I SA/Rz 400/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi T. W. N. na uchwałę Zarządu Województwa [.] z dnia [.] maja 2017 r. nr [.] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "..." oddala skargę. Zarząd Województwa [...], po rozpoznaniu protestu T. W.N., zwanego dalej skarżącym, od negatywnej oceny merytorycznej złożonego przez niego wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...] – innowacyjny produkt w obszarze jakości życia, powstały na bazie prac badawczo-rozwojowych dla podniesienia konkurencyjności firmy", uchwałą z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], nie uwzględnił protestu. Skarżący, wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r., zwrócił się do Zarządu Województwa [...] (Instytucji Zarządzającej) o przyznanie mu dofinansowania na realizację projektu, pod nazwą "[...] – innowacyjny produkt w obszarze jakości życia, powstały na bazie prac badawczo-rozwojowych dla podniesienia konkurencyjności firmy", w ramach Działania 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, typ projektu rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020. Wniosek ten został ostatecznie zarejestrowany pod numerem [...]. Jak wynika z opisu projektu jego celem jest wprowadzenie na rynek usług zrównoważonej turystyki, ukierunkowanych na poprawę, jakości życia. W jego ramach skarżący zaplanował przebudowę budynku byłej szkoły na budynek służący świadczeniu usług gastronomiczno-hotelowych. W ramach przedmiotowych usług skarżący planuje zaoferować pakiety usług kompleksowych, obejmujące nocleg, wyżywienie, a także korzystanie z konsultacji dietetyka, coacha, trenera sportowego. Projekt skarżącego został oceniony pozytywnie pod względem formalnym, po czym skierowany do oceny merytorycznej. Dokonując oceny projektu skarżącego pod względem merytorycznym Zarząd Województwa [...], działający w charakterze Instytucji Zarządzającej, ocenił go negatywnie, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia [...] października 2016 r., nr. [...]. Jak wynika z treści przedmiotowego pisma wniosek skarżącego nie spełnia kryteriów merytorycznych dopuszczających standardowych, w związku z czym zgłoszony przez niego projekt nie może podlegać ocenie jakościowej (punktowej). Instytucja Zarządzająca, opierając się na opiniach ekspertów Komisji Oceny Projektów doszła do wniosku, że projekt skarżącego nie spełnia sześciu kryteriów merytorycznych standardowych, tj. kryterium nr VII, nr VIII, nr IX, nr X, nr XI i nr XII. Odnośnie poszczególnych, wskazanych powyżej kryteriów, eksperci wnieśli następujące uwagi i zastrzeżenia: a) kryterium nr VII – spełnienie kryteriów wynikających ze stosownych rozporządzeń o pomocy publicznej/pomocy de minimis; według pierwszego eksperta, w przypadku zgłoszonego przez skarżącego projektu istniej duże ryzyko utraty przez niego płynności finansowej, o czym świadczy niski wskaźnik płynności na koniec 2015 r., z tendencją spadkową, rosnący wskaźnik zadłużenia, a także wzrost wartości zobowiązań krótkoterminowych, który wyniósł 261 %; podobnie wypowiedział się drugi z ekspertów, b) kryterium nr VIII – zapewnienie trwałości projektu; pierwszy z ekspertów zakwestionował to, że skarżący do obsługi pensjonatu zamierza zatrudnić jedynie 3 osoby, w biznesplanie nie ma zaś mowy o zatrudnieniu recepcjonistki i pokojówki czy też wynajęciu firmy zewnętrznej, świadczącej usługi w tym zakresie, a skarżący nie posiada doświadczenia w prowadzeniu tego rodzaju działalności, o czym świadczy to, że nie wziął pod uwagę wydatków na tego rodzaju cele; ocenę tę podzielił drugi z ekspertów; c) kryterium nr IX – wykonalność instytucjonalna oraz finansowa projektu; pierwszy ekspert podniósł, że skarżący planując realizację przedsięwzięcia o wartości 3 009 885,90 zł założył, że sfinansuje ją ze środków własnych i kredytu w wysokości 2 000 000 zł, tymczasem zaświadczenie z mBanku o jego zdolności kredytowej, do kwoty 2 447 061,71 zł, nie daje gwarancji uzyskania takiego kredytu, gdyż bank nie podjął jeszcze decyzji w tym przedmiocie; drugi