oraz strat poniesionych przez fundusze w sytuacji podjęcia za zgodą instytucji zarządzającej przez beneficjenta programu naprawczego w związku z naruszeniem art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz faktu, że kwestionowane transakcje gotówkowe miały miejsce przed podpisaniem umowy o dofinansowanie zanim beneficjent zobowiązał się do przestrzegania warunków tej umowy. b) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 i art. 207 ust. 9 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne ich zastosowanie w niniejszej sprawie poprzez wydanie decyzji o zwrocie określonej kwoty wobec przyjęcia, że doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 ustawy, c) art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy w związku z przeprowadzeniem programu naprawczego transakcje dokonane między skarżącym a F. H. R. G. zostały dokonane w formie przelewu a od tej transakcji odprowadzone zostały wszystkie podatki. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to: a) naruszenie art. 7, 8, 9 K.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad to jest zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli a także zasady udzielania informacji prawnej stronom poprzez brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, b) art. 7, 77, 78, 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ pierwszej instancji wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, c) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewykonanie przez organ pierwszej instancji wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2014r. sygn. akt I SA/Rz 911/14 oraz wytycznych zawartych w uzasadnieniu w wyroku NSA z dnia 27 września 2016r. sygn. akt II GSK 562/15 tj. nie wzięcie pod uwagę przez organ pierwszej instancji wskazań zawartych w tych wyrokach. Stawiając powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017r. i orzeczenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu, ewentualnie o 2) uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. W odpowiedzi na skargę Zarządu Województwa [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz umorzeniem postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Prowadząc postępowanie po raz kolejny, Organ naruszył przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2017 poz.1369 z zm. ) dalej ppsa nie stosując się do wytycznych udzielonych przez Sądy administracyjne orzekające w sprawie, jak także bezpodstawnie stwierdził – na etapie określania kwoty do zwrotu, że w sprawie w tym czasie istniała nieprawidłowość o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006. Przepis art. 153 ppsa stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Rozważania więc odnośnie aktualnie złożonej skargi należy rozpocząć od rekapitulacji stanowiska zajętego przez WSA w Rzeszowie i NSA przy okazji poprzednio rozpoznawanej skargi na poprzednia decyzje Zarządu Województwa [...]. WSA w Rzeszowie ( wyrok z dnia 2 grudnia 2014 r. I SA/Rz 911/14 ) rozpatrywał skargę beneficjenta na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r nr . [...] utrzymująca w mocy decyzję własną Zarządu Województwa [...] określającą kwotę do zwrotu I. K. w wysokości 49120,50 zł ( kwota tożsama z kwotą określoną aktualnie ). Uchylając decyzję zaskarżoną oraz decyzję wydaną w I instancji Sąd skoncentrował się na dwóch zagadnieniach , które w jego ocenie naruszały prawo materialne. Po pierwsze mianowicie wyraził pogląd, że każdorazowo wydając decyzję o zwrocie kwoty dofinansowania , obojętnie czy odbywa się to poprzez nałożenie korekty o której mowa w art. 98 Rozporządzenia 1083/2006 czy też w ramach określenia kwoty do zwrotu na podstawie art. 207 ustawy o finansach publicznych , to każdorazowo organ aby skutecznie nałożyć konsekwencje finansowe na beneficjenta w postaci zwrotu całości lub części dofinansowania musi wykazać ,że w sprawie doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006. Brak wykazania przesłanek określonych w tym przepisie powoduje niemożność określenia kwoty do zwrotu lub nałożenia korekty finansowej. Po drugie Sąd I instancji wskazał na szczególne okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie, gdzie doszło do wykrycia przez organ naruszającego przepis art.22 ust. 1 ustawy o swobodzie gospodarczej uiszczenia należności za wykonane roboty, jednakże organ przed podpisaniem umowy i przelaniem części dofinansowania wyraził zgodę na przeprowadzanie swoistego postępowania naprawczego poprzez ponowne zapłacenie tych kwot , tym razem za pośrednictwem rachunku bankowego. Sąd zaznaczył, że specjalnie w tym celu zmieniono datę zakończenia finansowego całej inwestycji na dzień [...] września 2012 r. Nie uwzględnienie tej okoliczności w ustaleniach faktycznych i jak się wydaje przy orzekaniu w sprawie stanowiło w ocenie Sądu I instancji naruszenie zasad postępowania określonych w art. 7,8 i 9 kpa. Sąd wskazał, że organ powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie , nie zaś wprowadzać beneficjenta w błąd. Okoliczności te powinny być wzięte pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwrocie środków. Od wyroku tego Instytucja Zarządzająca – Zarząd Województwa [...] wniosła skargę kasacyjną do NSA. Rozpatrując ten środek odwoławczy NSA oddalił skargę kasacyjną w pełni akceptując poglądy prawne i zapatrywanie sądu I instancji co do dalszego toku postępowania.