I SA/Rz 364/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska, WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2019 r. spraw ze skarg B.B. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r.: - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienia, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego B.B. kwotę 2140 (dwa tysiące sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R., stwierdził uchybienie przez B. B. ( dalej: Skarżący bądź strona) terminowi do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] grudnia 2016r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki "A" sp. z o.o. w podatku akcyzowym za kolejne okresy rozliczeniowe. Z treści zaskarżonych postanowień oraz akt postępowania wynika, że Dyrektor Izby Celnej w S. przeprowadził wobec "A" Sp. z o.o. bezskuteczną egzekucję zaległości podatkowych tej spółki w podatku akcyzowym, po czym przekazał sprawę Naczelnikowi Urzędu Celnego w R., w celu przeprowadzenia postępowania mającego na celu przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na Skarżącego, będącego w przeszłości prezesem zarządu tej spółki. Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniami z dnia [...] listopada 2016r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] wszczął z urzędu postępowania w sprawie orzeczenia wobec Skarżącego o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe kierowanej przez z niego spółki, załączając do przedmiotowych postanowień - jako pierwszych pism kierowanych do Skarżącego w przedmiotowych sprawach - pouczenie o obowiązku strony zawiadomienia organu podatkowego o ewentualnej zmianie adresu oraz o konsekwencjach w zakresie doręczeń, wynikających z niewykonania tego obowiązku. Postanowienia wraz z pouczeniem doręczono na adres: ul. [...], [...],– tj. adres Skarżącego wynikający z Systemu Rejestracji Centralnej "SeRCe", zwanego dalej również rejestrem. Zwrotne potwierdzenie odbioru powyższych przesyłek zostało podpisane przez żonę Skarżącego w dniu 9 listopada 2016r. Na ten sam adres wysłane zostały skierowane do Skarżącego: zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawach oraz decyzje z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], którymi Naczelnik Urzędu Celnego w R. orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki "A" sp. z o.o. w podatku akcyzowym za kolejne okresy rozliczeniowe. Decyzje te mimo dwukrotnego awizowania nie zostały podjęte w terminie. Organ uznał je za doręczone w trybie art. 150 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 800 ) - zwanej dalej Ordynacja podatkową. Wnioskami z dnia 26 listopada 2018r. Skarżący, powołując się na brak prawidłowego doręczenia wymienionych decyzji, wniósł do organu o ich doręczenie. W odpowiedzi Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. przekazał pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 22 stycznia 2019r. kopie żądanych decyzji zaznaczając, że ich skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 3 stycznia 2017 r. Pismami z dnia 5 lutego 2019r. nadanymi z tym samym dniu za pośrednictwem operatora wyznaczonego, Skarżący złożył odwołania od wymienionych wyżej decyzji w przedmiocie jego osobistej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o., wnosząc o ich uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie, bądź uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zakwestionował fakt skutecznego doręczenia przedmiotowych decyzji wskazując, że w dacie ich rzekomego doręczenia posiadał inny adres zamieszkania niż adres widniejący na wydanych decyzjach, pod który skierowana została korespondencja. Podał, że od 2010r. zamieszkiwał bowiem w T. przy ul. [...], nie zaś w R. przy ul. [...], pod którym to adresem zamieszkuje w dalszym ciągu żona Skarżącego, z którą pomimo braku rozwodu Skarżący nie mieszka i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa. Skarżący podkreślił też, że już w roku 2010 zaprzestał prowadzenia spraw Spółki oraz jej reprezentacji na zewnątrz, co jego zdaniem wyklucza odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe Spółki powstałe w roku 2011. Z