I SA/Rz 385/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Piotr Popek, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na czynność Starosty z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dotacji oświatowej oddala skargę. Skarżący M. P., prowadzący "A" w D., w dniu 8 kwietnia 2019 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego o wypłatę dotacji za kwalifikacyjne kursy zawodowe (dalej także jako KKZ), przedkładając jako załącznik do wniosku zaświadczenie Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w K. o uzyskaniu świadectw potwierdzających kwalifikacje w zawodzie przez słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Skarżący zawnioskował o wypłatę dotacji na: • 49 słuchaczy KKZ, w zakresie kwalifikacji R.26. - wykonanie kompozycji florystycznych, • 21 słuchaczy KKZ, w zakresie kwalifikacji Z.04. - świadczenie usług opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej, • 19 słuchaczy KKZ, w zakresie kwalifikacji Z.05 - świadczenie usług opiekuńczych. Pismem (czynnością) z dnia [...] maja 2019 r. Starosta zakomunikował stronie, że odmawia mu wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, które realizowane były przez "A" w D.. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 17, zwanej dalej: ustawą o finansowaniu oświaty) prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne szkoły ponadpodstawowe prowadzące kwalifikacyjne kursy zawodowe otrzymują na każdego słuchacza kursu, który zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie, w zakresie danej kwalifikacji, dotację z budżetu powiatu w wysokości stanowiącej sumę kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu na takiego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który uczestniczył w kursie, oraz kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu na takiego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który zdał ten egzamin, pod warunkiem że organ prowadzący szkołę: 1) przekaże powiatowi informację o planowanej liczbie słuchaczy kwalifikacyjnego kursu zawodowego nie później niż do dnia 30 września roku bazowego, 2) przekaże dane do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego; przepisy art. 33 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, 3) udokumentuje uzyskanie świadectwa potwierdzającego kwalifikację w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji przez słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia wyników egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie przez okręgową komisję egzaminacyjną; na wniosek organu prowadzącego szkołę okręgowa komisja egzaminacyjna wydaje niezwłocznie zaświadczenie o uzyskaniu świadectwa potwierdzającego kwalifikację w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji przez słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego. Ponadto, stosownie do zapisów art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 ze zm.) kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą być prowadzone przez: 1) publiczne szkoły prowadzące kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody, 2) niepubliczne szkoły o uprawnieniach szkół publicznych prowadzące kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody, 3) publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4) instytucje rynku pracy, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, ze zm.), prowadzące działalność edukacyjno-szkoleniową, 5) podmioty prowadzące działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2. Z powyższego przepisu wynika, że "A" w D. może prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe w zakresie zawodów, w którym kształci, oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Natomiast jak wynika z potwierdzenia zgłoszenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych prowadzonych przez "A" w D., były one prowadzone w okresie od 24 marca 2018 r. do 9 grudnia 2018 r. Co więcej, na podstawie danych przekazanych przez "A" w D. do systemu informacji oświatowej (skrót: SIO), wg. stanu na 31 marca 2018 r. oraz 30 września 2018 r., ustalono, że w/w szkoła nie prowadziła kształcenia w szkole policealnej w zakresie zawodów przypisanych do w/w kwalifikacji. Powyższe potwierdzają złożone przez szkołę sprawozdania SIO: 1) zestawienie zbiorcze z dnia 4 kwietnia 2018 - spis na 31 marca 2018 r., 2) zestawienie zbiorcze z dnia 3 października 2018 - spis na 30 września 2018 r. Starosta powołał się także na stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej, wyrażone w piśmie z dnia 6 marca 2019 r., zgodnie z którym w praktyce możliwa jest sytuacja, gdy szkoła policealna nie prowadzi obowiązkowych zajęć edukacyjnych wskazanych w ramowym planie nauczania, jednak prowadzi zajęcia w ramach kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Np. z powodu zbyt małej liczby kandydatów w szkole o okresie nauczania wynoszącym jeden rok nie utworzono oddziału w kolejnym roku szkolnym, ale w dalszym ciągu realizowane są zajęcia w ramach wcześniej rozpoczętych kwalifikacyjnych kursów zawodowych. W świetle powołanych wyżej przepisów, w opinii ministerstwa, do czasu zakończenia kształcenia w ramach tych kursów nie można w takiej sytuacji uznać, że szkoła zaprzestała działalności. Szkoła, nie powinna jednak organizować nowych kwalifikacyjnych kursów zawodowych do czasu uruchomienia kształcenia w zawodzie, tj. utworzenia oddziału szkolnego. Stosownie bowiem do postanowień art. 117 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe, kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą prowadzić szkoły prowadzące kształcenie zawodowe (niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych) w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Z brzmienia tego przepisu wynika, że szkoła policealna, która nie prowadzi kształcenia w zawodzie (tj. nie prowadzi obowiązkowych zajęć edukacyjnych wskazanych w ww. ramowym planie nauczania), nie jest uprawniona do organizowania i prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Powiat nie jest zobowiązany do wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, którzy zdali egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji w okresie działalności szkoły policealnej organizującej, kwalifikacyjne kursy zawodowe niezgodnie z art. 117 ust 2 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe. Z tych też względów nastąpiła odmowa wypłaty wnioskowanej dotacji. Wzywając, pismem z 20 maja 2019 r., organ do zaprzestania naruszenia prawa, w związku z niewypłaceniem dotacji, skarżący zaznaczył między innymi, że jeżeli chodzi o faktyczne prowadzenie zajęć szkolnych, to w trakcie trwania KKZ prowadził takie zajęcia, w zawodzie opiekuna medycznego (Z.04) nieprzerwanie w okresie od 1 września 2014 r. do 31 sierpnia 2017 r. Poza tym wznowiono zajęcia w formie szkolnej od 2 lutego 2019 r. Jeżeli zaś chodzi o zawód florysty, to zajęcia w formie szkolnej rozpoczęto 2 lutego 2019 r. W skardze na czynność Starosty skarżący zarzucił naruszenie między innymi przepisu art. 31 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz art. 117 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe. W jego ocenie ostatni z wskazanych przepisów w żadnym przypadku nie uzależnia możliwości prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych od faktycznego prowadzenia zajęć w systemie szkolnym. Jedynym warunkiem jaki musi spełniać szkoła, aby otrzymać dotację jest posiadanie uprawnienia do kształcenia w określonych zawodach. Przepis ten nie przewiduje konieczności faktycznego prowadzenia działalności w określonym obszarze. Ponadto skoro szkoła może prowadzić kształcenie w formie szkolnej, bo ma do tego stosowne uprawnienia, to tym bardziej może prowadzić zajęcia w ramach kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do nieuzasadnionej dyskryminacji szkół, które ze względu np. na brak frekwencji w zakresie nauczania w formie szkolnej nie mogłyby prowadzić kursów zawodowych, choć posiadałyby ku temu odpowiednie uprawnienia. Skarżący podniósł także, że działalność szkoły w zakresie kwalifikacyjnych kursów zawodowych nie jest działalnością akcesoryjną. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 109 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe jest to również podstawową forma działalności dydaktyczno-wychowawczej szkoły. Z ostrożności dodał również, że we wcześniejszych okresach zajęcia w formie szkolnej były prowadzone. Zostały one wznowione od dnia 2 lutego 2019 r. Odnosząc się do treści pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej, na które powołał się Starosta, skarżący zarzucił, że jego treść nie wskazuje w sposób jednoznaczny na brak możliwości skutecznego ubiegania się o dofinansowanie, w sytuacji braku równoległego prowadzenia zajęć w formie szkolnej i kwalifikacyjnych kursów zawodowych. W odpowiedzi na skargę Starosta podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 7 maja 2019 r. wskazując, że przyjęta przez niego