I SA/Rz 419/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 2 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku "A" A. B., B. B. s.c. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) kwietnia 2011 r., Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...]określającą "A" C.-A. A. B., B. B. s.c. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2007 r. w wysokości 4.261 zł i określił to zobowiązanie w wysokości 4.208,00 zł. Decyzja ta została zaskarżona do tutejszego Sądu. Razem ze skargą wpłynął wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wspólnicy skarżącej Spółki podnieśli, że posiadają na utrzymaniu rodziny w tym małoletnie dzieci. Jedynym źródłem utrzymania jest działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług mechanicznych i budowlanych. Za okres od stycznia do kwietnia 2011 r. ponieśli stratę w wysokości 24.103,68 zł związaną z zastojem w branży budowlanej kosztami zatrudnienia a także koszty związane ze spłatą kredytów bankowych. Wskazali, że wprawdzie Spółka posiada niezapłacone należności z tytułu wykonywanych robót na rzecz "B" sp. z o.o. w R. M. na kwotę 13.567,70 zł, oraz D.-B. sp. z o.o. w R. M. na kwotę 24.000 zł lecz prawdopodobieństwo ich odzyskania jest niewielkie. Wydatki na paliwo, ubezpieczenie, naprawy, remonty pochłaniają większą część zysków. Na koniec podnieśli, że egzekucja wskazanej decyzją kwoty pozbawi Spółkę płynności finansowej, a w konsekwencji może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. W dalszej części skarżący upatrują zasadność złożonego wniosku w wadliwości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada zasadności samej skargi. Jedynymi przesłankami, którymi kieruje się przy rozstrzyganiu wniosku są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc nie zasadność skargi decyduje o pozytywnym rozpoznaniu wniosku, lecz prawdopodobieństwo wystąpienia skutków wymienionych wyżej. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (por. postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W przedmiotowej sprawie skarżący zasadność wniosku upatrują w trudnej sytuacji Spółki, koniecznością pokrywania kosztów działalności, regulowania zaległych kredytów a także faktem utrzymywania rodziny. Wykonanie decyzji, której wstrzymania się domagają ma doprowadzić do zapłacenia przez nich należności w podatku akcyzowym w wysokości 4.208,00 zł. Skarżący w zapłacie tej kwoty widzą niebezpieczeństwo zakończenia prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Rozpoznając powyższy wniosek Sąd nie podzielił obaw skarżących. Już wstępna analiza dołączonych do skargi dokumentów, pozwala na stwierdzenie, że określona zaskarżona decyzją kwota nie może stanowić dla skarżących trudnej do udźwignięcia dolegliwości a tym bardziej do stanu rychłej likwidacji. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku skarżącej nie może być również kwestia ewentualnej zasadności skargi, gdyż na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnej, jaką jest rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie może, o czym była mowa wcześnie, dokonywać merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, co oznacza, że nie może badać zasadności podnoszonych w skardze zarzutów, a tym bardziej opierać się na przewidywanej treści mającego zapaść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, zwrócić należy również uwagę na fakt, że decyzja o wstrzymanie wykonania której skarżący wnoszą, opiewa na określoną kwotę pieniężną, której zwrot będzie możliwy w sytuacji uwzględnienia jej skargi przez Sąd. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.