ekspert, mając na uwadze wartość inwestycji i wysokość środków własnych, a także planowanego kredytu nie zrealizuje inwestycji, ze względu na możliwość utraty płynności finansowej, d) kryterium nr X – wykonalność techniczna i technologiczna projektu; pierwszy ekspert zauważył, że we wniosku skarżący zadeklarował termin rozpoczęcia inwestycji do dnia 1 marca 2017 r., który to termin był realny jedynie w momencie podpisania umowy o dofinansowanie przed tą datą; drugi ekspert podzielił tą ocenę, zawracając uwagę, że decyzja w sprawie zatwierdzenie projektu budowlanego jest ważna tylko do 14 marca 2017 r., 30 maja 2016 r. przestanie zaś obowiązywać promesa dotycząca zaszeregowania obiektu jako pensjonat, e) kryterium nr XI – zasadność oraz racjonalność zaplanowanych wydatków; w tym zakresie obaj eksperci zakwestionowali zakup 8 laptopów, mających służyć do komunikowania się gości z dietetykiem, gdyż ich zdaniem mało prawdopodobnym jest jednoczesne korzystanie przez pensjonariuszy z porad dietetycznych, f) kryterium nr XII – realność wskaźników; w ramach tego kryterium eksperci zakwestionowali wskaźniki projektu, które ich zdaniem są nieadekwatne do zakresu przedsięwzięcia, zwłaszcza jeżeli chodzi o niedobór personelu (skarżący zamierza zatrudnić jedynie 3 osoby). Zarząd Województwa [...], po rozpatrzeniu protestu skarżącego, uchwałą z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], nie uwzględnił go. Tym razem jednak Instytucja Zarządzająca wytknęła skarżącemu niespełnienie jedynie trzech kryteriów przyznając, że w zakresie 3 pozostałych, stwierdzenie ich niespełnienia w ramach pierwotnej oceny nie było zasadne. Chodzi tu o kryteria nr VII, nr X, nr XI. W dalszym jednak ciągu Zarząd Województwa stanął na stanowisku, że projekt skarżącego nie spełnia kryteriów nr VIII, IX i nr XII. Wypowiadając się co do poszczególnych kryteriów, co do których podtrzymano negatywną ocenę, eksperci wyrazili następujące stanowiska: a) kryterium nr VIII – zapewnienie trwałości projektu, obaj ekspercie wywiedli wątpliwości, co do zapewnienia trwałości projektu z tego, że zagrożona jest już jego wykonalność, z uwagi na brak środków na jego realizację, b) kryterium nr IX – wykonalność instytucjonalna oraz finansowa projektu; pierwszy ekspert podkreślając, że w zakresie tego kryterium może opierać się jedynie na dokumentach przedstawionych przez wnioskodawcę, uznał, że wniosek odnośnie braku wykonalności projektu wynika przede wszystkich z danych historycznych, dotyczących dotychczasowe działalności skarżącego, którego dochód w 2014 r. wyniósł 5 000 zł, co kwalifikuje go do otrzymania wsparcia z pomocy społecznej (biorąc pod uwagę ten dochód w ujęciu średniomiesięcznym), w 2015 r, dochód ten wyniósł 29 677,99 zł, a prognozy na 2016 r. zamykają się podobnymi wartościami, ekspert zwrócił też uwagę, że z wniosku skarżącego oraz jego załączników nie wynika, aby dysponował on jakimikolwiek aktywami, mogącymi stanowić zabezpieczenie planowanego do uzyskania kredytu, wobec czego trudno jest przyjąć istnienie jego zdolności kredytowej, zwłaszcza na kwotę ponad 2 000 000 zł; drugi z ekspertów również w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na brak pewności, co do uzyskania kredytu, gdyż jego zdaniem nie można tego wywieść z zaświadczenia mBanku, które mówi jedynie o takiej możliwości, po spełnieniu określonych warunków, zwłaszcza wobec braku po stronie skarżącego aktywów mogących stanowić zabezpieczenie takiego kredytu; oprócz tego ekspert zwrócił uwagę na niski poziom dochodów skarżącego w latach poprzedzających złożenie wniosku. Skargę na uchwałę Zarządu Województwa [...] z [...] maja 2017 r. wniósł skarżący, domagając się jej uwzględnienia i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a w konsekwencji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Instytucji Zarządzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi zawarty został również wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zeznania skarżącego PIT-36, na okoliczność jego kondycji finansowej. