I SA/Rz 394/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku JC o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi JC na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] lutego 2018 r. nr w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. - p o s t a n a w i a - przyznać JC prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości i ustanowienie doradcy podatkowego. JC, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (doradcy podatkowego). W złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że utrzymuje się z emerytury (1207,30 zł), z której pokrywa wszystkie koszty swojego utrzymania (żywność, opłaty za media, ubezpieczenie, raty bankowe). Nie posiada oszczędności. Mieszka w domu o pow. 45 m2, wartości 12000 zł. Gospodarstwo rolne ma pow. 3,9059 ha, ale nie przynosi jej dochodu, drugi w przeszłości był zalany wodą. Zabudowania gospodarcze są bardzo stare, na jednym budynku zawalił się dach. W zasadzie wszystkie obiekty nadają się do remontu, a dodatkowo szkody są jej wyrządzane ruchem sąsiedniego zakładu tartacznego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawczyni przesłanki te wykazała. Analiza złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia przemawia za uznaniem jej za osobę ubogą. Dysponuje bowiem skromnym dochodem, a stan posiadanego gospodarstwa, w tym jego obszar i rok wznoszenia obiektów, znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawczyni musi zaspokajać podstawowe potrzeby bytowe związane z zakupem żywności, opłacaniem mediów, zakupem lekarstw i ubrań, pomimo że tego nie skonkretyzowała. Poza obowiązkowym ubezpieczeniem budynków gospodarczych spłaca prywatne zobowiązania, a ciążą na niej także zobowiązania podatkowe, w tym wynikające z decyzji poddanych kontroli tut. Sądu w sprawach o sygn. I SA/Rz 394/18, I SA/Rz 395/18 i I SA/Rz 396/18 w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2016, 2017 i 2018. Biorąc to wszystko pod uwagę posiadane środki mogą nie wystarczać jej na pokrycie wszystkich podstawowych potrzeb bytowych. Nie posiada natomiast majątku, który mogłaby w krótkim czasie wykorzystać do pozyskania dodatkowych środków na życie. Poniesienie w takich okolicznościach kosztów trzech postępowań sądowych zainicjowanych w tym samym czasie, w tym na wstępie 100 zł tytułem wpisu od skargi w każdej z nich (łącznie 300 zł) i wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika, przekracza jej możliwości finansowe i mogłoby stanowić dla niej uszczerbek w zaspokojeniu ww. potrzeb. Spełnione zostały więc warunki określone w art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 Ppsa, postanowiłem przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie całkowitym. Zwolniłem ją więc od kosztów sądowych w całości i ustanowiłem pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego, którego z nazwiska wskaże Krajowa Rada Doradców Podatkowych, stosownie do art. 253 § 1 i 2 Ppsa, o czym skarżąca zostanie odrębnie powiadomiona.