ostrożności procesowej wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność miejsca jej zamieszkania w latach 2010- 2019, braku doręczenia zaskarżonych decyzji oraz braku informacji o toczących się postępowaniach, a także dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność miejsca zamieszkania Skarżącego. Opisanymi na wstępie postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. stwierdził uchybienie przez Skarżącego terminowi do wniesienia odwołań, stwierdzając że został on prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu wobec niego postępowań w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o., a także o obowiązku powiadomienia organu o fakcie zmiany miejsca zamieszkania oraz konsekwencjach zaniechania tego powiadomienia, w zakresie kolejnych doręczeń w prowadzonych wobec niego postępowaniach. Zauważył, że organ I instancji w sposób prawidłowy zawiadomił Skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowań podatkowych- doręczając stosowne zawiadomienia na adres w R., widniejący w Systemie Rejestracji Centralnej "SeRCe", a korespondencja została podjęta przez dorosłego domownika Skarżącego, który w myśl przepisu art. 149 Ordynacji podatkowej podjął się doręczenia pisma adresatowi. Tym samym doręczenie zaskarżonych decyzji w dniu 3 stycznia 2017r. w trybie zastępczym wynikającym z art. 150 Ordynacji podatkowej było skuteczne, gdyż nastąpiło po prawidłowym pouczeniu Skarżącego o obowiązku powiadomienia organu o zmianie adresu i konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku. W skargach na powyższe postanowienia Skarżący, wnosząc o ich uchylenie w całości, zarzucił organom naruszenie przepisu art. 148 Ordynacji podatkowej, podkreślając że doręczenia, na skuteczność których powołują się organy podatkowe, miały miejsce do rąk osoby, która w dacie dokonywania przedmiotowych doręczeń nie była domownikiem Skarżącego – ten bowiem od dłuższego czasu faktycznie mieszkał pod innym adresem w T. Podkreślił również, że adres ten znany był organom podatkowym, gdyż Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. prowadził od 2013r. postępowanie podatkowe z udziałem Skarżącego, dokonując kolejnych skutecznych doręczeń na adres w T. W konsekwencji Skarżący miał prawo żywić uzasadnione przekonanie, że jego adres zamieszkania w T. jest powszechnie znany i został odnotowany w bazach danych podatników, prowadzonych przez organy skarbowe. W ocenie Skarżącego zatem, doręczenie zaskarżonych decyzji dokonane w dniu 22 stycznia 2019r. było pierwszym prawidłowym i wywołującym skutki prawne doręczeniem, wobec czego odwołania wniesione zostały z zachowaniem terminu, a zaskarżone w niniejszych sprawach postanowienia wydane zostały bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargi organ, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawach, stwierdzając że skoro postępowanie prowadzone wobec Skarżącego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. nie ma związku z postępowaniem prowadzonym wobec tej samej osoby przez Naczelnika Urzędu Celnego w R., to nie ma znaczenia również fakt ,że właściwy adres zamieszkania Skarżącego znamy był innemu organowi. Z mocy art. 146 §1 Ordynacji podatkowej strona ma bowiem obowiązek zawiadomić o zmianie adresu organ prowadzący wobec niej postępowanie, nie zaś jakikolwiek inny organ czy instytucję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.)- dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowych sprawach). W perspektywie tak zakreślonych granic kontroli, skargi należy uznać za uzasadnione, gdyż zaskarżone postanowienia wydane zostały z naruszeniem obowiązujących przepisów i wymagają usunięcia ich z obrotu prawnego. