I SA/Rz 400/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku M. P. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego prezesa sp. z o.o., wraz z tą spółka za jej zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, z którego wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe nie uzyskując żadnych dochodów ani nie posiadając jakiegokolwiek majątku. Przedmiotowe oświadczenie, poza zdawkowym stwierdzeniem o braku dochodów i niemożności uiszczenia wpisu, a także podkreśleniem wysokości zobowiązań spółki, za które skarżący został obarczony solidarną odpowiedzialnością, nie zawiera żadnych innych informacji. W związku z tym wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia. Ustosunkowując się do tego wezwania skarżący podał, że nie posiada żadnych rachunków bankowych, kart kredytowych oraz środków transportu. Zamieszkuje u rodziców, którzy ponoszą całkowite koszty jego utrzymania. To również rodzice pokryli koszty ustanowienia w sprawie zawodowego pełnomocnika, z którego usług skarżący korzysta. Określając swój status zawodowy skarżący podał, że pozostaje bez pracy, nie jest jednak osobą bezrobotną. Nie korzysta też z pomocy społecznej, zaś wartość pomocy udzielanej mu przez rodziców oszacował na kwotę 1 000 zł miesięcznie. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, winno polegać przede wszystkim na złożeniu pełnego, jednoznacznego i przede wszystkim wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz o wysokości uzyskiwanych dochodów. Ciężar uprawdopodobnienia spełnienia przesłanek uzyskania wsparcia ze środków publicznych obciąża w całości wnioskodawcę, który dodatkowo winien współdziałać z sądem, w zakresie wyjaśniania wszystkich wątpliwości w tym zakresie, składając na wezwanie dodatkowe wyjaśnienia. W niniejszej sprawie skarżący złożył oświadczenie, zgodnie z którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, uchylając się w ten sposób od przedstawienia sytuacji majątkowej swoich rodziców, na których utrzymaniu faktycznie pozostaje. O takim stanie rzeczy świadczy zaś fakt, że to właśnie rodzice dostarczają mu w całości środków utrzymania, ponosząc koszty zaspokojenia jego potrzeb bytowych, dodatkowo finansują także jego wydatki związane chociażby z zainicjowanymi przez niego sprawami sądowymi. Mając na uwadze te okoliczności stwierdzić należy, że skarżący, z uwagi na niewątpliwie istniejącą między nim a rodzicami wspólnotę interesów, pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym, a jego przeciwne twierdzenia w tym zakresie są gołosłowne i oderwane od rzeczywistości. W związku z tym faktyczne stwierdzenie, że spełnia on przesłanki uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy wymagałoby więc dokonania także analizy sytuacji majątkowej i dochodów rodziców skarżącego, od przedstawienia których to faktów się on uchylił. W tej sytuacji nie można więc przyjąć, że skarżący wykazał, iż jego sytuacja majątkowa uprawnia go do uzyskania ulgi, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Niezależnie jednak od powyższego dodać również należy, że z przedstawionych przez skarżącego informacji, chociaż niekompletnych i wymijających, wynika, że chociaż pozostając bez zatrudnienia i jakiegokolwiek innego źródła dochodów, nie posiada on statusu osoby bezrobotnej. Nie wyjaśnił jednak powodów tego stanu rzeczy, w związku z tym zasadnie można przyjąć, że brak jest przeciwskazań do podjęcia przez niego zatrudnienia, w celu uzyskania środków koniecznych dla sfinansowania bieżących potrzeb. Rozpoznając zaś wnioski o przyznanie prawa pomocy badać należy nie tylko aktualnie uzyskiwane przez wnioskodawcę dochody, ale również jego możliwości w tym zakresie. W niniejszym zaś przypadku brak jest przeciwskazań do przyjęcia, że takowe możliwości po stronie skarżącego nie istnieją. Oprócz tego zwrócić należy uwagę, że pozostając, zgodnie z oświadczeniem, bez środków do życia, skarżący nie korzysta jednak z pomocy społeczne, do czego w takie sytuacji byłby niewątpliwie uprawniony. Wynika więc z tego, że pomoc rodziny, na którą się powołuje, wystarcza na zabezpieczenie jego wszystkich potrzeb. Sam skarżący wartość tej pomocy określił na 1 000 zł miesięcznie, tymczasem wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 500 zł, tak więc koszty sądowe od których zwolnienia się domaga, znajdują pokrycie w tejże pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.