I SA/Rz 399/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego prezesa sp. z o.o., wraz z tą spółką, za jej zaległości podatkowe oraz koszty egzekucyjne, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. W związku z tym złożył, na formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiadając żadnego źródła dochodów. Oprócz tego, złożone oświadczenie nie zawiera żadnych informacji, odnośnie jego sytuacji materialnej. Z tego więc względu wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwania skarżący przedłożył pismo, w którym stwierdził, że nie posiada żadnych rachunków bankowych, kart kredytowych oraz środków transportu. Zadeklarował również, iż obecnie mieszka u rodziców, którzy ponoszą całkowite koszty jego utrzymania. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego, to właśnie jego rodzice pokryli koszty ustanowienia w sprawie zawodowego pełnomocnika. Określając swój status zawodowy skarżący stwierdził, że pozostaje bez pracy, nie jest jednak osobą bezrobotną. Nie korzysta również z pomocy społecznej, zaś wartość pomocy udzielanej mu przez rodziców oszacował na kwotę 1 000 zł miesięcznie. Wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego skarżący podkreślił, że nie dysponując kwotą stanowiącą równowartość minimalnego wynagrodzenia za pracę, faktycznie żyje w ubóstwie, co uprawnia go do uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy. Mając na uwadze podnoszone przez skarżącego okoliczności, zarządzeniem z dnia 20 lipca 2015 r., wezwano go ponownie do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi przez opisanie sytuacji materialnej rodziców, na utrzymaniu których pozostaje, a także wyjaśnienie przyczyn, dla których nie pracuje. Skarżący nie ustosunkował się do tego wezwania w jakikolwiek sposób. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obowiązek wykazania ustawowych przesłanek, warunkujących uzyskanie wsparcia ze środków publicznych, obciąża w całości wnioskodawcę, który winien tego dokonać poprzez złożenie pełnego, jednoznacznego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie, dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności, a także odpowiednich dokumentów źródłowych. Skarżący w niniejszej sprawie, składając na urzędowym formularzu oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, pominął szereg istotnych dla rozstrzygnięcia jego wniosku okoliczności, dotyczących w szczególności dochodów i majątku jego domowników. Nie podał też rodzaju ani wysokości ponoszonych wydatków bytowych. W tej sytuacji wezwano go, i to dwukrotnie, do złożenia dodatkowego oświadczenia, poprzez uzupełnienie tych braków. Skarżący odpowiadając na pierwsze wezwanie ograniczył się do ogólnych i niejasnych stwierdzeń, co do swojej sytuacji materialnej, natomiast drugie wezwanie kompletnie zignorował. Tymczasem, rozpoznając przedmiotowy wniosek, konieczne jest odniesienie się do sytuacji materialnej jego rodziców, na których całkowitym utrzymaniu skarżący pozostaje, a więc prowadzi on z nimi wspólne gospodarstwo domowe. Odmawiając przedstawienia tych danych, skarżący przesądził o negatywnym załatwieniu jego wniosku, gdyż w tej sytuacji nie sposób jest stwierdzić czy spełnia on przesłanki uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.