I SA/Rz 374/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku R.B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł od skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, R.B. (dalej zwany skarżącym), reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując wniosek wysoką kwotą opłaty, wynoszącą 10% wartości przedmiotu zaskarżenia oraz wysokimi ratami kredytu -2900 zł, co w połączeniu z tym, że na utrzymaniu skarżącego i jego żony pozostaje troje dzieci w wieku szkolnym, powoduje wysokie koszty utrzymania gospodarstwa domowego. Jako majątek wspólny z żoną skarżący oświadczył: dom o pow. 144 m², nieruchomość rolną o pow. 3,2897 ha, udział ½ w nieruchomości rolnej o pow. 1,3511 ha, udział ¼ w nieruchomości rolnej o pow. 0,0868 ha, udział 1/18 w nieruchomości o pow. 1,1724 ha. Podał także, że jest właścicielem lasu o pow. 0,4783 ha oraz z rzeczy ruchomych- samochodu Ford Galaxy 1,9 TDI z 2003 r. Łączne dochody rodziny według oświadczenia wynoszą kwotę 8.960 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., 270 ze zm.) dalej zwaną w skrócie P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – a takim jest wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, zawartej w art. 199 P.p.s.a., a zatem interesem wnioskodawcy jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia takie wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w przytoczonych powyżej przepisach. W niniejszej sprawie owe wyjątkowe okoliczności o jakich mowa w ww. przepisie nie zachodzą, a informacje podane przez skarżącego są wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem nie zachodzi konieczność wzywania do złożenia dodatkowych informacji i dokumentów źródłowych, obrazujących szczegółowiej sytuację finansową. Przechodząc do meritum wniosku, należy stwierdzić, że żądanie zwolnienia od kosztów sądowych nie ma, zdaniem rozpoznającego wniosek, uzasadnionych podstaw. Nie można zgodzić się, mając obraz sytuacji majątkowej skarżącego ujawniony we wniosku PPF, który także wynika z akt administracyjnych, że ciężar poniesienia koniecznych kosztów sądowych wpłynie negatywnie na poziom egzystencji rodziny skarżącego. Skarżący zadeklarował łączne dochody z tytułu wynagrodzenia w kwocie 8.960 zł miesięcznie, zgromadził majątek w postaci nieruchomości opisanych na wstępie, w sprawie działa, co również istotne, zawodowy pełnomocnik z wyboru. Powyższe okoliczności pozostają w sprzeczności z przesłankami przyznania prawa pomocy. Ustawodawca używając w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sformułowania "utrzymanie konieczne" założył, że na zaspokojenie podstawowych i niezbędnych potrzeb życiowych, za które z pewnością należy uważać koszty zamieszkania, zakup podstawowych produktów żywnościowych, lekarstw, leczenia, edukacji, nie mogą wpływać obciążenia związane z postępowaniem sądowym. W niniejszej sprawie z pewnością ciężar kosztów postępowania sądowego nie wpłynie negatywnie na poziom egzystencji skarżącego i jego rodziny, gdyż może być poniesiony kosztem wydatków niemających znaczenia dla poziomu utrzymania koniecznego i to przy uwzględnieniu spłaty kredytu. Należy dodać, że rozpoznając wniosek, wzięto pod uwagę fakt, że skarżący wniósł skargę również w sprawie o sygn. I SA/Rz 393/13. Łączna wysokość wpisów sądowych, których uiszczenie jest konieczne do nadania biegu skargom wynosi 200 zł (w każdej 100 zł), stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Inne koszty sądowe, o ile wystąpią, wynosić będą taką samą kwotę, która – co należy podkreślić- jest najniższą, jaka należna jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem skarżący jest w stanie przy wykorzystaniu własnych środków uiścić należne opłaty. Także prawdopodobne przyszłe koszty, np. związane z opłatami z tytułu wnoszonych środków odwoławczych, opłaty kancelaryjne, skarżący będzie w stanie ponieść przy opisanym stanie majątkowym. W sytuacji finansowej skarżącego wniosek o prawo pomocy należy potraktować jako subiektywny i zgłoszony bezrefleksyjnie. Konstatując, w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono przesłanek do odstąpienia od zasady odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 199 P.p.s.a. i dlatego na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2, art. 245 § 3 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.