I SA/Rz 393/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2013 r., nr (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżący R. B. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Ze złożonego przez niego, na urzędowym formularzu, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trójką małoletnich dzieci, a łączny dochód całej rodziny wynosi 8 960 zł brutto miesięcznie. Jeżeli chodzi o zgromadzony przez skarżącego i jego rodzinę majątek to obejmuje on: udział wynoszący 1/2 w nieruchomości rolnej o pow. 1,3511 ha, udział wynoszący ¼ w nieruchomości rolnej o pow. 0,0868 ha, udział wynoszący 1/8 w nieruchomości o pow. 1,1724 ha, las o pow. 0,4783, samochód Ford Galaxy 1,9 TDI z 2003 r., nieruchomość rolną o pow. 3,2897 ha oraz dom o pow. 144 m2. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, że spłaca kredyt, w wysokości po 2 900 zł miesięcznie, co sprawia, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych, związanych z przedmiotową sprawą. Jako argument przemawiający za przyznaniem mu prawa pomocy skarżący podał, że wysokość wpisu od skargi (wynosząca 100 zł), stanowi 52 % wartości przedmiotu sporu, która wynosi 193 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia nie wynika, że poniesienie kosztów związanych z niniejszą sprawą przekracza jego możliwości finansowe, a także, że może spowodować pozbawienie jego samego lub jego rodzinę środków utrzymania. Przedmiotowa konstatacja wynika przede wszystkim z zestawienia łącznej kwoty dochodów w jego gospodarstwie domowym – 8 960 zł - z wysokością wpisu od skargi w niniejszej sprawie, wynoszącego 100 zł. Mając na uwadze te dwie wielkości należy stwierdzić, że jest on w stanie ponieść koszty sądowe, o zwolnienie od których wnosi, a jego odmienne twierdzenia w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw. Wyżej zaprezentowanej oceny odnośnie niezasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zmienia fakt spłacania przez skarżącego kredytu, który, co należy podkreślić, nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia, w stosunku do należności publicznoprawnych, a poza tym nie pochłania całości dochodów rodziny. Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy pokreślić, że koszty sądowe związane z niniejszą sprawą znajdują również pokrycie w zgromadzonym przez skarżącego majątku, co dodatkowo potwierdza bezpodstawność jego wniosku, jak i zawartych w nim twierdzeń. Na marginesie niniejszych rozważań należy również dodać, że proporcja wysokości wpisu do wartości przedmiotu zaskarżenia nie mieści się w zakresie ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy i jako taka pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku w tym przedmiocie. Mając na uwadze powyższe Sad, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., oddalił wniosek.