I SA/Rz 355/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Rz 266/14, oddalającym skargę T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok - postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania I SA/Rz 355/16 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 29 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Rz 266/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T.S. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone i w dniu 1 września 2014r. Sąd stwierdził jego prawomocność. W dniu 4 maja 2016r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 lipca 2014r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazując, że nie jest stroną w sprawie podniósł, iż sposób prowadzenia sprawy i wydane orzeczenie wymagają analizy prawnej w oparciu o obowiązujące reguły prawa, ze szczególnym uwzględnieniem "ducha prawa". Stwierdził, że nie zna przepisów zabraniających wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego, w przypadku zaistnienia wątpliwości wykonanie wyroku powinno zostać wstrzymane do czasu wyjaśnienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w Dziale VII P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Przypadki w których można żądać wznowienia postępowania zostały określone w przepisach od art. 271 od art. 273 P.p.s.a. Zgodnie z art. 271 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie do art. 272 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Na mocy § 3 tego przepisu, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Z kolei w myśl art. 273 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu, uregulowane w Dziale VII (art. 276 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jeżeli chodzi o wymagania formalne, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art.46 w zw. z art. 276 P.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.). W piśmiennictwie wskazuje się, że podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art.271-273 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie podstawy wznowienia polega natomiast na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (w przypadku przyczyn restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012r., s.1160-61). Stosownie do treści art. 280 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Należy wskazać, że badanie skargi o którym mowa w powołanym przepisie nie dotyczy oceny zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest bowiem stwierdzenie, czy zostały spełnione warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Dopiero gdy sąd stwierdzi, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu i oparta na ustawowej przesłance wznowienia, kieruje sprawę na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. Skarżący nie wskazał podstawy wznowienia postępowania: nie powołał się na konkretny przepis, a w uzasadnieniu skargi podał jedynie ogólnie, że jego zdaniem konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy. W ocenie Sądu, z treści niniejszej skargi o wznowienie postępowania nie można odczytać, że skarżący oparł tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia. Przytoczone przez skarżącego okoliczności, nie stanowią bowiem przesłanek wznowienia wymienionych w art. 271-273 P.p.s.a. Wobec braku oparcia skargi o wznowienie postępowania sądowego na ustawowej podstawie wznowienia, skarga ta podlega odrzuceniu stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 280 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Stosownie do art. 222 P.p.s.a. skarżący nie był wzywany o uiszczenie wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania, gdyż z treści skargi wynikało, że podlega ona odrzuceniu.