I SA/Rz 40/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. S. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2017 r. I SA/Rz 40/17 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy Wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. S. (dalej: skarżący) na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W złożonym wniosku z daty [...] maja 2017 r., skarżący zwrócił się ponownie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu radcy prawnego lub adwokata. Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że jego sytuacja materialna jest bardzo trudna, utrzymuje się on jedynie z renty w wysokości 982,65 zł, nie osiąga on ponadto dochodu z tytułu najmu lokalu z uwagi na jego niski standard. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. I SA/Rz 40/17 referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 40/17 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz sądowy podał, że skarżący obecnie domaga się przyznania prawa pomocy w identycznym zakresie, jak wniosek rozpoznany postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., a zatem zasadne jest wykorzystanie w niniejszej sprawie instytucji zawartej w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: Ppsa). Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z mocy art. 167a § 1 Ppsa, wskazane unormowanie może być także stosowane przez referendarza sądowego w odniesieniu do własnych postanowień. Zdaniem referendarza sądowego analiza danych przedstawionych przez skarżącego w niniejszym wniosku, oraz tych podanych uprzednio, prowadzi do wniosku, że skarżący nie wskazał na okoliczności, które uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 16 marca 2017 r. Dodatkowo, zarówno stan majątkowy skarżącego oraz jego sytuacja rodzinna, a także wysokość uzyskiwanych przez skarżącego dochodów nie uległa zmianie. We wniesionym sprzeciwie skarżący podał, że w przedłożonym oświadczeniu o stanie majątkowym wykazał on źródła dochodu, a także szczegółowo określił swój status materialny oraz ponoszone koszty. Wskazał, że uiścił opłatę w kwocie 400 zł z dużym uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a przyznanie mu pomocy prawnej jest niezbędne ze względy na znaczny koszt, którego nie jest w stanie ponieść. Dodał również, że jego stałym źródłem dochodu jest renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, dodatkowo jest on znacznie zadłużony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Art. 260 § 1 i 2 Ppsa stanowi, iż rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając na względzie powyższe, skarżący występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy domaga się zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 marca 2017 r. I SA/Rz 40/17. Wobec powyższego, jego wniosek podlega rozpoznaniu w trybie art. 165 Ppsa, natomiast przesłanką modyfikacji orzeczenia na podstawie powyższego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez które przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozumieć dane dotyczące sytuacji rodzinnej, stanu majątkowego i dochodów wnioskującego o takie wsparcie. Są one bowiem decydujące w kontekście przyznania prawa pomocy. Zmiana okoliczności sprawy musi być przy tym na tyle istotna, aby uzasadniała modyfikację tego orzeczenia. Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on istotną okoliczność, a zatem zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił przyznania mu prawa pomocy. Zdaniem Sądu, na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń o wysokości osiąganych przez rodzinę dochodów oraz wysokości comiesięcznych wydatków, słusznie referendarz sądowy wskazał, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie. Jeżeli zatem nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 165 Ppsa, to nie było też podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 16 marca 2017 r. Dodatkowo wskazać należy, iż skarżący we wniesionym sprzeciwie nie wskazuje na zmianę okoliczności, która mogłaby skutkować zmianą prawomocnego orzeczenia. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w mocy.