I SA/Rz 366/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku S. K. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, w następstwie wznowienia postępowania - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, z którego wynika, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwoma pełnoletnimi synami. Odnośnie dochodów wszystkich wspólnie gospodarujących osób skarżący oświadczył, że on sam pobiera emeryturę w wysokości 3 120,26 zł miesięcznie brutto, zaś jego małżonka takie samo świadczenie, wynoszące 1 443 zł brutto miesięcznie. W oświadczeniu zaznaczono także, że synowie skarżącego nie uzyskują żadnych dochodów i aktualnie pozostają bez zatrudnienia. Jeżeli chodzi o zgromadzony przez wszystkich domowników majątek skarżący zadeklarował, że obejmuje on mieszkanie o pow. 101,76 m2, oraz nieruchomość rolną o areale 0,95 ha. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił swoją trudną sytuacje materialną, będącą skutkiem prowadzonej względem niego egzekucji administracyjnej, a także spłaty zobowiązań wobec osób trzecich. Stwierdził też, że z uwagi na przedmiotowe okoliczności, nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, jakie wiążą się z niniejszą sprawą. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego przekracza kwotę 4 500 zł brutto, podczas gdy wysokość wpisu od skargi wynosi 200 zł, w związku z tym należy stwierdzić, że poniesienie tej wielkości wydatków – kosztów sądowych w sprawie - leży w zakresie możliwości finansowych skarżącego i nie będzie nieść za sobą zagrożenia pozbawienia go, jak również jego domowników, środków koniecznego utrzymania. Argumentem przemawiającym za przyznaniem skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych nie może być fakt spłaty przez niego zaciągniętych kredytów, gdyż zobowiązania te nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed roszczeniami publicznoprawnymi, do których zaliczają się między innymi koszty sądowe, a ponadto fakt ponoszenia tego typu wydatków, nie może usprawiedliwiać przerzucania kosztów zainicjowanych przez skarżącego spraw sądowych na podatników, poprzez pokrywanie ich ze środków publicznych. Skarżący w uzasadnieniu złożonego przez siebie wniosku podkreślił też, że niemożność opłacenia kosztów sądowych w sprawie wynika także z tego, że w stosunku do niego prowadzona jest egzekucja administracyjna. Odnosząc się do tej kwestii zwrócić należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 1201/14, uchylił decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od spadków i darowizn, jednocześnie orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Tak więc aktualnie egzekucja na podstawie tego tytułu nie może być aktualnie prowadzona. Z uwagi na powyższe, mając na uwadze wysokość dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego (wynoszącą ponad 4 500 zł brutto miesięcznie), brak jest podstaw do przyjęcia, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie w której wpis, stanowiący najistotniejszą pozycję wśród tych kosztów, wynosi 200 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.