I SA/Rz 351/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A. C. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2013 r., nr (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca A. C. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoim mężem, utrzymując się z prowadzonej działalności gospodarczej. Łączny dochód małżonków z prowadzonej działalności gospodarczej w określiła na kwotę 8 000 zł miesięcznie brutto. Jeżeli chodzi o zgromadzony przez skarżącą i jej męża majątek, to w oświadczeniu wymieniono jedynie dom o pow. 160 m2 i lokal handlowy o pow. 30 m2. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca podała, że ponosi bardzo wysokie koszty prowadzonej działalności, wynoszące ponad 2 200 zł miesięcznie, oprócz tego opłaca podatki od nieruchomości, jak również koszty korzystania z mediów, które to wydatki zamykają się kwotą 2 500 zł miesięcznie. Skarżąca zwróciła także uwagę na to, że jej wydatki na leczenie wynoszą, w ujęciu miesięcznym po około 400 zł. W dalszej części uzasadnienia wniosku podkreślono ponadto, że organy celne zakwestionowały u skarżącej 45 samochodów, sprowadzonych jako ciężarowe, naliczając od nich podatek w łącznej wysokości 240 000 zł, co sprawia, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego w niniejszej sprawie. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I, z dnia 8 maja 2013 r., 211 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z brzmienia powołanego wyżej przepisu ustawodawca przewidział możliwość przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tj. takich, w których wnioskująca o nie osoba, nie jest w stanie partycypować w jakimkolwiek stopniu w ich ponoszeniu, z przyczyn obiektywnych. W praktyce oznacza to, że sytuacja taka może mieć miejsce jedynie w przypadku osób żyjących w ubóstwie, dla których uczyniono wyjątek w zakresie powszechnego obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, wynikającego z art. 199 P.p.s.a. Mając na uwadze okoliczności wynikające z oświadczenia skarżącej nie sposób stwierdzić, że spełnia ona przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, ponieważ wysokość dochodów na osobę w jej gospodarstwie domowym kształtuje się na poziomie kilkukrotnie przewyższającym przeciętny miesięczny dochód na osobę w gospodarstwach domowych (wg. GUS dochód ten w 2012 r. wyniósł 1270 zł na osobę). Tym samym nie można przyjąć, że żyje ona w ubóstwie, co uzasadniałoby uwzględnienie jej wniosku w pełnym zakresie. Sytuacja skarżącej nie daje także podstaw do chociażby częściowego uwzględnienia jej wniosku, ponieważ poziom jej dochodów, jak również jej małżonka (8 000 zł miesięcznie) pozwala im na poniesie kosztów sądowych związanych z niniejszą sprawą, w której wpis wynosi 211 zł, a więc znajduje wielokrotne pokrycie w zadeklarowanych dochodach. Argumentem za przyznaniem skarżącej prawa pomocy nie może być fakt ponoszenia kosztów utrzymania, które nie odbiegają od przeciętnych kosztów utrzymania dwuosobowej rodziny, jak również kosztów zwianych z prowadzoną działalnością, które stanowią jej nieodłączną część i nie mogą usprawiedliwiać przyznania dofinansowania ze środków publicznych, w związku z ich występowaniem. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku podniosła także, że organy celne zakwestionowały sprowadzone przez nią pojazdy w liczbie 45, wymierzając podatek w wysokości 240 000 zł, jednakże okoliczność ta, sama w sobie, nie może przesądzać o spełnieniu przez skarżącą przesłanek przyznania prawa pomocy w przedmiotowej sprawie, gdyż nie mieści się ona w zakresie ustawowych przesłanek jego przyznania, poza tym trudno w oparciu o te ogólnikowe dane, dotyczące wysokości zobowiązań podatkowych, jednoznacznie stwierdzić, że fakt ten wpłynie na możliwość uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, które, mając na uwagę wysokość wpisu, wynoszącego 211 zł, nie są wygórowane. Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy zaznaczyć, że liczba "zakwestionowanych" przez organy samochodów świadczy o tym, że zakres prowadzonej przez skarżącą działalności jest znaczny, tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że wymaga ona wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.