wykładnia przepisów jest akceptowana przez instytucje zajmujące się problematyką kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Powołał się także ponownie na stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej, zawarte w piśmie z dnia 6 marca 2019 r. oraz w piśmie z dnia 14 maja 2019 r. W tym ostatnim piśmie zawarto stanowisko, że szkoła nie powinna wykazywać kursów w systemie informacji oświatowej, wg. stanu na dzień 30 września 2018 r. Jeżeli zaś Powiat D. wypłacił część oświatową subwencji ogólnej na podstawie danych, które zostały wpisane do systemu informacji oświatowej w sposób nieuprawniony, powinien wystąpić do MEN z wnioskiem o zmniejszenie subwencji z tego tytułu. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2019 r. podtrzymał stanowisko skarżącego zawarte w skardze. Dodatkowo podkreślił, że treść pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 6 marca 2019 r. nie może stanowić wiążącej wykładni przepisów w sprawie. Zauważył, że w piśmie tym wskazano jedynie, w sposób niejednoznaczny, że w zaistniałej sytuacji szkoła nie powinna prowadzić kwalifikacyjnych kursów zawodowych, co nie jest jednoznaczne z zakazem prowadzenia zajęć w takiej formie, a co za tym idzie nie pozbawia możliwości skutecznego ubiegania się o przyznanie dotacji. Sąd (WSA w Rzeszowie), wyrokiem z 22 sierpnia 2019 r., sygn. I SA/Rz 397/19, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Sąd stanął na stanowisku, że istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia tego czy szkoła policealna, która nie prowadzi kształcenia w zawodzie (nie prowadzi obowiązkowych zajęć edukacyjnych, wskazanych w ramowym planie nauczania) jest uprawniona do organizowania i prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych, a co za tym idzie może ubiegać się o przyznanie związanych z tym dotacji. Kluczem do rozstrzygnięcia tego sporu jest dokonanie wykładni przepisu art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego. Przepis ten stanowi, że kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą być prowadzone przez niepubliczne szkoły o uprawnieniach szkół publicznych prowadzące kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Sąd stwierdził, że przez niepubliczną szkołę o uprawnieniach szkoły publicznej, prowadzącą kształcenie zawodowe, należy rozumieć szkołę która ma uprawnienia do prowadzenia tego rodzaju działalności. Zatem aby organizować i prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe szkoła nie musi faktycznie prowadzić także zajęć lekcyjnych w tych zawodach. Wystarczające jest tutaj spełnienie samych wymogów formalnych do prowadzenie tego rodzaju działalności. Już bowiem spełnienie tych wymogów jest równoznaczne z uznaniem, że dany podmiot prowadzi kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów w których kształci. O braku uprawnień do prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych można by mówić w sytuacji gdyby szkoła zaprzestała kształcenia w danym zawodzie lub nie dokonała naboru do danego zawodu. Z nadesłanych Sądowi akt nie wynika żeby któraś z tych sytuacji miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z 22 sierpnia 2019 r., wyrokiem z 29 stycznia 2020 r., sygn. I GSK 2007/19, uchylił zaskarżone orzeczenie, uznając za błędny pogląd, zgodnie z którym aby organizować i prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe szkoła nie musi faktycznie prowadzić także zajęć lekcyjnych w tych zawodach. Według NSA niepubliczne szkoły o uprawnieniach szkół publicznych mogą zatem prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe w zakresie zawodów, w których kształcą oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. NSA wskazał, że powtórnie rozpoznając sprawę Sąd, dokonując oceny legalność czynności Starosty z [...] maja 2019 r., polegającej na odmowie przyznania dotacji, ponownie przeanalizuje stan faktyczny i okoliczności sprawy. Następnie, dokona jego subsumpcji do właściwie rozumianych norm prawa mających zastosowanie w sprawie. W szczególności odniesie się do obu istotnych dla rozstrzygania przesłanek, a mianowicie tego czy występująca o dotację z tytułu prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych szkoła skarżącego: po pierwsze uczyniła to w zakresie zawodów, w których kształci, po wtóre w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. W piśmie procesowym z 12 sierpnia 2020 r., skarżący podtrzymał zarzuty podnoszone w skardze, a także wniósł o dopuszczenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów w postaci poświadczonych za zgodność kserokopii: zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych z 23 sierpnia 2018 r., szkolnych planów nauczania, w latach 2018/2019, w zawodach: opiekun medyczny, florysta, trzech kart tytułowych dzienników lekcyjnych szkół zaocznych, na rok szkolny 2018/2019 (ramy czasowe deklarowanych do przeprowadzenia zajęć obejmowały okres od 2 lutego 2019 r. do 12 stycznia 2020 r.). Niezależnie od powyższego skarżący w złożonym piśmie procesowym stwierdził, że NSA w wyroku z 29 stycznia 2020 r., sygn. I GSK 2007/19, dokonał nieprawidłowej wykładni art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego uznając, iż warunkiem prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych jest faktyczne prowadzenie kształcenia w zakresie zawodów, w których mają się odbywać kursy. Zdaniem skarżącego z taką wykładnią art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego nie sposób się zgodzić. W dalszej części pisma podkreślono, że już w sierpniu 2018 r., a więc w okresie przypadającym w trakcie prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych, które były realizowane od 24 marca 2018 r., do 9 grudnia 2018 r. Starostwo Powiatowe w D. uznało, że szkoła skarżącego kształci w zawodach, w których prowadzi kursy, pomimo że zajęcia w formie szkolnej w zakresie przedmiotowych zawodów nie były prowadzone. Zdaniem skarżącego niedopuszczalną jest sytuacja, w której organ dokonuje wykładni tożsamych pojęć prawnych w sposób odmienny, na potrzeby dwóch różnych postępowań, prowadzonych wobec tego samego podmiotu. Narusza to bowiem zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa, wywodzoną z art. 8 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.). W dalszej część swojego stanowiska skarżący przedstawił swój wywód prawny odnośnie tego, że pod pojęciem prowadzenia kształcenia, w rozumieniu art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego należy rozumieć nie jego faktyczne realizowanie, ale potencjalną zdolność do tego, będącą wyrazem posiadania uprawnień do prowadzenia tego rodzaju zajęć. Według niego, skoro jego szkoła posiadała wpis do właściwego rejestru, jako podmiot prowadzący zajęcia, to winna być uznana za spełniającą warunki z art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego. Z ostrożności procesowej skarżący podkreślił, że w zawodzie opiekuna medycznego jego szkoła prowadziła zajęcia w formie szkolnej, w okresie od 1 września 2014 r. r. do 31 sierpnia 2017 r., po czym zostały one wznowione z dniem 2 lutego 2019 r. Z tym dniem szkoła rozpoczęła też prowadzenie zajęć w zawodzie florysty. Zdaniem skarżącego, nawet gdyby przyjąć, że w art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego chodzi o faktyczne prowadzenie zajęć, to brak jest podstaw do przyjęcia, że wymagane jest aby okres prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych musiał się pokrywać z okresem prowadzenia zajęć szkolnych, w jakimkolwiek zakresie. Brak jest bowiem pozytywnego przepisu, z którego wynikałaby tego rodzaju zależność. Podobnie nie sposób jest stwierdzić, że wskazany wyżej przepis wymaga aby prowadzenie zajęć w formie szkolnej, chronologiczne poprzedzało prowadzenie kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Jest to kolejny argument przemawiający za tym, aby pod pojęciem "w których kształcą" rozumieć posiadanie uprawnień do prowadzenia kształcenia. Skarżący zaznaczył w treści swojego pisma, że prowadzona przez niego szkoła, w okresie prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych, nie zrezygnowała z naboru do szkolnej formy kształcenia. W tym okresie nie było jednak chętnych do jego podjęcia, tj. uczęszczania na zajęcia prowadzone w tej formie. Oprócz tego skarżący przedstawił argumenty, związane z rozkładem, rodzajem i liczbą zajęć, prowadzonych na kwalifikacyjnych kursach zawodowych, mających w jego ocenie przemawiać za tym, że kursy te najważniejsze i jednocześnie droższe od prowadzenia zajęć w formie szkolnej. Sąd, na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r., dopuścił dowody z wnioskowanych przez skarżącego dokumentów. Pełnomocnik Starosty, odnosząc się do argumentów strony skarżącej, zawartych w piśmie procesowym z 12 sierpnia 2020 r. i podtrzymanych na rozprawie stwierdził, że nieprzedłożenie przez skarżącego listy uczniów przemawia za tym, że zajęcia w formie szkolnej w placówce skarżącego nie były prowadzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Odnosząc się, w ramach dokonywania oceny legalności zaskarżonej czynności, do przeciwstawnych stanowisk stron postępowania na wstępie należy podkreślić, że niniejsza sprawa jest przedmiotem ponownego rozpoznania przez Sąd, jako że poprzedni wydany w niej wyrok został uchylony przez NSA, który przekazując sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania, dokonał wykładni art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego, w sposób odmienny od tego, jaki legł u podstaw wydania uchylonego wyroku. Jak stanowi art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana (do ponownego rozpoznania), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z przytoczonej wyże regulacji P.p.s.a. w sposób jednoznaczny wynika, że rozpoznając ponownie sprawę, po wydaniu przez NSA wyroku uchylającego zaskarżone orzeczenie i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, wojewódzki sąd administracyjny nie może orzec w sposób sprzeczny ze stanowiskiem NSA. W tym zakresie jest związanym dokonaną przez niego wykładnią przepisów i wskazówkami co do rozpoznania sprawy. Nie może więc ponownie oceniać tego rodzaju kwestii, które zostały już przesądzone przez NSA i tym samym pozostają poza zakresem jego rozstrzygnięcia. Obie strony niniejszego postępowania sądowego nie dostrzegają tej zależności i pomimo jasnego i kategorycznego stanowiska NSA, w kwestii wykładni art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego, koncentrują się na argumentach z nią związanych. Wokół tego zagadnienia wiodą też spór i choć w sprawie podnoszone są nowe argumenty, dotyczące faktycznej działalności placówki skarżącego, to wywodzone z nich wnioski dotykają w przeważającej mierze zagadnień związanych z posiadaniem kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia kształcenia. Skarżący tym samym podważa stanowisko NSA, przytaczając argumenty na poparcie swych twierdzeń, wśród których znajduję się między innymi pogląd zaprezentowany uchylonym wyroku tut. Sądu, który NSA uznał za błędny. Organ natomiast wskazuje na okoliczności i poglądy, mające wskazywać na to, że stanowisko skarżącego jest nieuzasadnione, w zasadzie pomijając wiążące na gruncie niniejszej sprawy stanowisko NSA. NSA, jak to już wyżej zaznaczono, wydając wyrok w niniejszej sprawie przesądził w sposób ostateczny, że prawidłowa wykładnia art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego sprowadza się do twierdzenia, że niepubliczna szkoła o uprawnieniach szkoły publicznej, prowadząca kształcenie zawodowe, aby móc prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe musi realizować nauczanie lekcyjne w tych zawodach i w zakresie obszarów kształcenia, do których przypisane są te zawody. Stanowisko to jest ostateczne i wiążące na gruncie niniejszej sprawy, tak więc Sąd nie jest władny nie tylko go zmienić, ale również ponownie zajmować się tą kwestią. W tej więc sytuacji wszelkiego rodzaju argumenty przytaczane przez skarżącego, mające w jego ocenie przemawiać za tym, że spełnienie warunku z art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego, ma miejsce również w sytuacji posiadania przez szkołę jedynie kwalifikacji/uprawnień do prowadzenia kształcenia, w tej sytuacji uznać należy za bezprzedmiotowe. Konieczność faktycznego prowadzenia kształcenia oznacza równoczesne prowadzenia zajęć w formie lekcyjnej i kwalifikacyjnych kursów zawodowych, choć dopuszcza się sytuację, w której kursy te mogą być kończone już po okresie zaprzestania prowadzenia zajęć w formie lekcyjnej. W tym wypadku koniecznym jest jednak, aby zajęcia lekcyjne przynajmniej częściowo pokrywały się z czasem prowadzenia kursów. W związku z powyższym za bezprzedmiotowe uznać należy także stanowisko skarżącego, że prowadzenie zaleć lekcyjnych nie musi chronologiczne poprzedzać daty prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Jest ono bowiem nie do pogodzenia z poglądem NSA, który na gruncie przedmiotowej sprawy jest wiążący, sprowadzając się w efekcie do jego kwestionowania. NSA przesądzając zagadnienie związane z interpretacją art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi pozostawił mu do rozstrzygnięcia tylko jedną kwestię, a mianowicie to, czy występująca o dotację z tytułu prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych szkoła skarżącego: po pierwsze uczyniła to w zakresie zawodów, w których kształci, po wtóre w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Tak