I SA/Rz 386/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. Katarzyna Kubik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę. I SA/Rz 386/17 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...]., którą Kolegium, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu drugoinstancyjnym, wywołanym wniesionym odwołaniem przez S. D. (dalej: Skarżący lub Podatnik) od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2017r., utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że S. D. w dniu 1 sierpnia 2002r. nabył nieruchomość położoną na terenie miasta Przeworska w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Złożył stosowną informację w sprawie podatku od nieruchomości, sporządzoną na formularzu, według ustalonego wzoru (art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych – Dz.U. z 2016r. poz. 716 ze zm.; dalej: ustawa z 1991r.); informacja ta była zgodna z ewidencją gruntów i budynków starostwa powiatowego; w CEIDG wskazano jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez S. D. – [...], ul. [...]. Podatnik nie złożył korekty informacji, wobec czego podatek od nieruchomości został ustalony zgodnie ze złożoną informacją IPN-1 przez organ pierwszej instancji – w wysokości 41.161zł. W podstawie prawnej wydanej przez siebie decyzji Burmistrz Miasta wskazał, między innymi, na art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) oraz uchwałę Rady Miasta Przeworska z dnia 27 października 2016r. Nr XXX/247/16 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Województwa Podkarpackiego z dnia 21 listopada 2016r. poz. 3566). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji Kolegium wskazało, że nie są one uzasadnione, a zaskarżona decyzja uwzględnia zaistniały w sprawie stan faktyczny, treść złożonej informacji podatkowej, a także dane z rejestru gruntów i budynków. Decyzja ta nie narusza również powołanej uchwały Rady Miasta. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł S. D., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata. S. D., zaskarżając decyzję w całości zarzucił: I) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji 1) art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy organ dopuścił się w niej uchybień polegających na naruszeniu: a) art. 2 ust. 1 pkt 1 i w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 i w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 1991r. w związku z § 1 ust. 1 pkt 1 w związku z § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Miasta Przeworska z dnia 21 listopada 2016r. nr XXX/247/16 poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości całości gruntu, stosując stawkę dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 0,86zł, podczas gdy ze złożonej informacji przez Podatnika, będącego osobą fizyczną, jasno wynika, że Skarżący nie wykorzystuje całości gruntu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i wskazał do opodatkowania "grunty pozostałe", które powinny zostać opodatkowane podatkiem właśnie dla gruntów pozostałych, który zgodnie z powołaną uchwałą wynosi 0,36zł. Organ pominął treść informacji o gruntach i budynkach, która wpłynęła do tut. organu 20 lutego 2003r., a w której wskazano, że grunty związane z działalnością gospodarcza to 6.000 m² oraz pozostałe to 5895m². Powyższe jednoznacznie prowadzi do wniosku, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego wyżej wymienione, które wprost stanowią i rozróżniają wysokość stawek podatkowych od gruntów w zależności od tego czy są one wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej, czy też na inne cele, 2) art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1991r. w związku z § 1 ust. 2 pkt 2 i 5 uchwały Rady Miasta Przeworska z dnia 21 listopada 2016r. nr XXX/247/16 poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części stawką, jaka została ustalona w wyżej wymienionej uchwale dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy organ zupełnie pominął, że Skarżący zadeklarował do opodatkowania pozostałe budynki i ich części, a dla nich zgodnie z wyżej wymienioną uchwałą należy stosować już inną stawkę, w wysokości 6,50zł. Organ pominął treść informacji o gruntach i budynkach, która wpłynęła do tut. organu 20 lutego 2003r., a w której wskazano, że budynki przeznaczone na działalność gospodarczą zajmują 792,04m², a pozostałe to 601,576m², wobec czego należy stosować dwie odrębne stawki, 3) art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 1991r. poprzez przyjęcie dla opodatkowania całej powierzchni użytkowej, podczas gdy opodatkowanie w innej wysokości podlega powierzchnia wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a w innej powierzchni pozostała zupełnie nie związana z prowadzoną działalnością przez Skarżącego, 4) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 1991r. poprzez przyjęcie wyższej stawki podatkowej dla części budynku który nie jest