I SA/Rz 373/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A. P. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2008 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący, wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i pełnoletnim synem. Jako źródło dochodów swojej rodziny skarżący wskazał prowadzoną przez siebie oraz małżonkę działalność gospodarczą, z którego to tytułu oboje uzyskują miesięczne dochody w wysokości 6 000 zł brutto. Deklarując składniki posiadanego przez siebie i domowników majątku skarżący wymienił jedynie nieruchomość rolną o areale 36 arów. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że w prowadzona przez niego działalność, w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. wygenerowała straty w wysokości 88 758,55 zł. Podkreślił też swoją trudną, w jego ocenie, sytuację, spowodowaną nierealizowaniem płatności przez jego kontrahentów i wysokimi kosztami tejże działalności. Zwrócił też uwagę na konieczność ponoszenia wysokich kosztów kształcenia syna. Wzywany do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący sprecyzował, że nieruchomość, którą wskazał w skardze jako adres zamieszkania stanowi własność jego rodziców, natomiast on sam, na zasadzie wspólności ustawowej, wraz z żoną jest właścicielem lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą. Jeżeli chodzi o posiadane środki transportu to skarżący wyszczególnił 8 pojazdów, w tym BMW X5 i Audi A 6, oraz 4 cysterny. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów źródłowych wynika, że stan rachunku bankowego jego żony, na dzień 22 czerwca 2015 r., wynosił 3 121,87 zł, zaś stan jednego z rachunków skarżącego 130 097,41 zł, zaś drugiego 98 057, 68 zł. Podstawa opodatkowania skarżącego podatkiem od towarów i usług za maj br. wyniosła natomiast 1 238 222 zł. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z tym przepisem instytucja prawa pomocy zarezerwowana została dla osób znajdujących w trudnej sytuacji materialnej, tj. osiągających bardzo niskie dochody oraz nie posiadających dużego majątku, stanowi ona bowiem odstępstwo od ogólnej zasady nakazującej stronom ponoszenie kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stan majątkowy skarżącego oraz wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów nie uzasadniają przyznania mu wsparcia ze środków publicznych w postaci prawa pomocy. Jest on bowiem osobą stosunkowo zamożną, przy tym osiągającą dochody pozwalające na poniesienie kosztów sądowych, jakie wiążą się z przedmiotową sprawą, w której wpis wynosi 200 zł. Do takiego wniosku prowadzi samo zestawienie tej wielkości (wartości wpisu) z wysokością dochodów w jego gospodarstwie domowym, wynoszącą 6 000 zł miesięcznie. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że zdolność skarżącego do poniesienia pełnych kosztów sądowych, nie tylko w tej, ale również i pozostałych sprawach, zawisłych przed tutejszym sądem, potwierdza stan jego rachunków bankowych oraz rachunku jego żony, jak również wysokość podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług, dająca obraz rzeczywistej wysokości obrotu, osiąganego w ramach prowadzonej działalności. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odmówiono przyznania prawa pomocy.