I SA/Rz 4/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del. do WSA) Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2015 r., nr (..), w przedmiocie podatku od towarów i usług, za okres od lipca do grudnia 2009 r., w związku z zażaleniem skarżącej na postanowienie z dnia 2 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Rz 4/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego, odmawiającego przyznania skarżącej prawa pomocy - postanawia - odrzucić zażalenie. Sąd, postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. I SA/Rz 4/16, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2016 r., odmawiające przyznania skarżącej prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej – L. T. (mężowi skarżącej) w dniu 22 lutego 2016 r. Wraz z odpisem postanowienia przesłano stronie pouczenie, zgodnie z którym od doręczonego jej rozstrzygnięcia przysługuje jej zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które powinno być wniesione w terminie siedmiu dni, za pośrednictwem Sądu. W dniu 29 lutego 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 2 lutego 2016 r., domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, a środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 P.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 P.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Na marginesie należy też dodać, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 2 lutego 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego, z dnia 11 stycznia 2016 r., było prawomocne, w związku z tym skarżącej nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Co prawda informacja o przysługującym jej zażaleniu, zawarta została w treści przesłanego jej, wraz z postanowieniem pouczenia, jednakże pouczenie to było błędne. Samo zaś błędne pouczenie strony o prawie do wniesienia zażalenia nie kreuje po jej stronie prawa do wniesienia tego rodzaju środka odwoławczego, którego nie przewidują przepisy P.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Jak stanowi natomiast art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze więc fakt, że zażalenie skarzącej jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 178 P.p.s.a., odrzucił przedmiotowe zażalenie.