I SA/Rz 409/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2019 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu, w postępowaniu wznowieniowym, zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r., wydaną w postępowaniu wznowieniowym, utrzymał własne rozstrzygnięcie z (...) sierpnia 2018 r., którym to uchylił ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej z (...) września 2014 r., określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 33 774 zł i określił wysokość tego zobowiązania na kwotę 46 341 zł. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2019 r. skarżący wystąpił jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która zwiększa wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego o kwotę wynoszącą 12 567 zł podano, że jej wykonanie będzie się wiązało z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody oraz doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzenie tego rodzaju wynika bowiem z tego, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą zatrudnia około 30 osób, a koszty ich utrzymania wynoszą około 100 000 zł miesięcznie. Koszty te ostatnio jeszcze wzrosły, tak więc konieczność zapłaty kwoty podatku, która wynika z zaskarżonej decyzji, może skutkować likwidacją firmy i utratą zatrudnienia przez jej pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 zd. 1 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków. Chodzi tu o możliwość wyrządzenia mu znacznych rozmiarów szkody, bądź też doprowadzenie do tego rodzaju sytuacji faktycznej, która będzie trudna do odwrócenia. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, w sposób wiarygodny przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uprawdopodobnił, że jej wykonanie może wiązać się z wyrządzeniem mu znacznej szkody lub prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosków tego rodzaju w żaden sposób nie można bowiem wywieść z zestawienia kosztów utrzymania pracowników, deklarowanych na kwotę około 100 000 zł, z wysokością zobowiązania podatkowego, którego zaskarżona decyzja dotyczy (12 567 zł). Z przedstawionych danych nie tylko nie wynika, że wykonanie decyzji będzie dla skarżącego szczególnie dotkliwe, ale wręcz można na ich podstawie wysnuć wniosek, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą znacznych rozmiarów, wobec czego konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonej decyzji nie będzie dla niego istotnym obciążeniem. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., oddalił wniosek skarżącego.