I SA/Rz 416/06

Dnia 10 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Barbara Stukan - Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2006 roku Nr (...) w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniach celnych - postanawia - odrzucić skargę Decyzją z dnia (...) marca 2006 roku o Nr (...) Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego znak (...) z dnia (...) października 2005 roku w części dotyczącej numeru zgłoszenia celnego i orzekającej w tym zakresie oraz utrzymującej w pozostałej części w mocy zaskarżoną decyzję określająca kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości dla towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego JDA SAD Ew. E13/100400/00/009487 z dnia 10 listopada 2000 roku. W terminie zakreślonym przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roki - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), "A" (dawniej: "B"), działając przez pełnomocnika adwokata, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze, odnośnie wartości przedmiotu zaskarżenia zawarto sformułowanie "nie dotyczy", nie uiszczono tez wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 i art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. - od skargi wniesionej do sądu administracyjnego powinien być uiszczony wpis, który w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, jest wpisem stosunkowym, natomiast w pozostałych sprawach, jest wpisem stałym. Jeśli od skargi należny jest wpis stosunkowy i nie zostanie on uiszczony bez wezwania sądu, to sąd ma obowiązek wezwać skarżącego do jego uiszczenia, bez względu na to, czy skargę wnosi strona samodzielnie, czy też działający w jej imieniu pełnomocnik, będący radcą prawnym lub adwokatem (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli jednak skarga, od której należny jest wpis stały, wnoszona jest przez adwokata lub radcę prawnego, a wpis taki nie zostanie uiszczony zgodnie z treścią art. 219 § 1 p.p.s.a. przy wniesieniu tejże skargi do sądu, to sąd na podstawie art. 221 p.p.s.a. zobowiązany jest do jej odrzucenia, bez uprzedniego wezwania do uiszczenia wpisu. Wprawdzie według unormowania zawartego w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 roku sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) orzekł, iż powołany przepis jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym Trybunał orzekł także, iż art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Dodać należy, iż Trybunał nie określił terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), dlatego, zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, wyrok ten wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, czyli z dniem 17 marca 2006 roku (art. 79 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 roku o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, DZ. U. z 2005r., Nr 190, poz. 1606 ze zm.). W niniejszej sprawie skarga została przesłana do organu II instancji w dniu 13 kwietnia 2006 roku (data stempla pocztowego), a więc już po dacie ogłoszenia wyroku. Jak już wskazano, w skardze nie wskazano należności pieniężnej jako wartości przedmiotu zaskarżenia, zaś strona skarżąca kwestionuje w ogóle dopuszczalność określenia podatku od towarów i usług w kwocie niższej niż wskazana w zgłoszeniu celnym i zapłaconej przez nią wyższej kwocie. W związku z tym, w ocenie Sądu przyjąć należy, iż w niniejszych sprawach istotnie przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne jako określony do zapłaty podatek w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).Strona skarżąca na mocy zaskarżonych decyzji nie jest bowiem zobowiązana do zapłaty jakichkolwiek kwot, ani też nie domaga się na, w tym postępowaniu, zawrotu na swoja rzecz jakiejkolwiek kwoty. Wobec tego należy przyjąć, że w niniejszej sprawie od skargi należny jest wpis stały określony w § 2 ust. 6 tj. w kwocie 200 zł należny w sprawach skarg niewymienionych w § 2 ust. 1-5, albowiem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest zobowiązanie spółki do zapłaty jakiejkolwiek kwoty. W ocenie Sądu nie byłoby bowiem uprawnione traktowanie różnicy pomiędzy podatkiem zapłaconym przez stronę skarżącą według zgłoszenia celnego, a podatkiem określonym obecnie w decyzjach jako należności pieniężnej, skoro jest to różnica dodatnia w tym znaczeniu, ze skarga nie kwestionuje tej wyższej, już zapłaconej kwoty. Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 221 w zw. z art. 220 § 3 i art. 219 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.