I SA/Rz 397/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2011 r., nr (...), w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r., w związku w wnioskiem skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: oddalić wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) marca 2011 r., nr (...), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia (...) października 2010 r., nr (...), w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009r. Decyzja organu odwoławczego, wraz z pouczeniem o terminie (30 dni) i sposobie (za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego) wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie została doręczona skarżącej w dniu 7 kwietnia 2010 r. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 9 maja 2011 r. W dniu 26 maja 2010 r. (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym) J. R. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca podała, że w dniu 7 kwietnia 2011 r. odebrała z urzędu pocztowego przesyłkę zawierającą decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r., w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2005-2010. Decyzje te zostały umieszczone chronologicznie, w jednej kopercie, zawierającej adresowaną do niej przesyłkę, a każda z decyzji zawierała po 6 stron. Po przeczytaniu kilku początkowych skarżąca stwierdziła, że wszystkie decyzje są identycznej treści – uchylające zaskarżone decyzje organu I instancji. Dopiero w momencie, w którym otrzymała upomnienia (19 maja 2011 r.), w związku z nieuiszczeniem podatku od środków transportowych za lata 2009-2010, uświadomiła sobie rzeczywistą treść zapadłych rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od środków transportowych za wyżej wskazane lata. W jej ocenie sposób doręczenia wydanych decyzji podatkowych (w jednej kopercie) wprowadził ją w błąd; z tego też względu jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny, a to w świetle art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanego dalej k.p.a. – przyp. Sądu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań należy zaznaczyć, że postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), nie zaś k.p.a., na które powołuje się skarżąca w treści wniosku. P.p.s.a. reguluje tym samym również sposób wnoszenia skarg na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, jak również i kwestie związane z przywracaniem terminu do dokonania tychże czynności. Jak stanowi z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Natomiast, w myśl art. 87 § 2 P.p.s.a., w treści wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Uchybienie zaś temu terminowi skutkuje odrzuceniem wniosku (art. 88 P.p.s.a.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób stwierdzić, że strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy, albowiem wszystkie decyzje w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2005-2010 zostały jej doręczone w sposób prawidłowy, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu. Skarżąca miała więc możliwość zaznajomienia się z ich treścią, a co za tym idzie ewentualnego wniesienia w terminie skargi na którekolwiek z zapadłych rozstrzygnięć. Z argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu wniosku wynika natomiast, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi było wynikiem niedochowania przez skarżącą należytej staranności w dbałości o własne interesy, które to zachowanie nie może być poczytywane jako okoliczność przez nią niezawiniona. W tym miejscu należy bowiem powtórzyć za naczelnym Sądem Administracyjnym że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody (do terminowego dokonania czynności procesowej), nawet przy użyciu największego, w danych warunkach wysiłku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. V SA 793/03, (publ. Monitor Prawniczy z 2002 r., nr 23, str. 1059). Mając na uwadze fakt, że skarżąca nie wykazała okoliczności wskazujących na brak po jej stronie winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., oddalił wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.