więc przesądzając konieczność prowadzenia przez szkołę skarżącego faktycznych zajęć lekcyjnych, NSA pozostawił Sądowi jedynie ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy i dokonanie subsumpcji tego stanu pod konkretną normę prawną, której treść została ustalona. Do tego aspektu ograniczyła się więc kognicja Sądu w niniejszej sprawie. Badając prawidłowość stanowiska organu w tej kwestii stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zakwestionowania legalności stanowiska Starosty, że szkoła skarżącego nie prowadziła zajęć lekcyjnych w zawodach i zakresie kształcenia, w których realizowała kwalifikacyjne kursy zawodowe. Wnioski tego rodzaju płyną przede wszystkim z tego, że przedkładane przez skarżącego zestawienia zbiorcze do systemu informacji oświatowej w sposób jednoznaczny stwierdzają brak prowadzania przedmiotowych zajęć lekcyjnych, w okresie w których odbywały się kwalifikacyjne kursy zawodowe, tj. od 24 marca do 9 grudnia 2018 r. Co więcej, taki obraz stanu faktycznego wynika również z konsekwentnie prezentowanego przez skarżącego jego stanowiska procesowego w niniejszej sprawie. Od początku bowiem kwestionował on, co do zasady, zaprezentowaną przez organ interpretację art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego i wywodził, że przepis ten wymaga jedynie posiadania uprawnień do prowadzenia zajęć lekcyjnych, a nie ich rzeczywistego realizowania. W tym też kierunku zmierzały jego twierdzenia i argumenty przytaczane na ich poparcie, wskazujące na posiadanie formalnych kwalifikacji do prowadzenia zajęć. To sam skarżący przytaczał daty, w których w jego szkole zajęcia lekcyjne były prowadzone, tj. od 1 września 2014 r. do 31 sierpnia 2017 r. i od 2 lutego 2019 r. Dopiero po wyroku NSA, wobec treści zajętego przez ten Sąd stanowiska, skarżący zaczął wskazywać, że również ten faktyczny aspekt działalności edukacyjnej jego szkoła spełniała, w dacie prowadzenia kursów. Przedstawiane przez niego dowody nie potwierdzają jednakże tego rodzaju okoliczności. Analiza przywołanych przez skarżącego dokumentów prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, że powołując się na nie, w istocie w dalszym ciągu odwołuje się on do możliwości i uprawnień do prowadzenia zajęć, a nie ich faktycznej realizacji. Skarżący skupia się na formalnym aspekcie prowadzonej przez siebie działalności i tego właśnie dotyczą przedstawiane przez niego dowody. I tak, zaświadczenie o wpisie do rejestru podmiotów prowadzących zajęcia, na które powołuje się skarżący, odnosi się w dalszym ciągu do kwalifikacji i uprawnień placówki, które wobec stanowiska NSA, nie mają na gruncie niniejszej sprawy znaczenia. Sam bowiem fakt wpisu do rejestru nie odnosi się do faktycznych aspektów prowadzenia działalności, które to są w tym wypadku decydujące. Podobne uwagi można poczynić odnośnie programów kształcenia i kart tytułowych dzienników zajęć. W tym zakresie dodać jednak należy, że z dzienników zajęć, a właściwie ich fragmentów, można odczytać jedynie to, że dotyczą one prowadzenia lekcji od 2 stycznia 2019 r., a więc daty przypadającej już po zakończeniu kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o dotację na które skarżący wystąpił. Tak więc na tej podstawie nie można stwierdzić prowadzenia lekcji w 2018 r. Poza tym skarżący, jak to wyżej zauważono, przedstawił jedynie karty tytułowe dzienników lekcyjnych, wobec czego nie sposób jest na ich podstawie ustalić czy zajęcia te były faktycznie realizowane. Nawet jednak, gdyby odpowiedź na to pytanie była twierdzącą, to oznaczałoby jedynie to, że zajęcia tego rodzaju zostałyby podjęte po zakończeniu kwalifikacyjnych kursów zawodowych, tak więc nie miałoby to wpływu na ocenę zasadności wniosku o przyznanie dotacji. Argumentem przemawiającym za stwierdzeniem prowadzenia zajęć w 2018 r. nie mogą być także harmonogramy rozkładu zajęć, gdyż że swej istoty odnoszą się one do formalnych aspektów ich prowadzenia, a nie faktycznego przebiegu, które to w niniejszym przypadku jest decydujące. Tak więc, mając na względzie powyższe nie można stwierdzić, że Starosta dopuścił się naruszenia prawa, odmawiając skarżącemu przyznania dotacji, albowiem nie spełnił on jednego z warunków prowadzenia kursów, tj. faktycznego realizowania zajęć w formie lekcyjnej, w zawodach i zakresie kształcenia, w których odbywały się kursy, w czasie odpowiadającym okresowi ich prowadzenia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.