I SA/Rz 394/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku D. S. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2013 r., nr (...), w przedmiocie odmowy zwolnienia z należności celnych przywozowych oraz określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Składając zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013r., w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego złożyła jednocześnie wniosek o zwolnienie swojego mocodawcy od opłaty od zażalenia. Skarżący zaś, składając na urzędowym formularzu oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, rozszerzył zakres wnioskowanego zwolnienia, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych w całości. W złożonym oświadczeniu zadeklarował on, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją ciotką, a źródłem ich utrzymania jest uzyskiwany przez niego dochód z prac dorywczych, wynoszący po 700 zł miesięcznie oraz emerytura ciotki, która wynosi 1 420 zł miesięcznie. Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek, to skarżący wymienił: nieruchomość rolną o pow. 34 ary, działkę budowlaną o pow. 15 arów, a także trzy samochody osobowe – Toyota Rav 4, Nissan Altima i Dodge Caravan. Oprócz tego, w oświadczeniu podano, że ciotka skarżącego jest właścicielką domu o pow. 200 m2. D. S. podkreślił ponadto, że spłaca kredyt hipoteczny w wysokości 297 000 zł, z którego to tytułu uiszcza raty miesięczne, wynoszące po 1 000 zł. Złożone w niniejszej sprawie oświadczenie odpowiada w swej treści podobnemu oświadczeniu, które skarżący złożył 23 czerwca 2013 r., na podstawie którego referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r., odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a które to postanowienie stało się prawomocne. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze treść oświadczenia skarżącego, jak również dysponując informacjami podanymi przez niego we wcześniejszych oświadczeniach należy stwierdzić, że nie wykazał on spełnienia przez siebie przesłanek przyznania prawa pomocy, ponieważ dane te są ze sobą sprzeczne, co czyni składane przez niego oświadczenia niewiarygodnymi. Przedmiotowa konstatacja wynika przede wszystkim z tego, że wykazywane przez niego wydatki nie znajdują pokrycia w deklarowanych dochodach, a skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób pokrywa ten deficyt, gdyż nie uprawdopodobnił, że faktycznie korzysta z pomocy od dzieci. Brak jest bowiem jakiegokolwiek potwierdzenia wpływów z tego tytułu, chociażby na jego rachunku bankowym (skarżący wezwany do przedłożenia wyciągu z tego rachunku, złożył jedynie jego fragment). D.S. twierdzi, że spłaca kredyt hipoteczny w ratach wynoszących po 1 000 zł miesięcznie, ponosi wydatki na leczenie oraz reguluje na bieżąco zobowiązania publicznoprawne (skarżący uiścił także wpis od skargi w niniejszej sprawie, wynoszący ponad 2 000 zł) w sytuacji, w której zgodnie z jego oświadczeniem, jego dochody z tytułu wykonywania prac dorywczych, oscylują wokół kwoty 700 zł miesięcznie. Uzasadnione w tej sytuacji jest więc pytanie o źródło finansowania wyżej wymienionych wydatków, na które skarżący nie przedstawił wiarygodnej odpowiedzi. Niewiarygodność oświadczeń o stanie rodzinnym i majątkowym była przyczyną odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2013 r., od którego to orzeczenia nie wniósł on sprzeciwu, tak więc powtórzenie wcześniej podawanych informacji w ostatnim oświadczeniu nie może prowadzić do odmiennych wniosków i przyznania mu prawa pomocy na obecnym etapie sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.