użytkowany i związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy przepis ten zakłada wprost stosowania wyższej stawki dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie zebrano dowodów na to czy strona lub inny podmiot prowadzi w budynku działalność gospodarczą, 5) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 1991r. poprzez pominięcie tej normy i zastosowanie wyższej stawki opodatkowania, niż dopuszczalna w ustawie maksymalna jej wysokość tej stawki 21,90zł za 1m², podczas gdy przepis ten przewiduje maksymalną stawkę w kwocie 17,31zł od m²; II) naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia: 1) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie przez organ drugiej instancji zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy zarówno z okoliczności sprawy, jak i z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że organy zastosowały błędną stawkę podatkową, co do podatku od gruntów i budynków, wobec czego rozstrzygnięcie organów było błędne i dopuściły się one szeregu wyżej wymienionych uchybień, 2) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej zawartego w decyzji rozstrzygnięcia; organ ograniczył się bowiem jedynie do przedstawienia przepisów i norm, dotyczących określania wysokości wymiaru podatku od nieruchomości, a więc przedstawił uzasadnienie prawne, a pominął część uzasadnienia faktycznego dotyczącego konkretnego podatnika i wyjaśnienia dlaczego określił taką, a nie inną wysokość podatku od nieruchomości w przedmiotowej sprawie i dlaczego zastosował jednolite stawki dla wymierzenia podatków, zarówno dla budynków, jak i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i budynków i gruntów wskazanych jako pozostałe, 3) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Ponadto uzasadnienie decyzji zawiera powołanie argumentów podniesionych przez Podatnika w odwołaniu – organ powielił tę argumentację. Organ lakonicznie uzasadnił treść decyzji, podając na jej szóstej stronie w kilku zdaniach, że decyzja jest zgodna z przepisami prawa i stanem faktycznym, zupełnie nie przytaczając tych okoliczności, jak i dowodów na ich potwierdzenie, 4) art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015r. poz. 1659 ze zm.; dalej: ustawa o SKO) poprzez brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie rzeczywiście wykorzystywanych powierzchni na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Skarżącego i nieprzeprowadzenie żadnych dowodów w tym zakresie, co pozwalałoby na dokonanie właściwej oceny przeprowadzonych dowodów i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym sprawy. Organ nie sprawdził czy dany grunt czy budowla nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej pod względem technicznym, 5) art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 19 ustawy o SKO poprzez naruszenie bezwzględnego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dochowania w tym względzie procedury, 6) art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 19 ustawy o SKO poprzez brak ustalenia przez organ podatkowy prawdy obiektywnej i brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, brak zebrania przez organ podatkowy pełnego materiału dowodowego, przekroczenie przez organ podatkowy granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oraz niekonsekwentnej oceny, 7) art. 121 § 1 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych, a także zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy, III) błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z naruszenia przepisów prawa w zakresie postępowania dowodowego, polegający na przyjęciu, że: za przedmiotowe grunty i budynki wskazane do opodatkowania zgodnie z informacją powinien być uiszczany podatek, zgodnie ze stawką określoną dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy z informacji podatnika jednoznacznie wynikało, że dokonał on wyszczególnienia powierzchni gruntów i budynków, w której działalność faktycznie prowadzi, jak i wskazał do opodatkowania grunty i budynki pozostałe niezwiązane z prowadzeniem działalności, które podlegają innej stawce podatkowej. Skarżący wniósł o: I) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, II) stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, III) zasądzenie zwrotów kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżenia w przedmiotowej sprawie – Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Przed odniesieniem się do zarzutów skargi Sąd zauważa również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym za ugruntowany należy uznać pogląd, że wprawdzie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b wynika, że Sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jednakże wykładnia systemowa zewnętrzna jednoznacznie uprawnia do stwierdzenia, że w przypadku gdy wznowienie postępowania w danej procedurze administracyjnej może nastąpić tylko na żądanie strony (np. art. 