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie: • art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że jego wniosek nie spełnia kryteriów merytorycznych dopuszczających, • § 5 ust. 4 pkt 7 i pkt 8 Regulaminu konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego za lata 2014-2020 w ramach Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP, przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie nr 124/2732/15 z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie przyjęcia regulaminu konkursu zamkniętego dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego za lata 2014-2020 (ze zm. zwanego dalej Regulaminem konkursu) poprzez niezastosowanie tych przepisów w sytuacji, w której istniała konieczność przedstawienia dodatkowych wyjaśnień i informacji, dotyczących sytuacji finansowej skarżącego i sposobu zabezpieczenia przez niego kredytu, który zamierza zaciągnąć, • § 5 ust. 4 pkt 4 Regulaminu konkursu, poprzez niezasadne przyjęcie niespełnienia przez skarżącego kryteriów nr VIII, nr IX i nr XII, • art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o polityce spójności, poprzez niedoniesienie się do podniesionych w proteście zarzutów i twierdzeń, a także brak uzasadnienia nieuwzględnienia protestu. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że już w proteście skarżący zaznaczył, że otrzymał promesę kredytową na kwotę 3 010 624 zł, Oprócz tego stwierdził, że brak jest podstaw do rozpatrywania jego dochodów z lat wcześniejszych, w ujęciach miesięcznych, jak to uczynili eksperci, wywodząc z tego, że poziom tych dochodów kwalifikowałby go do pomocy społecznej. Skarżący zwrócił także uwagę, że eksperci wzięli pod uwagę jego dochody, pomijając całkowicie przychody (wynoszące około 250 000 zł rocznie), których poziom cały czas wykazywał tendencję wzrostową. Samo kryterium dochodowe nie jest zaś miarodajne, albowiem nie uwzględnia ono środków obrotowych, jakimi skarżący dysponował. Jeżeli chodzi o kwestę zabezpieczenia kredytu, to w skardze podkreślono, że będą go stanowić, oprócz nieruchomości, na których realizowana będzie inwestycja, także nieruchomości położone w Warszawie, które nie zostały wskazane we wniosku. Zarząd Województwa [...] mając zaś wątpliwości w tym zakresie, zaniechał wystosowania wezwania do złożenia stosownych wyjaśnień, bądź uzupełnień. W kwestii promesy skarżący wyjaśnił, że nie została ona złożona wraz z wnioskiem, gdyż proces jej uzyskania jest długotrwały. Wobec tego, do wniosku załączone zostało zaświadczenie o zdolności kredytowej, a promesa została dostarczona wraz z protestem. Niezależnie od powyższego skarżący stwierdził, że niezrozumiałe są dla niego wątpliwości ekspertów, co do jego zdolności kredytowej i możliwości uzyskania kredytu, zwłaszcza wobec tego, że wątpliwości tego rodzaju nie miał bank. Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. Sąd dopuścił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z jego zeznania podatkowego za 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że spór pomiędzy skarżącym a Zarządem Województwa [...] sprowadza się w istocie do jednej kwestii, a mianowicie tego czy skarżący wykazał posiadanie przez siebie lub zabezpieczenie (kredyt) środków na realizację inwestycji opisanej w projekcie. Okoliczność ta bowiem była decydująca dla oceny spełnienia kryterium nr IX, w postaci wykonalności projektu, a także, jak wynika z zaskarżonej uchwały, zdeterminowała stanowisko organów, jeżeli chodzi o dwa pozostałe kryteria, tj. zapewnienie trwałości projektu i realność wskaźników. Dokonując oceny legalności i zasadności przeprowadzonej przez Instytucję Zarządzającą oceny projektu, w kontekście podniesionych w skardze zarzutów, na wstępie należy zaznaczyć, że instytucja dokonująca oceny zgłoszonych do konkursu projektów winna opierać się przede wszystkim na informacjach wynikających z przedłożonej we właściwym trybie (w ściśle ustalonym terminie składania wniosków oraz w odpowiedniej formie), przewidzianym w ramach danego konkursu, dokumentacji w postaci wniosku i jego załączników. To