I SA/Rz 384/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatowego Inspektoratu Weterynarii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika – Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w J. z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych w miesiącach od stycznia do września 2003 r. oraz od listopada do grudnia 2003 r. w łącznej wysokości 35.209 zł. i umarzającej postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej w miesiącu październiku 2003 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], w sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika – Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w J. z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń z tytułu wykonania czynności na podstawie decyzji o wyznaczeniu, wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w J., dokonanych w miesiącach od stycznia do września 2003 r. i od listopada do grudnia 2003 r. oraz określającą wysokość tego podatku w łącznej wysokości 35.209 zł. i umarzającej postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej w miesiącu październiku 2003 r. W skardze na powyższą decyzję Powiatowy Inspektorat Weterynarii w J. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w obecnej chwili spowoduje pozbawienie inspektoratu bieżących środków finansowych, koniecznych do wykonywania zadań nałożonych przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami jej wykonania nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto ta tymczasowa ochrona przewidziana właśnie wstrzymaniem wykonania decyzji trwa do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Po wydaniu takiego orzeczenia zgodnie z § art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada. Zatem nie jest możliwe, jak chce tego strona skarżąca, wstrzymanie aktu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi. Dalsza ochrona w tym zakresie może być realizowana na podstawie art. 152 P.p.s.a., ale tylko w przypadku gdy Sąd uwzględni skargę. w takiej sytuacji obowiązany jest, zgodnie z powołanym wyżej przepisem określić czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. Przechodząc natomiast do analizy merytorycznych przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Świadczy o tym przede wszystkim wysokość zobowiązania, do którego zapłaty strona skarżąca została zobowiązana tj. 35.209 zł., która w powiązaniu z wysokością zobowiązania za 2004 r. w łącznej wysokości 31.969 zł, również poddanego kontroli tutejszego Sądu, w sprawie o sygnaturze I SA/Rz 383/11, stanowić może dolegliwość uniemożliwiającą stronie realizację zadań nałożonych przepisami. W świetle powyższego Sąd uznał, że w sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.