240 § 1 pkt 4, 8, 9, 11 i art. 241 § 2 pkt 1, 2 i 3 Ordynacji podatkowej) ogranicza sąd administracyjny do uwzględnienia skargi z takiej przyczyny w ten sposób, że taka causa wznowieniowa może być uwzględniona, jeżeli jest podniesiona w skardze, tym bardziej jeśli strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze nie zaznaczono wprost czy naruszenie przepisów prawa materialnego przejawia się w błędnej ich wykładni, czy też w błędnym ich zastosowaniu. Analiza opisu poszczególnych zarzutów, a również uzasadnienia skargi uprawnia jednak do stwierdzenia, że Skarżący kwestionuje przede wszystkim wykładnię powołanych przepisów prawa materialnego, skoro zarzuca ich zastosowanie, mimo braku ustaleń co do tego czy Skarżący, czy inny podmiot prowadzi faktycznie działalność gospodarczą na przedmiotowych gruntach, w przedmiotowym budynku i wykorzystuje opodatkowaną budowlę w tej działalności. W brzmieniu, mającym zastosowanie w okolicznościach sprawy, art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 1991r. przesądza, że użyte w ustawie określenie – "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" to "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą", z zastrzeżeniem art. 1a ust. 2a ustawy. Wbrew więc zarzutom skargi dla przyjęcia, że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej organy nie są zobowiązane dokonywać ustaleń czy te grunty, budynki i budowle są faktycznie wykorzystywane w prowadzonej działalności – czy są zajęte pod prowadzenie tej działalności. Ta wykładnia semantyczna nie może budzić wątpliwości, wobec klarowności sformułowania przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 1991r., a argumentem wspierającym jest argument wynikający z interpretacji systemowej zewnętrznej. Mianowicie ustawodawca rozróżnia "związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" (art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym – Dz.U. z 2016r. poz. 617 ze zm.). Za bezpodstawny również jest zarzut (II pkt 4 – przy usunięciu omyłki w skardze polegającej na przypisaniu – jako oznaczenie - w punkcie II dwukrotnie sformułowanym zarzutom cyfry 2 – poprzez narastające oznakowanie kolejnych zarzutów po zarzucie oznaczonym po raz pierwszy cyfrą 2), że "organ nie sprawdził, czy dany grunt czy budowla nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej pod względem technicznym". Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 2a ustawy z 1991r., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017r., do budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organów nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jak się wydaje sformułowany zarzut odnosi się do brzmienia przepisów ustawy z 1991r. – w tym zakresie – które nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skarżący zarzucił również, że wymienione w skardze przepisy prawa materialnego co do przyjęcia, że grunty, budynki i budowle objęte zaskarżoną decyzją zostały opodatkowane niewłaściwą stawką wskutek niewłaściwego zastosowania tych przepisów w sprawie. Jak już wyżej Sąd wspomniał interpretacja Skarżącego omówionych przepisów prawa materialnego była niewłaściwa, a wobec tego prawidłowa ich wykładnia zaprezentowana powyżej determinuje również zakres postępowania organu poprzedzającego wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Analiza opisu zarzutów naruszenia przepisów postępowania pozwala w sposób uprawniony stwierdzić, że Skarżący kwestionuje ustalenie przez organ podstaw opodatkowania, w tym oparcie się na dokumentach niewłaściwych, a pominięcie dokumentów właściwych. Art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przesądza, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć materiał dowodowy. Z przepisem tym koresponduje art. 122 Ordynacji podatkowej, z którego wynika że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu (art. 124 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Wszystkie powołane powyżej przepisy zostały wskazane również w skardze, przy zarzuceniu, że zostały one naruszone w przedmiotowej sprawie podatkowej. Oprócz wymienionych wyżej przepisów Sąd zwraca również uwagę na przepis art. 120 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa i art. 125 § 1, zgodnie z którym organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ordynacja podatkowa jest ustawą o tyle szczególną, że zawiera zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania, co nie oznacza że inne ustawy podatkowe (ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich – art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej) zawierają uregulowania determinujące zakres postępowania organów podatkowych. Taką ustawą jest ustawa z 1991r. Ustawodawca, co wynika z treści przepisów tej ustawy, a wsparte jest orzecznictwem sądowoadministracyjnym reguluje kwestie związane, między innymi, z powstawaniem zobowiązań podatkowych poprzez doręczenie decyzji ustalającej to zobowiązanie (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) w sposób uproszczony. Nadaje określonym dokumentom, pochodzącym od podatników, sporządzonych z użyciem urzędowych formularzy, szczególne znaczenie prawne. Z mocy art. 6 ust. 6 ustawy z 1991r. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11 tego artykułu – nie mającego zastosowania w przedmiotowej sprawie, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 tego artykułu ("Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiło to zdarzenie"). Z treści skargi wynika, że Skarżący nie kwestionuje, że taka informacja dotycząca okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego ma istotne znaczenie procesowo-prawne. Skarżący nawet odwołuje się do art. 193 §1 Ordynacji podatkowej, który to przepis nie ma zastosowania do wspomnianej informacji, ale jednocześnie wskazuje jak dużą rolę procesową Skarżący przypisuje tej informacji. Ustalenie Skarżącemu wysokości zobowiązania w kwocie 41.161 złotych nastąpiło przy uwzględnieniu budowli o wartości 20.127zł, budynków o powierzchni 1 394 m² i gruntów o pow. 11 895 m², z uwzględnieniem stawki przewidzianej przez uchwałę Rady Miasta Przeworska z dnia 27 października 2016r. nr XXX/247/16 (Skarżący w skardze błędnie wskazuje datę podjęcia tej uchwały poprzez wskazanie daty opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego). Organ wskazując podaną wartość budowli oraz powierzchnię budynku i gruntu związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą oparł się na informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (druk IPN-1) sporządzonej przez Skarżącego na formularzu urzędowym w dniu 15 grudnia 2009r., która wpłynęła do Urzędu Miasta Przeworska w dniu 20 grudnia 2009r. Porównanie treści decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji z treścią wspomnianej informacji potwierdza, że Skarżący wykazał jako przedmiot opodatkowania grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w wielkościach, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji, a także decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Skarżący powołuje się na informację pochodzącą z 2003r., ale skoro Skarżący złożył informację wypełnioną 15 grudnia 2009r., w której zaznaczono że jest to korekta informacji, to znaczenie prawne dla ustalenia podstaw opodatkowania ma informacja z 2009r. Organy słusznie również wskazały na adekwatną informację pochodzącą z ewidencji gruntów i budynków, a także na stosowny wydruk z CEIDG, wykazujący miejsce prowadzenia działalności przez Skarżącego. W tej sytuacji przywołane w skardze naruszenie przepisów postępowania odnoszących się do kwestii ustalania podstaw opodatkowania okazało się nieuzasadnione, a kwestionowanie ustalonych podstaw poprzez zarzut zignorowania przez organ informacji z 20 lutego 2003r. jest bezskuteczne, skoro Skarżący złożył korektę informacji w 2009 roku i ta informacja stanowiła dla organu podstawę do ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ powołał podstawę prawną. Pomijając przytaczanie treści przepisów – na co zwraca uwagę Skarżący i usterki natury stylistyczno-językowej uzasadnienie zawiera wskazania stanu faktycznego i przepisów prawa, które miały w sprawie zastosowanie. Odnosząc się do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 1991r. Sąd wskazuje na art. 20 ustawy z 1991r., który stanowi że górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (ust. 1); minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 7, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy (ust. 2). Górne granice stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2017r. zostały ogłoszone obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2016r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2017r. (M.P. z 2016r. poz. 779). Górna granica stawek kwotowych odnośnie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 1991r. wynosi 22,66zł. Tak więc stawka 21,90zł przewidziana przez § 1 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miasta Przeworska z dnia 27 października 2016r. nr XXX/247/16 nie narusza prawa. Zarzut podniesiony w skardze – naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 1991r. – okazał się nieuzasadniony. Sąd wypowiadał się już co do kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego, a podsumowując te zarzuty wskazuje, że okazały się one bezpodstawne wobec wcześniejszych uwag interpretacyjnych i także wobec okazania się, że bezzasadne są zarzuty co do błędu w ustaleniach faktycznych i przepisów postępowania. Sąd również zauważa, że wobec niekwestionowania przez Skarżącego osoby podatnika, a także ograniczeń procesowych Sądu (wskazanych na wstępie rozważań) w sprawie nie ma zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017r. SK 13/15. Z tych wszystkich przyczyn Sąd oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.).