właśnie te dane są podstawą oceny projektu, albowiem przyjęcie odmiennego stanowiska, dopuszczającego de facto modyfikowanie wniosku (projektu), chociażby na etapie wnoszenia protestu, stanowiłoby obejście regulacji odnoszących się do trybu składania wniosków. Powoływanie się na dodatkowe okoliczności, na etapie oceny projektu, w szczególności w ramach rozpatrywania protestu, możliwe jest jedynie w celu doprecyzowania, wyjaśnienia wcześniej podawanych informacji czy też wykazania niezasadności twierdzeń instytucji zarządzającej, co do oceny projektu. W niniejszej sprawie z wnioskiem do dofinansowanie realizacji projektu wystąpił skarżący, jako osoba fizyczna prowadząca we własnym imieniu i na własny rachunek działalność gospodarczą. W związku z tym przedstawił on w zakresie wymaganych w ramach konkursu informacji dane dotyczące jego sytuacji ekonomicznej, tj. zeznania podatkowe za lata poprzedzające złożenie wniosku, dokumentując w ten sposób zarówno rozmiar swojej dotychczasowej działalności jak i jej dochodowość. Dokumentując zaś możliwość uzyskania kredytu bankowego skarżący powołał się na zaświadczenie z banku, wskazujące na istnienie po jego stronie zdolności kredytowej. Zarząd Województwa [...] ocenił krytycznie nie tylko dotychczasową działalność skarżącego, pod kątem jej dochodowości, ale również jej perspektywy na przyszłość. W tym zakresie oparł się na dostarczonych przez skarżącego danych, zwłaszcza danych z zeznań podatkowych. Podobnie Instytucja Zarządzająca wyraziła wątpliwości, co do możliwości uzyskania kredytu, gdyż skarżący, na etapie składania wniosku, nie udokumentował tego w sposób wiarygodny i pewny. Ponadto organ zwrócił uwagę, że skarżący nie wykazał posiadania zabezpieczenia spłaty takiego kredytu. Mając na uwadze przedstawione w zaskarżonej uchwale wnioski, a także argumenty przytoczone na ich poparcie stwierdzić należy, że stanowisko organu, co do niewykonalności projektu, a w dalszej kolejności jego trwałości i realności wskaźników jest zasadne, natomiast zarzuty skargi nie pozwalają na jego podważenie. Z wniosku skarżącego oraz jego załączników nie sposób jest bowiem wywieść, że skarżący dał dostateczną gwarancję realizacji zaplanowanej przez siebie inwestycji, wykazując się posiadaniem odpowiednich na ten cel środków lub zabezpieczeniem źródła ich pozyskania. W ramach omawianej kwestii (posiadania lub zabezpieczenia środków) podkreślić należy, że podstawą przyjętych przez przez Zarząd Województwa [...] wniosków nie była jedna przesłanka, odzwierciedlająca pewien wycinek rzeczywistości, ale całokształt okoliczności wpływających na obraz sytuacji ekonomicznej skarżącego, uwzględniający jej wszystkie, istotne aspekty. W związku z tym dokonując oceny stanowiska organu nie można ograniczać się do analizy poszczególnych elementów, prowadzonej w sposób zindywidualizowany i oderwany od pozostałych aspektów, kształtujących sytuację finansową skarżącego, ale wziąć należy pod uwagę również ich współzależność oraz wzajemne oddziaływanie. Jeżeli chodzi o kwestie danych historycznych, odnoszących się do dotychczasowej działalności skarżącego, to należy podkreślić, że w zasadzie są one bezsporne między stronami. Skarżący nie kwestionuje bowiem wynikających z nich wartości (poziomu własnych dochodów w latach poprzedzających złożenie wniosku), podnosi jedynie, że organ nie miał podstaw do rozpatrywania jego dochodów w ujęciu miesięcznym, poza tym powinien skupić się raczej na wysokości przychodów, które lepiej obrazują jego aktywność gospodarczą. Odnosząc się do tych stwierdzeń zaznaczyć należy, iż rozpatrywanie dochodowości skarżącego, w ujęciach średniomiesięcznych, wbrew twierdzeniu skarżącego nie może być zakwalifikowane jako nieuprawnione. Instytucja Zarządzająca badając bowiem dochodowość prowadzonej przez skarżącego działalności, na potrzeby rozstrzygnięcia konkursu na dofinansowanie projektów, mogła dokonać tego typu analizy. Wyliczenie tego rodzaju uznać należy, obiektywnie rzecz biorąc za dopuszczalne i przydatne, zwłaszcza w kontekście oceny możliwości regulowania przez skarżącego aktualnych i przyszłych zobowiązań. Zarząd Województwa [...] dokonał analizy dochodów skarżącego, w ujęciach miesięcznych, w celu zobrazowania rażącej dysproporcji pomiędzy poziomem dochodów skarżącego, kwalifikującym go, w pewnym przedziale czasowym, do uzyskania wsparcia z pomocy społecznej, a wartością zgłoszonego do realizacji projektu, opiewającą na kwotę przekraczającą 3 000 000 zł. W tym miejscu dodać należy jednak, że nawet nieprzeprowadzenie tego typu analizy i tak nie mogłoby skutkować tym, że sytuacja ekonomiczna skarżącego zostałaby oceniona w sposób dla niego korzystny. Wartości wynikające z przedłożonych przez niego zeznań podatkowych są jednoznaczne, tak więc niska dochodowość działalności skarżącego nie może budzić wątpliwości. W kwestii zasadności oparcia się na wartości przychodów, zamiast dochodów, co sugeruje skarżący, stwierdzić należy, że wielkość przychodów ze swej istoty nie odzwierciedla rzeczywistych korzyści, jakie konkretny przedsiębiorca odnosi z prowadzonej dzielności, poza tym, wartość rocznych przychodów na poziomie ponad 250 000 zł w dalszym ciągu, w sposób znaczący, odbiega od kwoty, na jaką opiewa zgłoszony do dofinansowania projekt. Co się tyczy kredytu, to w tym miejscu podkreślić należy, że promesa nie jest bezwzględnie wymagana na etapie składania wniosku o przyznanie dofinansowania. Brak jest podstaw do wywodzenia takiego wymogu zarówno z postanowień Regulaminu konkursu, jak również innych dokumentów regulujących zasady jego przeprowadzenia. Nie zmienia to jednak faktu, że skarżący jest zobligowany do potwierdzenia dostępnymi środkami (dokumentami) tego, że taki kredyt zostanie mu przyznany. W niniejszej sprawie skarżący do swojego wniosku dołączył wprawdzie zaświadczenie o zdolności kredytowej, jednakże w jego treści wyraźnie zaznaczono, że ostateczna decyzja w przedmiocie udzielenia kredytu zostanie podjęta po przedłożeniu przez skarżącego dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej, a bank nie bierze na siebie odpowiedzialności za skutki decyzji podjętych w oparciu o przedmiotowe zaświadczenie. Tak więc z tego zaświadczenie nie sposób wywodzić wniosków, jak to czyni skarżący, co do tego, że kredyt zostanie mu udzielony. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że niewiążący charakter zaświadczenia można by było potraktować jako rzecz niewykluczającą uzyskania kredytu, o ile okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo udzielenia kredytu wynikałyby z innych źródeł lub konkretnych faktów. W niniejszej sprawie zaś z sytuacją taka nie mamy do czynienia. Jak słusznie zauważyła Instytucja Zarządzająca skarżący oprócz nieudokumentowania realnego prawdopodobieństwa uzyskania kredytu w swoim wniosku nie wykazał się posiadaniem odpowiednich aktywów, które mogłyby stanowić przedmiot zabezpieczenia takiego kredytu. Tak więc wątpliwości organu, co do pozyskania przez skarżącego odpowiednich środków były uzasadnione. Bez wpływu na ocenę stanowiska organu pozostaje zaś złożona wraz z protestem promesa, gdyż skarżący nie przedstawił tego dokumentu wraz z wnioskiem, na podstawie, którego jego sytuacja podlegała ocenie. Zważyć zaś należy, że jego wniosek był rozpatrywany w ramach konkursu, w trakcie którego wszyscy uczestnicy muszą mieć zagwarantowane równe szanse, a rozstrzygający go organ musi się wykazać bezstronnością. Ocena więc poszczególnych wniosków winna być przeprowadzana zgodnie z ich pierwotnym brzmieniem, a wszelkie późniejsze zmiany noszą cechy niedopuszczalnej modyfikacji. Na uwzględnienie nie zasługuje również argument skargi o długotrwałym procesie uzyskania promesy, gdyż przystępując do konkursu skarżący winien był podjąć w tym celu odpowiednie działania, w stosownym terminie lub też wykazać okoliczności, z których wywodzi zasadność swojego stanowiska innymi sposobami. Kwestionując legalność zaskarżonej uchwały skarżący powołał się na posiadanie zabezpieczenia kredytu, w postaci nieruchomości, na których realizowana będzie inwestycja, a także nieruchomości