I SA/Rz 351/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzią WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 31 marca 2022 r., nr 9009-2022-000210, w przedmiocie płatności w ramach płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na 2021 r., w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], którą to decyzją organ I odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanych przez niego płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji. Wnosząc skargę na przedmiotowa decyzję, skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na to, że jego zdaniem, wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje powstanie trudnych dla niego do odwrócenia skutków, w postaci wykluczenia go z otrzymania pomocy w latach następnych, a także nałożenie na niego sankcji. Uzasadniając swój wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący stwierdził, że w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) chodzi o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego czy też wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Jest to tożsame z utratą przedmiotu świadczenia. Powołując się na poglądy doktryny skarżący zaznaczył, że trudne do odwrócenia skutki to takie, które powodują istotna i trwała zmianę rzeczywistości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi na wniosek skarżącego, może on wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może pociągnąć za sobą szczególnie dotkliwe dla wnioskodawcy skutki. Chodzi tu o możliwość wyrządzeniem mu szkody znacznych rozmiarów bądź też doprowadzenie do zaistnienia niekorzystnej dla niego sytuacji, która będzie trudna do odwrócenia. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji powołał się na to, że jej realizacja wiązać się będzie z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Te utożsamia zaś z wykluczeniem go z płatności w kolejnych latach, a także z nałożeniem na niego sankcji finansowych. Odnosząc się do tych stwierdzeń podkreślić należy, że oceniając skutki wykonania zaskarżonej decyzji, w kontekście art. 61 § 3 P.p.s.a., skupić się należy na tych, wynikających z realizacji określonych nią obowiązków, a także ich bezpośrednich następstwach. Brak jest podstaw do obejmowania zakresem tych rozważań potencjalnych, przyszłych skutków, będących efektem przyszłych uwarunkowań, w zakresie przyznawania płatności w kolejnych latach. W tym aspekcie dodać też należy, że na tym etapie postępowania, jakim jest rozstrzyganie zagadnienia wstępnego, nie można czynić rozważań w zakresie przyszłych konsekwencji, poddanej kontroli, pod względem legalności, decyzji, obejmujących ocenę możliwości uzyskania płatności w kolejnych latach. Tego rodzaju uwarunkowania wykraczają poza zakres przedmiotowy postępowania wpadkowego, zainicjowanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Jako drugą okoliczność, zdaniem skarżącego przemawiającą za uwzględnieniem jego wniosku, wskazał on fakt nałożenia na niego sankcji finansowej. Zaskarżoną decyzją na skarżącego nie nałożono jednak żadnych sankcji. Te bowiem zastosowano jedynie w sprawie dotyczącej płatności bezpośrednich. Wprawdzie nie można wykluczyć tego, że może to mieć przełożenie na sytuację majątkowej skarżącego, niemniej jednak skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, w świetle których zastosowanie sankcji w tamtej sprawie, może mieć wpływ na ocenę zasadności rozpatrywanego wniosku. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nieudzielenie mu ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tak więc brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o udzielenie jej ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., oddalił wniosek.