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ustalenie prawidłowości doręczenia Skarżącemu w dniu 3 stycznia 2017r. opisanych na wstępie decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. Skuteczność przedmiotowych doręczeń dokonanych w trybie zastępczym na podstawie art. 150 §1-4 Ordynacji podatkowej zdeterminowana jest natomiast prawidłowym zawiadomieniem Skarżącego o wszczęciu postępowania oraz pouczeniem o obowiązkach w zakresie powiadomienia organu o ewentualnej zmianie adresu – dokonanego wraz z pierwszym doręczeniem w sprawie tj. prawidłowością doręczenia Skarżącemu postanowień o wszczęciu wobec niego postępowań w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej, dokonanego w dniu 9 listopada 2016r. do rąk byłej małżonki Skarżącego. W ocenie Skarżącego doręczenia te zostały dokonane nieprawidłowo - do rąk osoby, która nie była w tym czasie domownikiem Skarżącego – i wobec tej nieprawidłowości, nie wywołały skutków prawnych. W ocenie organu natomiast skierowanie przesyłki na adres widniejący w Systemie Rejestracji Centralnej "SeRCe", jako adres Skarżącego oraz podjęcie korespondencji przez osobę dorosłą, czyni zadość wymogom prawidłowości doręczeń. Wszelkie natomiast konsekwencje różnic pomiędzy stanem faktycznym, a danymi wynikającymi z oficjalnego rejestru, w ocenie organu, obciążają Skarżącego jako osobę zobowiązaną do dokonania aktualizacji swoich danych. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym przedmiotowych spraw, nie można obciążyć Skarżącego konsekwencjami prawnymi wynikającymi ze skierowana do Skarżącego korespondencji na inny adres, aniżeli faktyczny adresem zamieszkania Skarżącego. Tym samym nie można uznać doręczeń dokonanych w przedmiotowych sprawach za prawidłowe. Wymaga wyraźnego podkreślenia, że postępowania zakończone zaskarżonymi postanowieniami dotyczą odpowiedzialności Skarżącego – jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej – za zaległości podatkowe wraz z należnymi odsetkami – podatnika "A" Sp. z o.o. w P. Skarżący w przedmiotowych sprawach (w trakcie postępowania administracyjnego) ma zatem status strony (art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej), nie ma zaś statusu podatnika – w rozumieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w art. 148 i następnych Ordynacji podatkowej uregulował sposób doręczenia pism osobom fizycznym, przy czym biorąc pod uwagę przepisy art. 145 i stosując wykładnię systemową wewnętrzną za uprawnioną należy uznać wykładnię, że chodzi tu o stronę, będącą osobą fizyczną. Uwypuklenie przez organ, że Skarżący dopuścił się zaniedbania w rozumieniu art. 146 § 2 w zw. z § 1 Ordynacji podatkowej jest chybione, skoro obowiązki, o których mowa w art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej obciążają stronę (jej przedstawiciela lub pełnomocnika) dopiero "w toku postępowania", zaś Sąd podziela stanowisko Skarżącego, że wobec wadliwości doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania – tok postępowania nie został prawidłowo uruchomiony. Organ skierował przesyłki, zawierające postanowienia o wszczęciu postępowań – na adres: R., ul. [...] i uznał, że odbiór przesyłek pokwitował – dorosły domownik – żona Skarżącego. Wskazany adres zaczerpnął – jak to już wspomniano – z Systemu Rejestracji Centralnej "SeRCe". Podstawą prawną funkcjonowania tego rejestru jest ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tj. jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 63); dalej: ustawa. Treść przepisów art. 1 i 2 ustawy przekonują, że nie ma ona zastosowania do "osób trzecich", w rozumieniu art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawa stanowi uszczegółowienie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących doręczania pism stronom, w tym znaczeniu, że wobec nałożenia ustawą obowiązków na podatników, płatników podatków, płatników składek na ubezpieczenie zdrowotne – w sytuacji, gdy stroną postępowania – jest podatnik lub płatnik podatków lub składek – to dane z rejestru (ewidencji) są dla organu prowadzącego postępowanie wiążące, nie mogą się one posiłkować innymi danymi. Zaniechanie dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ pod niewłaściwy adres; mogące stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika (płatnika), a nie organ podatkowy. W zgłoszeniu identyfikacyjnym (jego aktualizacji) podatnik (płatnik) ma wskazać, na jaki adres należy kierować do niego korespondencję (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2019 r. I SA/Kr 674/18). Dlatego – podkreśla się w orzecznictwie – dla ustalenia, że określony adres podatnika (płatnika) jest nieaktualny konieczna jest mająca umocowanie prawne inicjatywa aktualizacyjna samego podatnika (płatnika) – wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r. – II FSK 3102/15. Ustawa w art. 1, który określa zakres regulacji, ani w art. 2, w którym wskazano podmioty podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu nie wskazuje "osób trzecich" jako podlegających przepisom ustawy. W tej sytuacji art. 14 a ustawy, o treści "CRP KEP jest wykorzystywany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz organy Krajowej Administracji Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych" nie może stanowić jurydycznej podstawy do przyjmowania zasady, że podmiot nie zobowiązany przez ustawę do zgłoszenia ewidencyjnego i aktualizującego ponosi skutki zaniedbania tego samego podmiotu, ale działającego jako podatnik lub płatnik. W odpowiedziach na skargi organ wskazuje na art. 9 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 5 ustawy, nie przedstawiając żadnej argumentacji, co do zastosowania tych przepisów w postępowaniu, w którym stroną jest "osoba trzecia". Sąd odrzuca a limine – z uwagi na profesjonalizm organu – że nie dostrzegł tych kwestii. Wydaje się, że przyjął możliwość zastosowania tych przepisów w drodze analogii. Warunkiem koniecznym do jej zastosowania jest stwierdzenie w toku wykładni luki w prawie. W okolicznościach spraw miałaby być to luka rzeczywista (konstrukcyjna). Luki tego rodzaju pojawiają się wówczas, gdy możliwe jest stwierdzenie, że określona kwestia, która powinna być uregulowana ze względu na wymóg kompletności uregulowań tworzących określoną instytucję prawną, nie znajduje uregulowania (brak jest stosownego przepisu). Przepisy nie zawierają norm prawnych niezbędnych do rekonstrukcji określonej instytucji prawnej (Bogumił Brzeziński "Wykładnia prawa podatkowego". Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o. Gdańsk 2013 – str. 134). Taką instytucją prawną procesową – jeśli przeanalizować argumentację organu – jest sytuacja, gdy adres wskazany w rejestrze podatników i płatników nie jest adresem miejsca zamieszkania strony w rozumieniu art. 148 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca – inaczej niż w wypadku, gdy stroną postępowania jest podatnik lub płatnik – nie przewidział ujemnych, określonych skutków procesowych skierowania pisma na wskazany w rejestrze adres. W ocenie Sądu takie rozumowanie jest niedopuszczalne. Taka luka w przepisach nie występuje. Z uwagi na specyficzny status "osoby trzeciej" ponoszącej – z mocy ustawy, w określonych warunkach – odpowiedzialność za cudzy dług publiczny, co oczywiste, "osoby trzecie" nie mogą być objęte rejestrem. Całościowe uregulowanie dotyczące doręczania pism "osobom trzecim" – stronom postępowania pomieszczone jest w przepisach Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że zaniedbania aktualizacyjne w rejestrze nie mają wpływu na ocenę skuteczności doręczenia pism "osobom trzecim". W orzecznictwie sądów administracyjnych (wspomniany już wyrok WSA w Krakowie z 21 lutego 2019r. I SA/Kr 674/18) akcentuje się, że organy podatkowe mają obowiązek posługiwania się danymi z rejestru, gdyż wynika to z art. 14 a, który nakazuje wykorzystywać dane z tego rejestru do realizacji celów i zadań ustawowych organów podatkowych. Skoro zatem prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym przez nie postępowaniom, to wykluczone jest, aby organy te posiłkowały się innymi danymi. Poddawałoby to bowiem w wątpliwość celowość prowadzenia ewidencji podatników i płatników, a nawet godziłoby w istotę tej ewidencji. Dlatego też zwykło się przyjmować, że zaniechanie przez podatnika dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego, w przypadku zmiany adresu zamieszkania - prowadzące do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres – powoduje, że ewentualne negatywne skutki, mogące wynikać z braku aktualizacji danych przez podatnika obciążają – jako skutki zaniedbania podatnika - samego podatnika, a nie organ podatkowy. Tym samym w przedmiotowych sprawach nie można podzielić stanowiska organu, dotyczącego prawidłowości dokonanych na rzecz Skarżącego doręczeń, leżącego u postaw wydania zaskarżonych postanowień w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołań. Mimo bowiem dokonania doręczenia postanowień o wszczęciu postępowań w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią, wraz ze stosownymi pouczeniami, na adres Skarżącego widniejący w rejestrze – doręczeń tych nie można uznać za prawidłowe. W razie bowiem wykazania rozbieżności danych zawartych w rejestrze ze stanem faktycznym, negatywnych skutków postępowania spowodowanego brakiem zawiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania nie można odnosić do "osoby trzeciej", na którą do chwili wszczęcia postępowania ustawa nie nakłada obowiązków w zakresie notyfikacji. Ponadto należy zauważyć, że organ – nawet przy przyjętej przez siebie wykładni – procedował w sposób budzący wątpliwości. Z wydruku systemowego sporządzonego w dniu 4 listopada 2016r. wynikają bowiem wyraźnie dwa adresy Skarżącego – jeden w R., przy ul. [...] oraz drugi w T., przy ul. [...]. Oba, wedle danych z załączonego wydruku, ważne od 23 lipca 2011r. – bez terminu utraty ważności ( brak zapisu w części tabeli oznaczonej jako "ważne do" ). W miejscu przewidzianym dla rodzaju adresu podano oznaczenie MAD dla adresu w R. oraz oznaczenie RAD dla adresu w T. – przy czym adres w T. oznaczony został dodatkowo jako adres do korespondencji. Z przyczyn wyżej podanych za prawidłowe i rodzące skutki prawne można uznać jedynie doręczenie przedmiotowych decyzji pełnomocnikowi Skarżącego dokonane w dniu 22 stycznia 2019r. (odręczny podpis pełnomocnika świadczy o dacie 22 stycznia 2019r., a nie jak wskazuje organ - 21 stycznia 2019r. ) wobec czego oczywistym staje się, że termin do wniesienia odwołań został przez Skarżącego zachowany, a zaskarżone postanowienia stwierdzające jego uchybienie są wadliwe. Tym samym na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 P.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. 2018r. poz. 265), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów wpisów od wniesionych skarg (łącznie 600 zł.), poniesionych opłat za pełnomocnictwa (łącznie 102 zł.) oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego ustalony na kwotę 1438 zł., przy zastosowaniu art. 206 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis w tym brzmieniu obowiązuje od sierpnia 2015 r., został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). W tym stanie prawnym możliwość uznania przez Sąd, że zaistniał uzasadniony przypadek na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub części nie jest uzależniona od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. Oznacza to, że pojęcie "uzasadnionych przypadków", o którym stanowił (w poprzednim brzmieniu) i nadal stanowi art. 206 P.p.s.a. nie jest już immanentnie związane z przypadkiem częściowego uwzględnienia skargi przez sąd. Dodać należy, że ustalenie czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek zależy od swobodnej oceny sądu. Stosując art. 206 P.p.s.a. sąd działa w sposób uznaniowy. Ocena ta musi jednak uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie (postanowienie NSA z 7 czerwca 2019 r. – I GZ 174/19). Sąd przyjął, że zachodzi szczególny przypadek, o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., gdyż uwzględnienie skarg na postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, nastąpiło na skutek wzięcia pod uwagę przez Sąd okoliczności niepodniesionych w skardze. Co do pozostałych skarg rodzaj podniesionych zarzutów, ich opis i uzasadnienie są w zasadzie tożsame, co wynika z tego, że problem sporny pomiędzy stronami w tych sprawach jest w istocie tożsamy, zarówno w kwestiach faktycznych, jak i prawnych. Zdaniem Sądu uzasadnia to odstąpienie od zasądzenia części zwrotu kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika, którego łączna kwota wynagrodzenia, stanowiąca sumę wynagrodzeń w poszczególnych sprawach wyliczoną na podanej wyżej postawie prawnej wyniosłaby 2880 zł.