I SA/Rz 414/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. w Wydziale I . na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. - postanawia – I. zwolnic skarżącego od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla skarżącego adwokata. Skarżący L.P. w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, wniósł na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, argumentując krótko, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, korzysta z pomocy miejscowego Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej i nie ma możliwości uiszczenia opłaty. Jako majątek skarżący podał 1/6 domu o pow. ok. 100 m². Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej P.p.s.a.), osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek, zasługuje on na uwzględnienie. Sytuację materialną skarżącego obrazują akta administracyjne sprawy z uwagi na jej przedmiot, tj. umorzenie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Z akt sprawy wynika, że skarżący mieszka z matką, ale prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, wszelkie koszty związane z utrzymaniem domu oraz wyżywieniem ponosi matka skarżącego. Jedynymi dochodami skarżącego są pobierane zasiłki wypłacane z kasy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, które pokrywają jego inne podstawowe potrzeby, co ma udokumentowanie w aktach sprawy. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, samochodu czy innych wartościowych przedmiotów. Dlatego biorąc pod uwagę te wszystkie dane, udzielenie skarżącemu prawa pomocy jest zasadne. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.