I SA/Rz 373/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym we wniesionej skardze, R. R. domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim organ nałożył na Skarżącego sankcję. Skarżący uzasadniał, że po jego stronie istnieje obawa powstania znacznej szkody w przypadku pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśnił, szkoda ta polega na utracie znacznej ilości środków finansowych wynikających zarówno z nałożenia kary administracyjnej, jak i odmowy przyznania płatności zgodnie z wnioskiem, co w konsekwencji uniemożliwi wykonanie założeń podjętego planu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dost. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż podane przez skarżącego argumenty przemawiające - według niego - za zasadnością wniosku, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Twierdzenie Skarżącego o powstaniu znacznej szkody poprzez pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym, nie zostało poparte żadnymi dowodami, w szczególności dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową. Ogólnikowe twierdzenia natomiast, bez szerszego uzasadnienia i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.