( wyrok z dnia 27.09.2016 r. sygn. akt II GSK 562/15 ) NSA w pełni zaaprobował pogląd prawny wyrażony przez WSA w Rzeszowie wskazując, że każdorazowo w sytuacji nałożenia obowiązku zwrotu całości lub części dofinansowania organ administracji jest zobowiązany do wykazania ,że w trakcie postępowania związanego z uzyskaniem dofinansowania z EFRR doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006, a więc zaistniała realna lub chociażby tylko potencjalna szkoda w budżecie Unii Europejskiej na skutek sfinansowania nieuzasadnionego wydatku. Po wtóre, Sąd ten zaakceptował również stanowisko Sądu I instancji w drugiej poruszonej kwestii. Wskazał, że "zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że w tej sprawie na ocenę legalności zaskarżonej decyzji winna wpłynąć ocena całokształtu stanu faktycznego sprawy. Na ten stan faktyczny składały się m.in. działania organu administracyjnego polegające na wyrażeniu zgody na program naprawczy dla Beneficjenta oraz zaakceptowaniu i zrefundowaniu wydatków poniesionych przez Beneficjenta zgodnie z w/w programem naprawczym, a następnie zakwestionowanie tak poniesionych wydatków. Trafnie uznał Sąd I instancji, że te działania organu należało uznać za naruszające przepisy postępowania administracyjnego, pomimo że nastąpiły przed formalnym wszczęciem postępowania administracyjnego, gdyż stanowiły one element stanu faktycznego, który spowodował wszczęcie niniejszego postępowania, zakończonego wydaniem decyzji zobowiązującej do zwrotu." Sądy obu instancji nakazały zatem organowi uwzględnić okoliczność ,że w sprawie wystąpił fakt związany z jego udziałem w sprawie , gdy wyraził on zgodę na konwalidację dokonanej pierwotnie w sposób gotówkowy płatności , co też skarżący uczynił. Fakt ten w ocenie obu organów musi zostać uwzględniony przy ocenie zasadności określenia kwoty do zwrotu. Może w tym zakresie wskazać dalszy wywód NSA , który podkreślił, że "Całokształt tych okoliczności faktycznych, w tym również fakt, że Beneficjent dokonał akceptowanej pierwotnie przez organ korekty poprzez dokonanie płatności przelewem, winien być uwzględniony w ponownie prowadzonym postępowaniu i wzięty pod uwagę przy ustalaniu, czy w tej sprawie doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006.". Stanowisko Sądu I instancji co do naruszenia art., 7,8 i 9 kpa uznał za słuszne. Powyższa rekapitulacja poglądów zawartych w uzasadnieniu wyroków sadów obu instancji pozwala na przyjęcie, że konieczne jest uwzględnienie faktu wyrażenia zgody przez organ na dokonanie programu naprawczego. Ocena tego faktu jest kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu aktualnie rozpoznającego sprawę ten fakt musi być uwzględniony na korzyść skarżącego – tylko w takim bowiem przypadku zrealizowane będą wytyczne i zalecenia wydane przez oba Sądy. Z poglądów wyrażonych przez te Sądy aktualnie należy wywieść wniosek ,że działanie skarżącego I. K. polegające na ponownym dokonaniu płatności za wykonane usługi było działaniem uprawnionym i skutecznym prawnie. Organ dokonujący kontroli i realizujący płatności na takie działanie wyraził zgodę i późniejsza zmiana stanowiska tego Organu na skutek wymiany poglądów z Ministerstwem Rozwoju Regionalnego nie może pozbawiać beneficjenta prawa do uznania, że czynność ta skutecznie konwalidowała pierwotną, błędną ( wbrew przepisom zrealizowaną ) płatność. Takie rozumienie skuteczności i ważności tej czynności w pełni będzie realizowało zasady postępowania administracyjnego, a w szczególności określoną w art. 7 kpa zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli, w art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej czy też, w końcu, zawartą w art.9 kpa zasadę należytego i wyczerpującego informowania obywateli o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ich prawa i obowiązki. Sądy obu instancji przy poprzednim rozpoznawaniu sprawy uznały, że określenie kwoty do zwrotu , wbrew uprzedniemu wyrażeniu zgody na następcze uregulowanie tej płatności narusza te zasady. Opierając się na tych zasadach Sąd aktualnie rozpoznający sprawę stanął na stanowisku, że skarżący I. K. we współdziałaniu z organem – Instytucją Zarządzającą – za jej zgodą dokonał konwalidacji pierwotnie błędnego uiszczenia należności za wykonane prace przez firmę P. G.. Działanie to było skuteczne, a zatem w chwili obecnej, ( a także przy poprzednim wydawaniu decyzji ) nie istniała nieprawidłowość o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006. W chwili wydawania decyzji określającej zwrot środków płatność była zrealizowana w sposób prawidłowy, za pośrednictwem rachunku bankowego. Płatność w tym momencie była w pełni transparentna i , jak zapewnia Wnioskodawca, a Organ tego nie podważa uiszczono wszelkie należności publicznoprawne. W takich okolicznościach , zrealizowanie programu naprawczego, jak wskazywały to Sądy poprzednio rozpoznające sprawę musi być uwzględnione, przy czym uwzględnienie tego faktu oznaczać musi wydanie rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego. W chwili wydawania decyzji przez Zarząd Województwa [...] (zarówno w I jak i II instancji ) nie istniała podstawa do zwrotu środków, gdyż pierwotna nieprawidłowość została za zgodą tego właśnie organu skutecznie wyeliminowana. W ocenie Sądu wyeliminowanie nieprawidłowości mających charakter usuwalny, nie pozostawiających żadnych negatywnych następstw dla budżetu Unii po ich likwidacji jest dopuszczalne , zwłaszcza za zgoda Instytucji Zarządzającej. Z tych względów Sąd uchylił obie decyzje Zarządu Województwa [...] jako naruszające prawo materialne ( art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 – w chwili orzekania nieprawidłowość nie istniała ), jak też prawo procesowe – art. 153 ppsa – Organ nie uwzględnił wytycznych Sądów administracyjnych nakazujących uwzględnienie tego faktu przy wydawaniu kolejnego rozstrzygnięcia sprawy. Podstawa orzeczenia w tym zakresie są przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa. Ponieważ brak podstaw do określenia kwoty do zwrotu na podstawie art. 145 § 3 ppsa Sąd umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Kwota kosztów tych została jednak błędnie określona . Powinny one wynosić 5091 złotych. Składają się na nie 3600 złotych tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego - §2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r w sprawie opłat za czynności adwokackie (sąd błędnie przyjął 4800 zł), kwota wpisu sądowego 1474 oraz kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.