I SA/Rz 41/25

Dnia 24 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi T. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2024 r. nr 1801-IGC.627.2.2024 w przedmiocie odmowy unieważnienia decyzji własnej w przedmiocie uznania za dłużnika odpowiedzialnego solidarnie za powstanie długu celnego postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu T. H. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (dwieście złotych). T. H. (dalej: "skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: "Dyrektor IAS") z 4 grudnia 2024 r., odmawiającą unieważnienia decyzji własnej w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika odpowiedzialnego solidarnie za powstanie długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że została wniesiona przedwcześnie, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego jej środka zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora IAS wydaną po rozpatrzeniu jego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie uznania go za dłużnika odpowiedzialnego solidarnie za powstanie długu celnego. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Dyrektor IAS, działając jako organ I instancji, na podstawie art. 5 pkt 39, art. 22 ust. 4, ust. 5 ust. 7, art. 23 ust. 3, art. 27, art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE seria L Nr 269 z dnia 10 października 2013 r. ze zm., dalej: "UKC") w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2014 r. Prawo celne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1373 ze zm. – dalej: "Prawo celne"), odmówił unieważnienia decyzji własnej z 9 grudnia 2020 r. w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika odpowiedzialnego solidarnie za powstanie długu celnego. Jednocześnie organ pouczył skarżącego, że zgodnie z art. 44 ust. 1 UKC w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa celnego, od decyzji przysługuje odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 6 grudnia 2024 r. Skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na ww. decyzję pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. Należy więc stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ przed jej wniesieniem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Skarżący został prawidłowo pouczony o administracyjnym toku postępowania, zamiast więc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, powinien wnieść odwołanie do Dyrektora IAS. Dopóki bowiem stronie przysługuje prawo wniesienia do organu środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony. Wobec niewniesienia przez skarżącego właściwego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.