I SA/Rz 377/16

Dnia 16 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki VOLVO XC 90 w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. S., reprezentowany przez r. pr. W. M., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki VOLVO XC 90. W skardze tej T. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zasadność żądania wynika z konieczności odroczenia egzekucji należności. Wartość należnego podatku jest znacząca względem wartości majątku oraz obrotów działalności prowadzonej przez Spółkę. Spółka nie była przygotowana na zapłatę spornego podatku i aktualnie jedynie sprzedaż pojazdu byłaby w stanie zaspokoić publicznoprawne roszczenie organów podatkowych. Pozbycie się środka transportowego w istotny sposób spotęguje spadek wypracowanego przez Spółkę dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku Sąd doszedł do przekonania, że Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, że to na Skarżącym, zwłaszcza, że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywał obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej Spółki nie zostały przez Skarżącego uprawdopodobnione. Do wniosku Skarżący nie dołączył dokumentacji, która obrazowałaby jego sytuację finansową i majątkową. Sąd nie mógł więc zweryfikować, czy rzeczywiście sytuacja Spółki jest na tyle trudna, że jest ona w stanie spłacić ciążące na niej zobowiązanie jedynie poprzez sprzedaż środka transportowego. Sąd nie może jedynie na podstawie samych twierdzeń Skarżącego uznać, że w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, że w przypadku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, stwierdzenie, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia następstw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uzależnione od tego, w jakiej proporcji pozostaje wysokość zobowiązania podatkowego do wysokości środków finansowych, jakimi Spółka może dysponować. Zatem z uwagi na to, że wniosek Skarżącego nie został poparty dokumentami wskazującymi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd postanowił odmówić uwzględnienia przedmiotowego żądania. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.