zlokalizowanych w Warszawie. Odnosząc się do tych twierdzeń po raz kolejny należy zwrócić uwagę, że informacje o nieruchomościach położonych w Warszawie nie znalazły się we wniosku oraz jego załącznikach. Zarząd Województwa nie był też zobligowany do czynienia w tym zakresie poszukiwań czy dalszych ustaleń. Brak jest więc podstaw do czynienia mu w związku z tym jakichkolwiek zarzutów. Argumenty o majątku osobistym, podniesione zostały dopiero na etapie składania skargi na uchwałę w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, co świadczy o tym, że nie były znane organowi. Już wiec sama ta okoliczność przesądza, że nie mogą one zostać uznane za zasadne. Nadmienić jedynie należy, że brak jest podstaw do różnicowania majątku skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, na majątek zaangażowany w ramach tejże działalności i ten służący mu do potrzeb osobistych. Rozróżnienie takie może występować jedynie na gruncie przepisów podatkowych, w związku z określaniem kosztów uzyskania przychodów, natomiast brak jest podstaw do jego przeprowadzania na gruncie innych regulacji, w tym także tych dotyczących przeprowadzania konkursów o dofinansowanie. Tak więc skarżący, ubiegając się o dofinansowanie powinien przedstawić ogólny obraz swojej sytuacji ekonomicznej, natomiast ograniczając się tylko do przedstawienia jedynie części związanych z tym informacji, działał na własne ryzyko, czego efektem jest dokonana przez Zarząd Województwa Podkarpackiego ocena. Nie sposób podzielić także zarzutu skargi, że organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów, jakie zostały przez niego podniesione w proteście. Zauważyć bowiem należy, że w ramach powtórnej oceny projektu, dokonanej na skutek wniesienia protestu, organ uwzględnił w znacznej części - co do trzech kryteriów, stanowisko skarżącego, przyznając ich spełnienie. W związku z tym zbędnym było rozpatrywanie zarzutów, odnoszących się do tej części pierwotnej oceny, która po rozpatrzeniu protestu przestała być aktualna. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że dokonana przez Zarząd Województwa Podkarpackiego ocena projektu zgłoszonego przez skarżącego jest rzetelna, a ponadto została przeprowadzona w sposób przejrzysty i bezstronny. Spełnia więc wymogi jakie w tym zakresie wynikają z postanowień art. 37 ustawy o polityce spójności, albowiem organ rozważył w sposób wszechstronny wszelkie właściwości projektu, ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a zaprezentowane wnioski znajdują logiczne i racjonalne uzasadnienie. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia przez Instytucje Zarządzającą § 5 ust. 4 pkt 7 i pkt 8 Regulaminu konkursu, w związku z niewezwaniem go do złożenia wyjaśnień, ponieważ okoliczności sprawy nie pozwalają na stwierdzenie, że takie wątpliwości wystąpiły. Jak to już wyżej zauważono, podstawą dokonanej przez Zarząd Województwa [...] oceny były okoliczności wynikające w sposób jasny i jednoznaczny z wniosku o dofinansowanie oraz jego załączników, nie zachodziła więc potrzeba doprecyzowywania tychże informacji. Podstawą wystąpienia o wyjaśnienia czy uzupełnienia nie mogą być zaś różnice interpretacyjne, dotyczące właściwości i zakwalifikowania poszczególnych faktów, rzutujących na ocenę projektu, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią § 5 ust.5 pkt 12 Regulaminu konkursu w ramach składanych wyjaśnień/korekt niedopuszczalne jest wprowadzanie zmian w projekcie, tak więc nawet gdyby skarżący został wezwany o stosowne wyjaśnienia bądź korekty, to nie mógłby tym sposobem zmodyfikować treści projektu w sposób sugerowany w skardze, a wcześniej w proteście, eliminując uchybienia wytknięte mu na etapie pierwotnej oceny. Tego rodzaju korekty dotyczyłyby bowiem istotnych cech projektu, zatem ich modyfikacja musiałaby zostać zakwalifikowana jako niedopuszczalna zmiana projektu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o polityce spójności, oddalił skargę, nie dopatrując się naruszenia prawa w dokonanej ocenie merytorycznej projektu skarżącego.